ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਗਰ੍ਤੇ ਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਮਮਤੋਗ੍ਰਾਨ੍ਧਕੂਪੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾ ਪਤਾਤਪਦਾਯਿਨਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਵਰ ਵਿਚ, ਮਮਤਾ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਨਾ ਡਿੱਗ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਲਕੜੀ ਵਾਲੇ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਭਾਵੇषੁ ਨੋ ਭਾਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਤਾਮਰਸੇਕ੍ਸ਼ਣ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਂਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ। ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ — ਤੂੰ ਡੋਲ ਨਾ।
ਵ੍ਯਪਗਤਮਮਤਾਮਹਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਪਦਮ੍ ਅਮਲਂ ਵਿਗਤੈषਣਂ ਸਮੇਤ੍ਯ । ਪ੍ਰਭਵਸਿ ਯਦਿ ਚੇਤਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤਦ੍ ਅਤਿਧਿਯੇ ਮਹਤੇ ਸਤੇ ਨਮਸ੍ ਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਮਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ — ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਚਮੁਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਙ੍ਗਾਤਾਪਸੀਮ੍ ਏਤਾਂ ਤਨੁਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮਾਂ ਤਨੁਂ ਸਾਧੋ ਨਗਰੀਮ੍ ਇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਦੇਹ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਸਾਧੂ।
ਕਾਲੇ ਪੂਰ੍ਵਜਯਾ ਤਨ੍ਵਾ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾਨਯਾ ਪੁਨਃ । ਗੁਰੁਤ੍ਵਮ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾਨਘ
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਮਹਾਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤ ਆਯਾਤੇ ਭਵਤਾ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਤਨੁਃ । ਅਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਹਣਾਯੈषਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮ੍ਲਾਨਪੁष੍ਪਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਕਲਪ ਸਮਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਇਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਝਾਇਆ ਫੁੱਲ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਰੂਪਯਾ । ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਗੁਰੁਤਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਵਾਂ ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਭਿਮਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਿਮਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਤੋਃ ਪੁष੍ਪਂ ਤਯੋਸ੍ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਤਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਇਵ ਰੋਦਸ੍ਯੋਸ੍ ਸਮਮ੍ ਅਂਸ਼ੁਭਿਰ੍ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਗਵਤਿ ਤਾਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ऽਭੇਦ੍ਯਾਂ ਨਿਯਤਾਂ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਜਦੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਿ ਗਿਆ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਕਾਲਕਾਰਣਸਂਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਭਾਵਿਪੁष੍ਪਫਲੋਦਯਾਮ੍ । ਵਿਵੇਸ਼ ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਬਾਲਾਂ ਸੁਲਤਾਮ੍ ਇਵ ਮਾਧਵਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਦੇਹ ਵਿਚ, ਮਾਧਵ ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਬੇਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਨੁਰ੍ ਭੂਮੌ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਙ੍ਗਿਕਾ । ਪਪਾਤ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾ ਲਤਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੇਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਅੰਗ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢੀ ਹੋਈ ਬੇਲ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਜੀਵਾਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਤਨ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਚਕਾਰਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਵਾਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਨਾਡ੍ਯਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਵਿਰੇਜਿਰੇ । ਸਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵਾਮ੍ਬੁਪੂਰਪੂਰਿਤਕੋਟਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਸੁਕੜੀ ਦੇਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਖੱਡ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਲਿਨੀ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵਾਸੌ ਮਧਾਵ੍ ਇਵ ਨਵਾ ਲਤਾ । ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪਲ੍ਲਵਿਤਾ ਬਭੁਃ
ਉਹ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਪਈ।
ਅਥ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਹਤ੍ਪ੍ਰਾਣਸਮੀਰਣਃ । ਰਸਮਾਰੁਤਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਆਪੂਰ੍ਣ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਸ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਰੋ ऽਭਿਵਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਿਤਰਂ ਪਾਵਨਾਕृਤਿਃ । ਪ੍ਰਥਮੋਲ੍ਲਾਸਿਤੋ ਮੇਘਸ੍ ਸ੍ਤਨਿਤੇਨੇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਜਾਗਿਆ ਬੱਦਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਗੁੰਜ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਥ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਂ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਤਨੁਂ ਤਤਃ । ਸ੍ਨੇਹਾਰ੍ਦ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਜਲਦਸ਼੍ ਚਿਰਾਦ੍ ਗਿਰਿਤਟੀਮ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਢਲਾਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭृਗੁਰ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਂ ਤਾਨਯੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਮਤ੍ਤੋ ਜਾਤੋ ऽਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਥਾ ਹਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ' ਇਹ ਸੋਚ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਨੇਹੋ ਭृਗੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਰਤ੍ ਤਦਾ । ਪਰਤਾਤ੍ਮੀਯਤਾ ਚੇਯਂ ਯਾਵਦਾਕृਤਿ ਭਾਵਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ' ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਤਕ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵਤੁਃ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਤਾਵ੍ ਅਥਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤੌ । ਨਿਸ਼ਾਵਸਾਨਮੁਦਿਤਾਵ੍ ਅਰ੍ਕਪਦ੍ਮਾਕਰਾਵ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਰਸਙ੍ਗਮਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਵ੍ ਇਵ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਦਮ੍ਪਤੀ । ਘਨਾਗਮਘਨਸ੍ਨੇਹੌ ਮਯੂਰਜਲਦਾਵ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਨਾਮ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਮੋਸਮ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿੱਠੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਮਯੂਰ ਤੇ ਬੱਦਲ।
ਚਿਰਕਾਲਦृਢੋਤ੍ਕਣ੍ਠਯੋਗ੍ਯਯਾ ਕਥਯਾ ਤਯਾ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਾਵ੍ ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਮਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਉਤਕੰਠਾ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮਙ੍ਗਾਦ੍ਵਿਜਦੇਹਂ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਜਗਜ੍ਜਾਤ ਆਚਾਰਂ ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੇਹ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ?
ਏਵਂ ਤੌ ਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਾਵਨੇ ਭृਗੁਭਾਰ੍ਗਵੌ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤੌ ਦਿਵੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੋਵੇਂ ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਤਵਿਜ੍ਞੇਯੌ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਜਗਦ੍ਗੁਰੂ । ਦੇਸ਼ਕਾਲਦਸ਼ੌਘੇषੁ ਸੁਗਮਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਤਪਃ
ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਸੀ ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਗ੍ਹਾ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਤਪ ਆਸਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੱਖਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਅਥਾਸੁਰਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਕਾਲੇਨ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ । ਭृਗੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਯੋਗ੍ਯੇ ਪਦੇ ऽਤਿष੍ਠਦ੍ ਅਨਾਮਯੇ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ ਅਦੁੱਤੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਾਤ ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਮਪਦਾਦ੍ ਉਦਾਰਕੀਰ੍ਤਿਃ । ਸ੍ਵੇਨਾਸ਼ੁ ਸ੍ਮृਤਿਪਦਵਿਭ੍ਰਮੇਣ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਏਵਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਲੁਲਿਤੋ ਦਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇषੁ
ਸੁਕ੍ਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲਣ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਇਦਮ੍ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਾਤ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਮਤਿਰ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਜਨ੍ਮਕਲਙ੍ਕਿਤਾ
ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੱਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਦਾ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੈषਣਾਨਾਂ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੈषਾ ਵਿਮਲਾ ਚਿਦ੍ ਉਦਾਹृਤਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।