ਅਤ੍ਰੈਵ ਦੁਰ੍ਵਿਲਾਸਾਨਾਂ ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ ਇਵਾਪਰਃ । ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਲੋਕੇਨ ਦੈਵਂ ਕਾਲਸ਼੍ ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਖੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਮੋਤੀ ਉਭਰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਕਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ऋਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਰੂਪਿਣਃ । ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਨ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੰਪਨ ਵਾਲੀ ਸੁਰਤ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਕਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇਨੇਯਮ੍ ਅਖਿਲਾ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਪੇਲਵਾ । ਤਾਪੇਨ ਹਿਮਮਾਲੇਵ ਨੀਤਾ ਵਿਧੁਰਤਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਗਦਾਭੋਗਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਮ੍ ਇਹਾਸਾਵ੍ ਅਭਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ — ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਗੋਲ — ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਮੰਚ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਂ ਚ ਕृਤਾਨ੍ਤੇਤਿ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਾਪਾਲਿਕਵਪੁਰ੍ ਮਤ੍ਤਂ ਦੈਵਂ ਜਗਤਿ ਨृਤ੍ਯਤਿ
ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਾਮ 'ਮੌਤ' ਹੈ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਤੋ ਹਿ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਰਾਮਿਣਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਿਕਾਨ੍ਤਾਯਾ ਮੁਨੇ ਪਰਮਕਾਮਿਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾਸ਼ੁਭ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਵਾਹਸ਼੍ ਚ ਤੌ ਤ੍ਰਿਧਾ । ਉਪਵੀਤੇ ਅਵੀਤਾਭੇ ਉਭੇ ਸਂਸਾਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਬਾਕੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਜਨੇਊ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੇ ਹੇਮਕਟਕੇ ਕਰਮੂਲਯੋਃ । ਲੀਲਾਸਰਸਿਜਂ ਹਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਮੁਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਕਮਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਹਿਰਦਾ, ਇਹ ਸਜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਬਿਨ੍ਦੁਚਿਤਂ ਲੋਲਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਪਯੋਧੌਤਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੰਪਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਇਕ ਅਸਮਾਨ, ਸਿਰਫ ਅਸਮਾਨ।
ਏਵਂਰੂਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਕਾਮਿਨੀ । ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਸਂਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਰਮ੍ਭੈਃ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਿਯਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਰ੍ਤਨਲੋਲਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਣ੍ਡਪਕੋਟਰੇ । ਅਰੁਦ੍ਧਸ੍ਪਨ੍ਦਰੂਪਾਯਾ ਆਗਮਾਪਾਯਚਞ੍ਚੁਰੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਅਟੱਲ ਕੰਪਨ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਥਿਰਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਾਰੁਭੂषਣਮ੍ ਅਙ੍ਗੇषੁ ਦੇਵਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਵਲੀ । ਆਪਾਤਾਲਂ ਨਭੋ ਲਮ੍ਬਂ ਕਵਰੀਮਣ੍ਡਲਂ ਬृਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੇਸ-ਮਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਲਟਕਦੀ ਹੈ।
ਨਰਕਾਲੀ ਚ ਮਞ੍ਜੀਰਮਾਲਾ ਕਲਕਲਾਕੁਲਾ । ਪ੍ਰੋਤਾ ਦੁष੍ਕृਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਪਾਤਾਲਚਰਣੇ ਚਲਾ
ਨਰਕ ਦੀ ਪੈਰ-ਗਹਣੀ, ਜੋ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮੰਦ-ਕਰਮ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਗੂੰਥੀ ਹੋਈ, ਪਾਤਾਲੀ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਕੰਪਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਤਿਲਕਕਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸਖ੍ਯੋਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਯਾਮੇ ਵਦਨਪਟ੍ਟਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿਲਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵਲੋਂ ਮੱਥੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਚਿਤਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕਾਲੀਰੂਪਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਰਿਯਾਕੁਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵੀ ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਛੈਲਘਨਾਰਵਮ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੁਝੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ-ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਕੌਮਾਰਰਥਬਰ੍ਹਿਭਿਃ । ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਬृਹਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਭੂਰਿਭਾਙ੍ਕਾਰਭੀषਣੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਥ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲਮ੍ਬਲੋਲਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿਤੀਰ੍ਣਹਰਮੂਰ੍ਧਜੈਃ । ਉਚ੍ਚਰਚ੍ਚਾਰੁਮਨ੍ਦਾਰਗੌਰੀਕਵਰਿਚਾਮਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ autumn ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਲੰਬੇ ਤੇ ਖੁੱਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿੱਟੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੀਲੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰ ਹਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਣ੍ਡਵਾਚਲਾਕਾਰਭੈਰਵੋਦਰਤੁਮ੍ਬਕੈਃ । ਰਣਤ੍ਸਹਸ੍ਰਰਨ੍ਧ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਦੇਹਭਿਕ੍ਸ਼ਾਕਪਾਲਕੈਃ
