ਇਮਾ ਜਗਤਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ਰੀਰੋਪਲਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਰਿਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਰੋਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਨੈਃ ਪਵਨੋ ਯਥਾ । ਉਲ੍ਲਸਨ੍ਤਿ ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮ੍ਲਾਯਨ੍ਤਿ ਵਿਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜੀਵ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੇ, ਰੋਕਦੇ, ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾ ਏਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਯਚ੍ਛਾ ਯਥਾ ਹਰਿਹਰਾਦਯਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਲ੍ਪਵਿਮੋਹਸ੍ਥਾ ਯਥੋਰਗਨਰਾਮਰਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਆਦਿ; ਤੇ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਟਕਾਵ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮੋਹਸ੍ਥਾ ਯਥਾ ਤਰੁਤृਣਾਦਯਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਮੂਢਾਃ ਕ੍ਰਿਮਿਕੀਟਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਗਹਿਰੀ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ; ਕੁਝ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਕੀੜੇ-ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤृਣਵਦ੍ ਉਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੂਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਹੋਦਧੇਃ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਭੂਮਿਕਾ ਏਤਾ ਯਥੋਰਗਨਰਾਦਯਃ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਘਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ; ਇਹ ਅਜੇ ਠੀਕ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ।
ਤਟਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਖੇਦਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ । ਜਾਤਾਜਾਤਾ ਨਿਖਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਜਰਦਾਖੁਨਾ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਕੇਵਲ ਕੰਢਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਅਜਨਮੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮਹਾਮ੍ਬੁਧੇਃ । ਗਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਾਯ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰਾਦਿਕਾਃ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਲ੍ਪਮੋਹਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਮ੍ ਏਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਰਿਧਿਮ੍ । ਅਦृष੍ਟਰਾਗਰੋਗੌਘਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰਾਗ ਜਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਜਨ੍ਮੌਘਾ ਭੁਕ੍ਤਜਨ੍ਮੌਘਕੋਟਯਃ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾਮਸ੍ਯਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਬੇਅੰਤ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੀ ਲਈਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਜੀਵ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਰ ਹਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਦ੍ ਅਧੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਥਾਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਤਰਂ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਰਜੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਸੁਖਦੁਃਖਕਟਙ੍ਕਟਾ ਕ੍ਰਿਯੇਯਂ ਪਰਮਪਦਾਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸਮਾਗਤੇਹ । ਪਰਮਪਦਾਵਗਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਾਸ਼ਂ ਵਿਹਗਪਤਿਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਵਿषਵ੍ਯਥੇਵ
ਇਹ ਕਰਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੀੜ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਜ੍ ਜਿਤਮਨੋਮੋਹਾ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਾਃ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀਹ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵਾਂਗ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਕਾष੍ਠਕੁਡ੍ਯਾਭਾ ਮੂਢਾਸ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਤਾਂ ਗਤਾਃ । ਅਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਮੋਹਾਸ੍ ਤੇ ਕਿਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਵਰਗੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਅਡੋਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਅਜੇ ਮੁਕਾ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਣਾ?
ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਵਿਹਰਨ੍ਤੀਹ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਚਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਜਾਗਰਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ਼ਯਾ ਯੇ ਤੁ ਦੁष੍ਕृਤਾਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚਾਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਧੀਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲੀਯਤੇ ਮਨੋਮੋਹਸ੍ ਸਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਿਚਾਰਣਾਤ੍ । ਨਭੋਵਿਹਰਣਾਦ੍ ਭਾਨੋਸ਼੍ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰਂ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਖੋਜ ਨਾਲ ਮਨ ਦਾ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਂ ਹਿ ਮਨੋ ਮੋਹਾਯੈਵ ਨ ਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਸਞ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵੇਤਾਲ ਇਵ ਵਲ੍ਗਤਿ
ਜੋ ਮਨ ਮਿਟ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਭਰਮ ਲਈ ਹੈ, ਅਸਲ ਜਾਣਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੁੜੈਲ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਰ੍ਥਭਾਜਨਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਮਨ ਏਵੇਹ ਨ ਤੁ ਮਾਂਸਮਯਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮুনি, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਮਨ ਹੀ ਹੈ, ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ऽਯਂ ਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਸਙ੍ਘਾਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚਾਧਿਭੌਤਿਕਃ । ਮਨੋਵਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਦੇਹਃ ਪਾਰਮਾਰ੍ਥਿਕਃ
ਇਹ ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੌਤਿਕ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਸਮਝੋ; ਸਰੀਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ।
ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਮੁਨੇ । ਤਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਯਂ ਨਾਤ੍ਰਾਪਰਾਧਿਨਃ
ਹੇ ਮੁਨਿ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭੋਗ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਾ ਵਾਸਨਯਾ ਲੋਕੋ ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਸ ਤਥੈਵ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਨੇਤਰਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤृਤਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਕੋਈ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ।
ਨਾਨੁਸਂਹਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਯਨ੍ ਮਨੋਵਾਸਨਯਾ ਸ੍ਵਯਾ । ਕੋ ਨਾਮ ਭੁਵਨੇ ਸੋ ऽਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਤਾ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ?
ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਰਕਾਭੋਗਾ ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਰਕੈषਣਾਃ । ਸ੍ਵਮਨੋਮਨਨੇਨ੍ਦੋਸ੍ ਸ ਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦੋ ਮਾਨ੍ਦ੍ਯਦੁਃਖਦਃ
ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈ; ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆਲਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦਸਨ੍ਦਰ੍ਭਕਾਰਿਣਾ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਗਵਨ੍ ਯਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤਨਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਚੜ੍ਹੋ ਜੀ, ਚਲੋ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ਰੀਰੇਣ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਇਹ । ਅਦ੍ਯੇਨ੍ਦੁਰਸ਼੍ਮਿਸਙ੍ਘਟ੍ਟਾਤ੍ ਸਮਙ੍ਗਾਤਾਪਸਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਣਪਵਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਵਂਸ਼ੁਗਃ ਫਲਮ੍ । ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਤਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਨਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਵਜੋਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਜਗਦ੍ਗਤੀਃ । ਹਸ੍ਤਾਦ੍ ਧਸ੍ਤੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭृਗੁਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਲ 'ਤੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਚਿਤ੍ਰਾ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥੇਤਿ ਵਦਞ੍ ਸ਼ਨੈਃ । ਭਗਵਾਨ੍ ਭृਗੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਉਦਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਯਥਾ ਰਵਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕੰਮ ਚਲਦੇ ਹਨ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤੇਜੋਨਿਧੀ ਸੁਸਮਸਙ੍ਗਸਮੁਤ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਭਾਤਸ੍ ਤਦਾ ਵਰਵਨੇ ਸਤਮਾਲਜਾਲੇ । ਤੁਲ੍ਯੋਦਯਾਵ੍ ਇਵ ਨਭਸ੍ਯ੍ ਅਮਲੇ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਵ੍ ਅਜਲਦੌ ਸਕਲੇਨ੍ਦੁਸੂਰ੍ਯੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤਾਮਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਖੇਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਮੁਨੌ ਦਿਵਸੋ ਜਗਾਮ ਸਾਯਨ੍ਤਨਾਯ ਵਿਧਯੇ ऽਸ੍ਤਮ੍ ਇਨੋ ਜਗਾਮ । ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਭਾ ਕृਤਨਮਸ੍ਕਰਣਾ ਜਗਾਮ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਵਿਕਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਹਾਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਢਲ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਭਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਡੁੱਲਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਰਮ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।