ਇਯਂ ਸਾ ਮਤ੍ਤਨੁਰ੍ ਮਤ੍ਤਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਲਾਲਿਤਾ । ਸਰੀਸृਪਮੁਖਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ੇਤੇ ਧਰਾਤਲੇ
ਇਹੀ ਉਹ ਮਸਤ ਦੇਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਬੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨषਣ੍ਡੇषੁ ਮਮ ਤਨ੍ਵਾ ਯਯਾਨਯਾ । ਚਿਰਂ ਵਿਲਸਿਤਂ ਸੇਯਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਙ੍ਕਾਲਤਾਂ ਗਤਾ
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਸੁੱਕੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਙ੍ਗਸਂਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾਨਙ੍ਗਰਙ੍ਗਯਾ । ਚੇਤੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਰਹਿਤਯਾ ਤਨ੍ਵੇਹ ਮਮ ਸ਼ੁष੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਉਹੀ ਸੋਚ ਨਾ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਲਾਸੇषੁ ਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਦਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਤਥਾ ਤਾ ਭਾਵਨਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਥਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ऽਸਿ ਦੇਹਕ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਤਦ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਰੀਰ?
ਹਾ ਤਨੋ ਕ੍ਵਾਵਭਗ੍ਨਾਸਿ ਤਾਪਸਂਸ਼ੋषਮ੍ ਆਗਤਾ । ਕਰਙ੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸਿ ਮਾਂ ਭਾਵਯਸਿ ਦੁਰ੍ਭਗੇ
ਹਾਏ ਸਰੀਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਾਂਕਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ, ਹੇ ਨਸੀਬ ਮਾੜੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣ ਉਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੇਹੇਨਾਹਂ ਵਿਲਾਸੇषੁ ਯੇਨੈਵ ਮੁਦਿਤੋ ऽਭਵਮ੍ । ਕਙ੍ਕਲਤਾਮ੍ ਉਪਗਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵ ਬਿਭੇਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਕਾਂਕਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਾਰਾਜਾਲਸਮਾਕਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਹਾਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਪੁਰਾ । ਮਮੋਰਸਿ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਪਿਪੀਲਕਾਃ
ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੇਖ, ਉੱਥੇ ਚੂੰਟੀਆਂ ਘੁਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਕਾਨ੍ਤੇਨ ਲੋਭਂ ਨੀਤਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਯੇਨ ਮਦ੍ਵਪੁषਾ ਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯ ਕਙ੍ਕਲਤੋਹ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੋਭੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੇਖੋ, ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯੇਮੇ ਵਿਤਤਾਸ੍ਯੇਨ ਤਾਪਸਂਸ਼ੁष੍ਕਕृਤ੍ਤਿਨਾ । ਮਤ੍ਕਙ੍ਕਾਲਕੁਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਨੇ ਮृਗਾਃ
ਦੇਖੋ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਡਰਾਵਨੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਤਿਸਂਸ਼ੁष੍ਕਤਯਾ ਸ਼ਵੋਦਰਦਰੀ ਮਮ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਜਾਲੇਨ ਵਿਵੇਕੇਨੇਵ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਦੇਖੋ, ਕਿੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁੱਕਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ।
ਮਤ੍ਤਨੁਃ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕੇਯਂ ਸ੍ਥਿਤੋਤ੍ਤਾਨਾ ਵਨਾਵਨੌ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਨਯਤੀਵਾਤ੍ਮਤੁਚ੍ਛਤ੍ਵੇਨਾਮ੍ਬਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਖਾਲੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਰਸਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਲੋਭਵਿਮੁਕ੍ਤਯਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧ੍ਯੇਵ ਮਮ ਤਨ੍ਵੋष੍ਯਤੇ ਗਿਰੌ
ਧੁਨ, ਰੂਪ, ਸੁਆਦ, ਛੂਹ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਡੋਲ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲੇ ਯਾਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਕਲਾਂ ਤਨੁਃ । ਯਾਤਿ ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਜਾਗਤੇਨ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦਾ ਭੂਤ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵੇਹਂ ਵਿਗਤਾਸ਼ੇषਕੌਤੁਕਮ੍ । ਨਿਰਸ੍ਤਕਲ੍ਪਨਾਜਾਲਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ੇਤੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਵੇਖ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ; ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਸਰੀਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਮਰ੍ਕਟਸਂਰਮ੍ਭਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਃ ਕਾਯਪਾਦਪਃ । ਤਥਾ ਵੇਗੇਨ ਚਲਤਿ ਯਥਾ ਮੂਲਾਨਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ-ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਐਸਾ ਤੀਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਾਨਰ੍ਥਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਦ੍ਰੌ ਗਜਾਭ੍ਰਹਰਿਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਨਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮੇ ਦੇਹਃ ਪਰਾਨਨ੍ਦ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਾਥੀ, ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀ ਉਲਝਣ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਐਸਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਜ੍ਵਰਸਮ੍ਮੋਹਮਿਹਿਕਾਸ਼ਰਦਾਗਮਮ੍ । ਅਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਂ ਵਿਨਾ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ ਛ੍ਰੇਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਮਨ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਤ ਏਵ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਸੀਮਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ । ਮਹਾਧਿਯਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧਿਯੋ ਯੇ ਯਾਤਾ ਵਿਮਨਸ੍ਕਤਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਦਸ਼ਾਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਮਨਨਾਂ ਵਨੇ ਤਨੁਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਅਹਮ੍
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਤਦਾ ਕਿਲ । ਸੁਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਉਪਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਸੀ।
ਭृਗੁਣੋਤ੍ਪਾਦਿਤੇ ਕਾਯੇ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਮੁਨੇ । ਮਹਾਨ੍ ਅਤਿਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਸੀ?
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਲਨਾ ਰਾਮ ਯਾਸੌ ਜੀਵਦਸ਼ਾਂ ਗਤਾ । ਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਿਕਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭृਗੋਰ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਰੂਪਿਣੀ
ਹੇ ਰਾਮ, ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਭਾਰਗਵ ਸਰੂਪਤਾ ਵਜੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਸਾ ਹੀਦਮ੍ਪ੍ਰਥਮਤ੍ਵੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ ਪਦਾਤ੍ । ਭੂਤਾਕਾਸ਼ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਤਵ੍ਯਾਵਲਿਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਤੱਤ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੂਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪ੍ਰਵਾਹੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭृਗੋਃ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੀਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌਸ਼ਨਸੀ ਤਨੁਃ
ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨਾਸ ਦੀ ਦੇਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਹਿਤਬ੍ਰਾਹ੍ਮਸਂਸ੍ਕਾਰਾ ਤਤਸ੍ ਸਾ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਗ੍ਰਗਾ । ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਙ੍ਕਾਲਰੂਪਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਇਦਮ੍ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਯਦਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤਨੁਃ । ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਤਦਾ ਤਤ੍ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦੇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਾ ਹੋਈ, ਤਦ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਵੀਤਰਾਗੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨਿਚ੍ਛੋ ऽਪਿ ਸਮਙ੍ਗਾਵਿਪ੍ਰਰੂਪਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਤਨੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਦੇਹਜਃ
ਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਦੇਹ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾਮ੍ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਤਤ੍ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਦੇਹਿਨੋਃ
ਪਰ ਉਹ ਦੁਖ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਵੇ।
ਜ੍ਞਸ੍ਯਾਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਦੇਹਸ੍ਯ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮ੍ ਅਯਂ ਕ੍ਰਮਃ । ਲੋਕਵਦ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋ ਯਤ੍ ਸਕ੍ਤ੍ਯਾਸਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਸਦਾ
ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਜੀਵਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਅਸਮਰਥਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਗਤਯੋ ਯੇ ਚਾਜ੍ਞਾਃ ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮਿਣਃ । ਲੋਕਸਂਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਨਜਾਲਵਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਲਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।