ਵਿਨष੍ਟੇ ਦੇਹਨਗਰੇ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨष੍ਟਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਕੁਮ੍ਭਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਖਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਦੀ ਥਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ.
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਂ ਘਟਂ ਵਾਯੁਃ ਕਿਲ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਨਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਤਥੈਵ ਦੇਹੀ ਸ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰੀਰਨਗਰੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੌਜੂਦ ਮਟਕੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮਟਕਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਇਹ ਸਰੀਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ.
ਅਤ੍ਰਸ੍ਥ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸ੍ਵਵਿਕਲ੍ਪਕृਤਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਂਸ੍ਤਾਮ੍ ਅਧਿਗਤਾਤ੍ਮਦृਕ੍
ਇੱਥੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵਿਅਕਤੀਤਾ ਨੂੰ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵਾਣਸ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਅਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਕੰਮ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਲਈ ਨਿਭਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਲ੍ ਲੀਲਯਾ ਲੋਲਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਅਧਿਰੋਹਤਿ । ਅਨਾਹਤਗਤਿਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਮਲਂ ਮਨਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚਲਚਲਾਊ ਹਵਾਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ—ਜਿਸਦੀ ਚਾਲ ਬਿਨਾ ਵੱਜੇ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਸ਼ੀਤਲਾਙ੍ਗਯਾ । ਰਮਤੇ ਰਾਮਯਾ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਯਸਂਸ੍ਥਯਾ
ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢੇ ਹਨ, ਰਾਮਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ੍ ਸਤ੍ਯਤੈਕਤੇ । ਇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਵ ਵਿਸ਼ਾਖੇ ਦ੍ਵੇ ਸਮਾਹ੍ਲਾਦਿਤਚੇਤਸੇ
ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਦੋ ਪ੍ਰੀਤਮ ਇਕ-ਸਾਥ ਸੱਚ ਦੀ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞ ਇਮਾਨ੍ ਅਖਿਲਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਦੁਃਖਕ੍ਰਕਚਦਾਰਿਤਾਨ੍ । ਵਾਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ ਇਵ ਪੀਠਸ੍ਥਃ ਪृष੍ਠਾਦ੍ ਅਰ੍ਕ ਇਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਰੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੀਠ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਉਪਰੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਪੂਰਿਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਅਪੁਨਃਖਣ੍ਡਨਾਯੇਨ੍ਦੁਃ ਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗ ਇਵ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁੜ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਭੋਗੌਘੋ ਨ ਖੇਦਾਯਾਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ । ਕਾਲਕੂਟਃ ਕਿਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ ਰਾਜਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਉਬਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਲਟ, ਉਹ ਕਾਲਕੂਟ ਜਿਹੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਲ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਜ੍ਞਾਯੋਪਭੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਭੋਗੋ ਭਵਤਿ ਤੁष੍ਟਯੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਮੈਤ੍ਰੀਮ੍ ਏਤਿ ਚੌਰੋ ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਨੰਦ ਸਮਝ ਕੇ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਰਨਾਰੀਨਟੌਘਾਨਾਂ ਕਲਹੇ ਦੂਰਗਾਮਿਨਾ । ਜ੍ਞੇਨ ਯਾਤ੍ਰੇਵ ਸੁਭਗਾ ਭੋਗਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੁਭਾਗ ਯਾਤਰਾ ਵਾਂਗ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋਪਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗ੍ਰਾਮਯਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾਧ੍ਵਗੈਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵ ਜ੍ਞੈਰ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰਮਯੀ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਤ੍ਨੋਪਨਤੇष੍ਵ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿ ਦਿਗ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਯਥਾ ਪੁਰਃ । ਨੀਰਾਗਮ੍ ਏਵ ਪਤਤਿ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਧੀਰਧੀਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧੀਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਾ ਮਨ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨ ਹਰਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਜ੍ਞੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਸਨ੍ਮਤਿਮ੍ । ਨਾਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਤਰਲਾਃ ਪਿਞ੍ਛਘਾਤਾ ਇਵਾਚਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਨਾ ਮਿਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਉਡਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਸਨ੍ਦੇਹੋ ਗਲਿਤਾਖਿਲਕੌਤੁਕਃ । ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਾਸਨਾਜਾਲੋ ਜ੍ਞਸ੍ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਇਵ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਨ ਮਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਜृਮ੍ਭਤੇ । ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਪਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵ ਇਵਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਤਮਾਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਕृਪਣਾਞ੍ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਦੀਨਾਨ੍ ਦੀਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ । ਅਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤਮਨਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹਸਤ੍ਯ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਕਾਨ੍ ਇਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਕੰਗਾਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਿਕੰਮੀਆਂ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਤੋ ऽਨ੍ਯਨਿਜਾਂ ਜਾਯਾਂ ਯਥੈਵਾਨ੍ਯੇਨ ਹਸ੍ਯਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਚ੍ਛਤੋ ਭੋਗਂ ਤਥੈਵ ਜ੍ਞੇਨ ਹਸ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਂ ਸੁਸੁਖਂ ਸਾਮ੍ਯਂ ਮਨੋ ਵਿषਯਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨੇਵ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ਮਂ ਨਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਕੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਠੰਢ-ਚੈਨ 'ਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗੇषੁ ਪ੍ਰਸਰੋ ਯਸ੍ਯਾ ਮਨੋਵृਤ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਸਾਪ੍ਯ੍ ਆਦਾਵ੍ ਏਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿषਸ੍ਯੇਵਾਙ੍ਕੁਰੋਦ੍ਗਤਿਃ
ਜੇ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਪੈਦ ਹੋਣ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਡਿਤਸ੍ਯ ਹਿ ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਮ੍ਮਾਨਸ੍ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਃ । ਸ਼ਾਲੇਰ੍ ਗ੍ਰੀष੍ਮੋਪਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਸੇਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਮृਤਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ 'ਚ ਦਿੱਤੀ ਇਜ਼ਤ ਵੀ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜੀ ਚਾਵਲ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰ੍ਤੇਨ ਹਿ ਸਮ੍ਮਾਨੋ ਬਹੁਮਾਨੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਪੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਪੂਰਸ੍ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਤਾੰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਤੂਪਕृਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਜਗਤ੍ਪੂਰਣਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੋ ऽਖਿਲਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਚਾਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹਰੇਕ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅਪਣੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸੋ ਨਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭਾਗਮਣ੍ਡਨਾ । ਤਾਮ੍ ਏਵਾਲਬ੍ਧਵਿਸ੍ਤਾਰਲਬ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸਜਾਵਟ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹੀਪਾਲੋ ਗ੍ਰਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਯਤਿ । ਪਰੈਰ੍ ਅਬਦ੍ਧੋ ਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਕੈਦ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਰਾਜ ਵੀ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਹਸ੍ਤਂ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਚੂਰ੍ਣ੍ਯ ਚ । ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਇਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਯ ਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਜੇਤੁਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੈਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ ਉਦ੍ਬੁਭੂषੁਭਿਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਹृਦਯਸ਼ਤ੍ਰੁਤ੍ਵਾਜ੍ ਜੇਤਵ੍ਯਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤਿ ਧਰਣਿਤਲੇ ਸੁਭਗਾਸ੍ ਤੇ ਸਾਧੁਚੇਤਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ । ਪੁਰੁषਕਥਾਸੁ ਚ ਗਣ੍ਯਾ ਨ ਜਿਤਾ ਯੇ ਚੇਤਸਾ ਸ੍ਵੇਨ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਨਸੀਬ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।