ਅਪਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਸਦ੍ਰੂਪਂ ਮੋਹਨਂ ਭਯਕਾਰਣਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਆਭਾਸਮ੍ ਆਭੋਗਿ ਬਨ੍ਧਂ ਮਾ ਭਾਵਯਾਨਘ
ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਪਾਕ, ਝੂਠੀ, ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਸਮਝ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਧਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ।
ਮਾਯੈषਾ ਸਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਿਦ੍ਯੈषਾ ਭਾਵਨੈषਾ ਭਯਾਵਹਾ । ਸਂਵਿਦਸ੍ ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਦੁਰ੍ ਬੁਧਾਃ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯੈਕਤਾਨਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਮੋਹਨਂ ਮਨਃ । ਭ੍ਰਮਾਯੈਵ ਚ ਤਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮਹੀਮਕ੍ਕੋਲਕਰ੍ਮਵਤ੍
ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਸਮਝ। ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਤਨ੍ਮਯਤਾ ਯੈषਾ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯਾਨੁਭੂਯਤੇ । ਸਂਸਾਰਮਦਿਰਾ ਸੇਯਮ੍ ਅਵਿਦ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਯੋਪਹਤੋ ਲੋਕਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਤਪਨਾਲੋਕਂ ਪਟਲਾਨ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਸਾ ਚ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਵृਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ । ਅਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਲਪਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਵਨਾਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਵਿਲਾਸਿਨਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਲਪਨ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਫ਼ਾਈ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਸਙ੍ਗੇ ਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਗਤੇ । ਸਤ੍ਯਦृष੍ਟੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਮ੍ ਅਸਤ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਚਿਦਚ੍ਛਾਤ੍ਮਾ ਸ ਆਤ੍ਮਾ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤੇ । ਨਾਸਤ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਸਤ੍ਤਾ ਨ ਸੁਖਂ ਨਾਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੇਦ ਰਹਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ — ਜੋ ਅਸਲ 'ਆਤਮਾ' ਹੈ — ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਕਮੀ, ਨਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਦੁੱਖ।
ਕੇਵਲਂ ਕੇਵਲੀਭਾਵੋ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਉਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਅਭਵ੍ਯਯਾ ਭਾਵਨਯਾ ਨ ਚਿਤ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਨ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ,
ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਨਨ੍ਯਭੂਤਾਭਿਰ੍ ਅਪਿ ਯਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਵਾਸਨਾਭਿਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਵ੍ਯੋਮੇਵ ਘਨਰਾਜਿਭਿਃ
ਉਹ ਜੋ ਅਨੰਤ ਵਾਸਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਨਾਲ ਵੀ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਘਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਯਾਂ ਯਥਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਪਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵ ਹਿ । ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾ ਬਨ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਬਦ੍ਧੇਨੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਕਲਪਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਹੀਂ।
ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਨਯਾਨ੍ਯਯਾ । ਤਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਖਮ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਯੋਰ੍ ਇਵ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਓਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੂਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਤੁਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਮ੍ ਅਨੁਪਾਧਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਲ੍ਪਨਯਾ ਤਾਦृਕ੍ ਤਤ੍ ਸੁਖਾਯੈਵ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਆਸਾਨ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਏਵ ਕੁਸੂਲੇ ऽਨ੍ਤਸ੍ ਸਿਂਹੋ ऽਸ੍ਤੀਤਿ ਭਯਂ ਯਥਾ । ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਏਵ ਸ਼ਰੀਰੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਭਯਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਸਿੰਘ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਕੁਸੂਲੇ ऽਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹੋ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਥਾ ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ ਸਨ੍ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੀਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਇਦਂ ਜਗਦ੍ ਅਯਂ ਚਾਹਮ੍ ਇਤੀਯਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ । ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲੇ ਕਾਲੇ ਛਾਯਾ ਵੈਤਾਲਿਕੀ ਯਥਾ
ਇਹ ਸੋਚ — 'ਇਹ ਜਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' — ਭਟਕਣ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਛਾਂ ਝੂਠੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਨਾਵਸ਼ਤੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਭਾਵਾਭਾਵਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਵ ਦੇ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਅਸਲ ਤੇ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤੈਵ ਗृਹਿਣੀਭਾਵਗृਹੀਤਾ ਕਣ੍ਠਲਮ੍ਬਿਨੀ । ਕਰੋਤਿ ਗृਹਿਣੀਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਤਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨੀ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਘਰਵਾਲੀ ਮੰਨ ਕੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਘਰਵਾਲੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤੈਵ ਮਾਤृਭਾਵੇਨ ਗृਹੀਤਾਕਣ੍ਠਲਮ੍ਬਿਨੀ । ਦੂਰਂ ਵਿਸ੍ਮਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਨ੍ਮਥੋਨ੍ਮਾਦਭਾਵਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵਾਨੁਸਾਰਿਫਲਦਂ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਨ ਜ੍ਞੇਨੇਹ ਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਰੂਪਮ੍ ਏਕਮ੍ ਉਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਫਲ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ।
ਦृਢਭਾਵਨਯਾ ਚੇਤੋ ਯਦ੍ ਯਥਾ ਭਾਵਯਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਤਦਾਕਾਰਂ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹਦੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਯਨ੍ ਮृषਾ । ਯਦ੍ ਯਥਾ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਤਤ੍ ਤਥਾ ਤੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਝੂਠ; ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਣੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵਿਤਾਕਾਸ਼ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਵ੍ਯੋਮਹਸ੍ਤਿਤਯਾ ਮਨਃ । ਵ੍ਯੋਮਕਾਨਨਮਾਤਙ੍ਗੀਂ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਥਾਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਮਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਤ੍ਯਜ ਰਾਘਵ ਸੁਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੈਵ ਭਵਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਘਵ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ।
ਮਣਿਰ੍ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਕ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜਡਭਾਵੇਨ ਨ ਤੁ ਰਾਮ ਭਵਾਦृਸ਼ਃ
ਮੋਤੀ ਆਪਣੀ ਸੁੰਨਤਾ ਕਰਕੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਨੋਮਣੌ ਰਾਮ ਤਵੇਹ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਤਿ । ਤਦ੍ ਅਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਮਾ ਤੇਨਾਗਚ੍ਛ ਰਞ੍ਜਨਾਮ੍
ਰਾਮਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਨਾ ਸਮਝ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਨਾ ਹੋ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਿਨ੍ਨਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਨ੍ਵਾਨਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਚੇਤਸਿ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਨ੍ਤਿ ਯੇ ਭਾਵਾਸ੍ ਤਵ ਰਾਘਵ । ਰਞ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਸਕ੍ਤਾਤ੍ਮਨ੍ ਮਾ ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਉਤਰਨ, ਰਾਘਵ, ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰੰਗ ਨਾ ਲੱਗਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸ੍ਫਟਿਕਮ੍ ਅਪਮਲਂ ਯਥਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਕਟਤਯਾ ਨਵਰਞ੍ਜਨਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ । ਇਹ ਹਿ ਵਿਮਨਨਂ ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਟਤਯਾ ਭੁਵਨੈषਣਾ ਭਵਨ੍ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਆ ਕੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿਣ।