ਅਸ੍ਯੋਡ੍ਡਾਮਰਲੀਲਸ੍ਯ ਦੂਰਾਸ੍ਤਸਕਲਾਪਦਃ । ਸਂਸਾਰੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯਾਕਲਿਤੌਜਸਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਖੇਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਗ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਾਲ ਨੇ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਪਰਖੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਚਰਤੋ ਦੀਨੈਰ੍ ਮੁਗ੍ਧੈਰ੍ ਭੂਤਮृਗਵ੍ਰਜੈਃ । ਆਖੇਟਕਂ ਜਰ੍ਜਰਿਤੇ ਜਗਜ੍ਜਙ੍ਗਲਜਾਲਕੇ
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰ-ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦੇਸ਼ੋਲ੍ਲਸਚ੍ਚਾਰੁਵਡਵਾਨਲਪਙ੍ਕਜਾ । ਕ੍ਰੀਡਾਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਰਮ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਕਾਲਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਉੱਗਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਮਛੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਾਮ੍ਬ੍ਲਭੂਤਾਢ੍ਯੈਸ੍ ਸਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੈਃ । ਤੈਰ੍ ਏਵ ਤੈਃ ਪਰ੍ਯੁषਿਤੈਰ੍ ਜਗਦ੍ਭਿਃ ਕਾਲਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਖੱਟੇ, ਕੜਵੇ ਤੇ ਨਮਕੀਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡੀ ਚਤੁਰਸਞ੍ਚਾਰਾ ਸਰ੍ਵਮਾਤृਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਂਸਾਰਵਨਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਨਰੈਣਾਕਰ੍षਣੀ ਵृਕੀ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਮਾਦੀ ਭੇੜ ਹੈ।
ਪृਥ੍ਵੀ ਕਰਤਲੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰੀ ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਕਮਲੋਤ੍ਪਲਕਲ੍ਹਾਰਲੋਲਜਾਲਕਮਾਲਿਤਾ
ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਹਥੇਲੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਹੈ ਜੋ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਝੂਮਦੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਰਾਵੀ ਵਿਕਟਾਸ੍ਫਾਲੋ ਨृਸਿਂਹੋ ਭੁਜਪਞ੍ਜਰੇ । ਸਟਾਵਿਕਟਪੀਨਾਂਸਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ਕੁਨ੍ਤਕਃ
ਗੂੰਜਦੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ, ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੂੜੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੈ।
ਅਲਾਬੁਵੀਣਾਮਧੁਰਸ਼੍ ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮਾਮਲਚ੍ਛਵਿਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਲ ਮਹਾਕਾਲੋ ਲੀਲਾਕੋਕਿਲਬਾਲਕਃ
ਲੌਕੀ ਦੀ ਵੀਣਾ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਕਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਕੋਕਿਲ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਰਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਾਕਾਰੋ ਵਾਨ੍ਤਦੁਃਖਸ਼ਰਾਸ਼ਨਿਃ । ਅਭਾਵਨਾਮਕੋਦਣ੍ਡਃ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, 'ਅਭਾਵਨਾ' ਨਾਮਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਸ੍ਫੁਰਿਤਵਿਲਾਸਵਰ੍ਧਿਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ ਹਰਨ੍ ਪਰਿਵਿਲਸਨ੍ ਵਿਦਾਰਯਨ੍ । ਜਰਜ੍ਜਗਜ੍ਜਰਢਵਿਲੋਲਮਰ੍ਕਟਃ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਇਹ ਕਾਲ ਈਹਤੇ
ਉੱਚਤਮ ਕੰਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ, ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਚਲਦਾ, ਪਾੜਦਾ, ਇਹ ਬੁੱਢਾ, ਸੰਸਾਰ-ਥੱਕਾ, ਬੇਚੈਨ ਬਾਂਦਰ — ਇੱਥੇ, ਕਾਲ — ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੰਪਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਦੁਰ੍ਵਿਲਾਸਾਨਾਂ ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ ਇਵਾਪਰਃ । ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਲੋਕੇਨ ਦੈਵਂ ਕਾਲਸ਼੍ ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਖੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਮੋਤੀ ਉਭਰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਕਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ऋਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਰੂਪਿਣਃ । ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਨ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੰਪਨ ਵਾਲੀ ਸੁਰਤ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਕਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇਨੇਯਮ੍ ਅਖਿਲਾ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਪੇਲਵਾ । ਤਾਪੇਨ ਹਿਮਮਾਲੇਵ ਨੀਤਾ ਵਿਧੁਰਤਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਗਦਾਭੋਗਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਮ੍ ਇਹਾਸਾਵ੍ ਅਭਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ — ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਗੋਲ — ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਮੰਚ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਂ ਚ ਕृਤਾਨ੍ਤੇਤਿ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਾਪਾਲਿਕਵਪੁਰ੍ ਮਤ੍ਤਂ ਦੈਵਂ ਜਗਤਿ ਨृਤ੍ਯਤਿ
ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਾਮ 'ਮੌਤ' ਹੈ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਤੋ ਹਿ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਰਾਮਿਣਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਿਕਾਨ੍ਤਾਯਾ ਮੁਨੇ ਪਰਮਕਾਮਿਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾਸ਼ੁਭ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਵਾਹਸ਼੍ ਚ ਤੌ ਤ੍ਰਿਧਾ । ਉਪਵੀਤੇ ਅਵੀਤਾਭੇ ਉਭੇ ਸਂਸਾਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਬਾਕੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਜਨੇਊ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੇ ਹੇਮਕਟਕੇ ਕਰਮੂਲਯੋਃ । ਲੀਲਾਸਰਸਿਜਂ ਹਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਮੁਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਕਮਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਹਿਰਦਾ, ਇਹ ਸਜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਬਿਨ੍ਦੁਚਿਤਂ ਲੋਲਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਪਯੋਧੌਤਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੰਪਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਇਕ ਅਸਮਾਨ, ਸਿਰਫ ਅਸਮਾਨ।
ਏਵਂਰੂਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਕਾਮਿਨੀ । ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਸਂਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਰਮ੍ਭੈਃ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਿਯਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਰ੍ਤਨਲੋਲਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਣ੍ਡਪਕੋਟਰੇ । ਅਰੁਦ੍ਧਸ੍ਪਨ੍ਦਰੂਪਾਯਾ ਆਗਮਾਪਾਯਚਞ੍ਚੁਰੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਅਟੱਲ ਕੰਪਨ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਥਿਰਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਾਰੁਭੂषਣਮ੍ ਅਙ੍ਗੇषੁ ਦੇਵਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਵਲੀ । ਆਪਾਤਾਲਂ ਨਭੋ ਲਮ੍ਬਂ ਕਵਰੀਮਣ੍ਡਲਂ ਬृਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੇਸ-ਮਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਲਟਕਦੀ ਹੈ।
ਨਰਕਾਲੀ ਚ ਮਞ੍ਜੀਰਮਾਲਾ ਕਲਕਲਾਕੁਲਾ । ਪ੍ਰੋਤਾ ਦੁष੍ਕृਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਪਾਤਾਲਚਰਣੇ ਚਲਾ
ਨਰਕ ਦੀ ਪੈਰ-ਗਹਣੀ, ਜੋ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮੰਦ-ਕਰਮ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਗੂੰਥੀ ਹੋਈ, ਪਾਤਾਲੀ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਕੰਪਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਤਿਲਕਕਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸਖ੍ਯੋਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਯਾਮੇ ਵਦਨਪਟ੍ਟਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿਲਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵਲੋਂ ਮੱਥੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਚਿਤਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕਾਲੀਰੂਪਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਰਿਯਾਕੁਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵੀ ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਛੈਲਘਨਾਰਵਮ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੁਝੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ-ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਕੌਮਾਰਰਥਬਰ੍ਹਿਭਿਃ । ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਬृਹਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਭੂਰਿਭਾਙ੍ਕਾਰਭੀषਣੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਥ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲਮ੍ਬਲੋਲਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿਤੀਰ੍ਣਹਰਮੂਰ੍ਧਜੈਃ । ਉਚ੍ਚਰਚ੍ਚਾਰੁਮਨ੍ਦਾਰਗੌਰੀਕਵਰਿਚਾਮਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ autumn ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਲੰਬੇ ਤੇ ਖੁੱਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿੱਟੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੀਲੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰ ਹਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਣ੍ਡਵਾਚਲਾਕਾਰਭੈਰਵੋਦਰਤੁਮ੍ਬਕੈਃ । ਰਣਤ੍ਸਹਸ੍ਰਰਨ੍ਧ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਦੇਹਭਿਕ੍ਸ਼ਾਕਪਾਲਕੈਃ
ਉਹ ਭੈਰਵ ਦੇ ਪੇਟ ਵਰਗੇ ਡੋਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਏ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਛੇਦ ਵਾਲੇ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨੂੰ ਝੰਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਸ਼ਰੀਰਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਭਙ੍ਗੈਰ੍ ਆਪੂਰਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਭਾਯਯਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਪਿ ਕृष੍ਣੈਰ੍ ਘਨਾਸਿਤਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਸੁੱਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਘਣੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਾਰੁਪੁष੍ਕਰਮਾਲਯਾ । ਤਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਵਿਵਲ੍ਗਨ੍ਤੀ ਮਹਾਕਲ੍ਪੇषੁ ਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਂ-ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਚਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।