ਪੁਨਰ੍ ਹਾਸ੍ਯਮਯੀਂ ਨृਤ੍ਤਲੀਲਾਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਤਨੋਤੀਮਾਂ ਜਰਾਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਭਿਨਯਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਨੱਚ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਬੁਢਾਪੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਗਮ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਭੂਯਃ ਕਰੋਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਜਨਜਾਲਕਕਲ੍ਪਨਾਂ ਚ । ਆਚਾਰਚਾਰੁਕਲਨਾਂ ਚ ਚਲਾਚਲਾਂ ਚ ਪਙ੍ਕਾਦ੍ ਯਥਾਰ੍ਭਕਜਨੋ ਰਚਨਾਮ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਦੁਨੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ, ਹਿਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਦੇ, ਸਭ ਰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਹਰ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਬਣਾਵਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृਤ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਚੈਤੇषਾਂ ਕਾਲਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਂਸਾਰਨਾਮ੍ਨਿ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਇਹ
ਇਸ ਚਲ ਰਹੀ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਕਾਲ ਆਦਿ ਦੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਮ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਠੋਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਕ੍ਰੀਤਾ ਇਵ ਤਿष੍ਠਾਮ ਏਤੈਰ੍ ਦੈਵਾਦਿਭਿਰ੍ ਵਯਮ੍ । ਧੂਰ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਚਤੁਰੈਰ੍ ਮੁਗ੍ਧਾ ਵਨਮृਗਾ ਇਵ
ਅਸੀਂ ਕਿਸਮਤ ਆਦਿ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੇਚੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਖੜੇ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਮੂਰਖ ਬਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ।
ਏषੋ ऽਨਾਰ੍ਯਸਮਾਚਾਰਃ ਕਾਲਃ ਕਵਲਨੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਲੋਕਂ ਪਾਤਯਤ੍ਯ੍ ਆਪਦਰ੍ਣਵੇ
ਇਹ ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਿਕੰਮੀ ਚਾਲਾਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੱਟਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਹਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਦੁਰਾਸ਼ਾਭਿਰ੍ ਦੈਵੋ ਦਾਰੁਣਚੇष੍ਟਯਾ । ਲੋਕਂ ਪੁष੍ਪਨਿਕਾਸ਼ਾਭਿਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ ਦਹਨੋ ਯਥਾ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸਮਤ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਧृਤਿਂ ਵਿਧੁਰਯਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਮਯਦਾ ਰੂਪਵਲ੍ਲਭਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਤ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਚਪਲਾ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਨਿਯਮੋਨ੍ਮੁਖੀ
ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਚੰਚਲ ਹੈ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮੌਲਿਕ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ।
ਗ੍ਰਸਤੇ ऽਵਿਰਤਂ ਭੂਤਜਾਲਂ ਸਰ੍ਪ ਇਵਾਨਿਲਮ੍ । ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਕਸ਼ਾਚਾਰੋ ਜਰਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਵਪੁਃ
ਮੌਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਿਗਲਣੀ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਮਨਿਰ੍ਘृਣਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਰ੍ਤਂ ਨਾਮਾਨੁਕਮ੍ਪਤੇ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਚਾਰੋ ਜਨੋ ਦੁਰ੍ਲਭਤਾਂ ਗਤਃ
ਯਮ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾ ਏਵ ਮੁਨੇ ਫਲ੍ਗੁਵਿਭਵਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ । ਦੁਃਖਾਯੈਵ ਦੁਰਨ੍ਤਾਯ ਦਾਰੁਣਾ ਲੋਭਭੂਮਯਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਧਨ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਯੁਰ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਤਰਲਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਏਕਸ੍ ਤੁ ਨਿष੍ਠੁਰਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਚਾਤਿਤਰਲਂ ਬਾਲ੍ਯਂ ਜਡਤਯਾ ਹृਤਮ੍
ਜੀਵਨ ਬਹੁਤ ਛਣਭੰਗੂਰ ਹੈ, ਮੌਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਛਣਭੰਗੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਕਲਾਕਲਙ੍ਕਿਤੋ ਲੋਕੋ ਬਨ੍ਧਵੋ ਭਵਬਨ੍ਧਨਮ੍ । ਭੋਗਾ ਭਵਮਹਾਰੋਗਾਸ੍ ਤृष੍ਣਾ ਚ ਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ। ਸੁਖ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ਼੍ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਤ੍ਯਂ ਯਾਤਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਾ ਮਨ ਏਵ ਮਨੋਰਿਪੁਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੀ ਵੈਰੀ ਹਨ; ਸੱਚਾਈ ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਃ ਕਲਙ੍ਕਾਯ ਬੁਦ੍ਧਯਃ ਪਰਿਪੇਲਵਾਃ । ਕ੍ਰਿਯਾ ਦੁष੍ਫਲਦਾਯਿਨ੍ਯੋ ਲੀਲਾਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿष੍ਠਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਦਾਗ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਕਰਮ ਨਿਕੰਮੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਵਾਞ੍ਛਾਵਿषਯਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਸ੍ ਸਚਮਤ੍ਕृਤਯਃ ਕृਤਾਃ । ਨਾਰ੍ਯੋ ਦੋषਪਤਾਕਿਨ੍ਯੋ ਰਸਾ ਨੀਰਸਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਣ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਹਨ, ਤੇ ਰਸ ਸੁਆਦਹੀਣ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਤਯਾ ਚਾਤ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤੌ । ਅਭਾਵਰੋਧਿਤਾ ਭਾਵਾ ਭਵਾਨ੍ਤੋ ਨਾਧਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਝੂਠ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਗੈਰ-ਹੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਪ੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਸਾਧੋ ਮਤਿਰ੍ ਆਕੁਲਿਤਾਨ੍ਤਰਾ । ਰਾਗੋਰਗੋ ਵਿਲਸਤਿ ਵਿਰਾਗਂ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਓ ਸਾਧੂ, ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਤਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਰਾਗ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵੈਰਾਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਰਜੋਗੁਣਾਹਤਾ ਦृष੍ਟਿਸ੍ ਤਮਸ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ । ਨ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੂਰਤਃ
ਰਜੋ ਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਹੋਰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਤਵ ਗੁਣ, ਜੋ ਅਸਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਯਾਤਾ ਮृਤਿਰ੍ ਆਗਮਨੋਨ੍ਮੁਖੀ । ਧृਤਿਰ੍ ਵੈਧੁਰ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਰਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਥਿਰਤਾ ਅਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵੀ ਉਲਝਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਰ੍ ਮਾਨ੍ਦ੍ਯੇਨ ਮਲਿਨਾ ਪਾਤੈਕਪਰਮਂ ਵਪੁਃ । ਜ੍ਵਲਤੀਵ ਜਰਾ ਦੇਹੇ ਪ੍ਰਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਮਨ ਆਲਸੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਡਿੱਗਣ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਨੇਨ ਯਾਤਿ ਯੁਵਤਾ ਦੂਰੇ ਸਜ੍ਜਨਸਙ੍ਗਤਿਃ । ਗਤਿਰ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨੋਦੇਤਿ ਸਤ੍ਯਤਾ
ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਜਤਨ ਕਰੀਏ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਸਾਫ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਸਚਾਈ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਨੋ ਵਿਮੁਹ੍ਯਤੀਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਮੁਦਿਤਾ ਦੂਰਤੋ ਗਤਾ । ਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਕਰੁਣੋਦੇਤਿ ਦੂਰਾਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਨੀਚਤਾ
ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਦਇਆ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨੀਚਤਾ ਦੂਰੋਂ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੀਰਤਾਧੀਰਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਪਾਤੋਤ੍ਪਾਤਪਰੋ ਜਨਃ । ਸੁਲਭੋ ਦੁਰ੍ਜਨਾਸ਼੍ਲੇषੋ ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਃ
ਹੌਸਲਾ ਕਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਆਗਮਾਪਾਯਿਨੋ ਭਾਵਾ ਭਾਵਨਾ ਭਵਬਨ੍ਧਨੀ । ਨੀਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਮਨ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ੋ ऽਪਿ ਹਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਭਾਕ੍ । ਸ਼ੈਲਾ ਅਪਿ ਹਿ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ
ਹੁਣ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਅਪਿ । ਸਿਦ੍ਧਾ ਅਪਿ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸੁੱਕਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਰੇ ਵੀ ਮਿਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ सिद्ध ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ सिद्ध ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਅਦ੍ਯਤੇ ऽਸਤ੍ਤਯਾਪਿ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਭੁਵਨਂ ਚਾਪਿ ਭਜ੍ਯਤੇ । ਧਰਾਪਿ ਯਾਤਿ ਵੈਧੁਰ੍ਯਂ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ
ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਅਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਟੁੱਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਦਾਨਵਾ ਅਪਿ ਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧ੍ਰੁਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਰੁਵਜੀਵਿਤਃ । ਅਮਰਾ ਅਪਿ ਮਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ
ਦਾਨਵ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੈਰ੍ ਯਮੋ ऽਪਿ ਹਿ ਨਿਯਮ੍ਯਤੇ । ਵਾਯੋਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਾਯੁਤ੍ਵਂ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਹੋਰ ਇੰਦਰਾ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਆਮ ਬੰਦੇ ਲਈ ਕੀ ਉਮੀਦ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਸੋਮੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯੋਮਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਖਣ੍ਡਨਾਮ੍ । ਰੁਗ੍ਣਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਕੈਵਾਸ੍ਥਾ ਮਾਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ
ਚੰਦ ਵੀ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਆਮ ਬੰਦੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?