ਉਹ ਭੈਰਵ ਦੇ ਪੇਟ ਵਰਗੇ ਡੋਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਏ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਛੇਦ ਵਾਲੇ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨੂੰ ਝੰਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਸ਼ਰੀਰਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਭਙ੍ਗੈਰ੍ ਆਪੂਰਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਭਾਯਯਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਪਿ ਕृष੍ਣੈਰ੍ ਘਨਾਸਿਤਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਸੁੱਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਘਣੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਾਰੁਪੁष੍ਕਰਮਾਲਯਾ । ਤਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਵਿਵਲ੍ਗਨ੍ਤੀ ਮਹਾਕਲ੍ਪੇषੁ ਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਂ-ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਚਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਡਮਰੂਡ੍ਡਾਮਰਾਰਵੈਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਿਲ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਤੁਮ੍ਬੁਰਾਦਯਃ
ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਤਲਾਵਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੰਬੁਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਤੋ ऽਨ੍ਤੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਹਾਸਿਨਃ । ਤਾਰਕਾਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਚਾਰੁਵ੍ਯੋਮਪਿਞ੍ਛਾਵਚੂਲਿਨਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨਾਚਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦਾ ਤਾਜ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਦੀਰ੍ਘਾ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ । ਅਪਰੇ ऽਪਿ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਾਞ੍ਚਨਕਰ੍ਣਿਕਾ
ਇੱਕ ਕੰਨ 'ਤੇ ਲੰਬਾ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਮਹਾਂਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗਹਿਣੀ ਵਾਂਗ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਲੋਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਗਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇ । ਲੋਕਾਲੋਕਾਚਲਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕਟਿਮੇਖਲਾ
ਇਹ ਝੂਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਮਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਲਯਵਰ੍ਣਿਕਾ । ਅਨਿਲਾਨ੍ਦੋਲਿਤਾ ਭਾਤਿ ਨੀਰਦਾਂਸ਼ੁਕਪਟ੍ਟਿਕਾ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸਜਾਵਟੀ ਪੱਟੀ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਮੁਸੁਲੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸੈਸ਼੍ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਸ੍ ਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜਗਦ੍ਵ੍ਰਾਤਕृਤਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਇਵ ਸਮ੍ਭृਤੈਃ
ਗੱਡੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜਵਲਿਨ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—ਤੇਜ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ।
ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਾਦੀਰ੍ਘੇ ਪਾਸ਼ੇ ਕਾਲਕਰਚ੍ਯੁਤੇ । ਸ਼ੇषਭੋਗਮਹਾਸੂਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰੋਤੈਰ੍ ਮਾਲਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੰਬੇ ਬੰਧਨ ਦੀ ਫਾਸ਼, ਜੋ ਕਾਲ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਲੜੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵੋਲ੍ਲਸਨ੍ਮਕਰਿਕਾਰਤ੍ਨਤੇਜੋਭਿਰ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਸਪ੍ਤਾਬ੍ਧਿਕਙ੍ਕਣਸ਼੍ਰੇਣੀ ਭੁਜਯੋਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਭੂषਣਮ੍
ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਕੀੜਿਆਂ-ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਕੰਗਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਮਹਾਵਰ੍ਤਾ ਸੁਖਦੁਃਖਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਰਜਃਪੂਰ੍ਣਾ ਤਮਸ਼੍ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਰੋਮਾਲੀ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੰਭੀਰ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲੜੀ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂ ਕਾਲੀ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਂ ਸ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਣ੍ਡਵੋਦ੍ਭਟਾਮ੍ । ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਨृਤ੍ਤੇਹਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਨੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।