ਸਞ੍ਚਾਰਯਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਕੋਣਕੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਦੀਪਿਕਾਮ੍ । ਜਗਤ੍ਸਦ੍ਮਨਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਵ ਕਿਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਾਨਿ ਨਿਮੇषੇਣ ਸੂਰ੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਾਕਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਲੋਕਪਾਲਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਵਨਾਦ੍ ਅਯਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਕੁਟੀਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ ਅਰ੍ਪਯਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਕੋਟਰੇ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਗੁਣਵਲ੍ਲੋਕਮਣੀਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਸਮੁਦ੍ਗਕੇ
ਮੌਤ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪੇਟ ਵਾਂਗ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਝੋਪੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਜਹਾਨਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਣੈਰ੍ ਆਪੂਰ੍ਯਤੇ ਯੈਵ ਲੋਕਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਭੂषਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਤਾਮ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਜਹਾਨਾਂ ਦੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨਹਂਸਾਨੁਸृਤਯਾ ਨਿਸ਼ੇਨ੍ਦੀਵਰਮਾਲਯਾ । ਤਾਰਾਕੇਸਰਯਾਜਸ੍ਰਂ ਚਪਲੋ ਵਲਯਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਹੰਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਰਾਤ ਦੇ ਨੀਂਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਚੰਚਲ ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੋਰ੍ਣਦ੍ਯੁਧਰਾਸ਼ृਙ੍ਗਜਗਦੂਰ੍ਣਾਯੁਸੌਨਿਕਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪਿਬਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰਕ੍ਤਕਣਾਨ੍ ਅਪਿ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਨਲਿਨੀਸੋਮ ਆਯੁਰ੍ਮਾਤਙ੍ਗਕੇਸਰੀ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਤੁਚ੍ਛਾਤੁਚ੍ਛਸ੍ਯ ਤਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਚੋਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਨਹੀਂ—ਨੌਜਵਾਨੀ, ਕਮਲ, ਚਾਂਦ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਜੂ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਕੇਲਿਵਿਲਾਸੇਨ ਪਿष੍ਟਪਾਤਿਤਜਨ੍ਤੁਨਾ । ਨ੍ਯਗ੍ਭਾਵੋਦ੍ਭਵਹਾਸੇਨ ਰਮਤੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾਥ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਪਦਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਰੋਤੀਦਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਉਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਕਲਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕਲਾਕਲਿਤਾਨ੍ਤਰਂ ਸੁਭਗਦੁਰ੍ਭਗਰੂਪਧਰਂ ਵਪੁਃ । ਪ੍ਰਕਟਯਨ੍ ਸਹਸੈਵ ਚ ਗੋਪਯਨ੍ ਵਿਲਸਤੀਹ ਹਿ ਕਾਲਬਲਂ ਨृषੁ
ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਾਰੀ ਅਕਲ, ਚੰਗੀ-ਮੰਦੀ ਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਦਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਛੁਪਾ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੋਡ੍ਡਾਮਰਲੀਲਸ੍ਯ ਦੂਰਾਸ੍ਤਸਕਲਾਪਦਃ । ਸਂਸਾਰੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯਾਕਲਿਤੌਜਸਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਖੇਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਗ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਾਲ ਨੇ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਪਰਖੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਚਰਤੋ ਦੀਨੈਰ੍ ਮੁਗ੍ਧੈਰ੍ ਭੂਤਮृਗਵ੍ਰਜੈਃ । ਆਖੇਟਕਂ ਜਰ੍ਜਰਿਤੇ ਜਗਜ੍ਜਙ੍ਗਲਜਾਲਕੇ
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰ-ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦੇਸ਼ੋਲ੍ਲਸਚ੍ਚਾਰੁਵਡਵਾਨਲਪਙ੍ਕਜਾ । ਕ੍ਰੀਡਾਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਰਮ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਕਾਲਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਉੱਗਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਮਛੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਾਮ੍ਬ੍ਲਭੂਤਾਢ੍ਯੈਸ੍ ਸਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੈਃ । ਤੈਰ੍ ਏਵ ਤੈਃ ਪਰ੍ਯੁषਿਤੈਰ੍ ਜਗਦ੍ਭਿਃ ਕਾਲਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਖੱਟੇ, ਕੜਵੇ ਤੇ ਨਮਕੀਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡੀ ਚਤੁਰਸਞ੍ਚਾਰਾ ਸਰ੍ਵਮਾਤृਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਂਸਾਰਵਨਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਨਰੈਣਾਕਰ੍षਣੀ ਵृਕੀ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਮਾਦੀ ਭੇੜ ਹੈ।
ਪृਥ੍ਵੀ ਕਰਤਲੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰੀ ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਕਮਲੋਤ੍ਪਲਕਲ੍ਹਾਰਲੋਲਜਾਲਕਮਾਲਿਤਾ
ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਹਥੇਲੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਹੈ ਜੋ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਝੂਮਦੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਰਾਵੀ ਵਿਕਟਾਸ੍ਫਾਲੋ ਨृਸਿਂਹੋ ਭੁਜਪਞ੍ਜਰੇ । ਸਟਾਵਿਕਟਪੀਨਾਂਸਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ਕੁਨ੍ਤਕਃ
ਗੂੰਜਦੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ, ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੂੜੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੈ।
ਅਲਾਬੁਵੀਣਾਮਧੁਰਸ਼੍ ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮਾਮਲਚ੍ਛਵਿਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਲ ਮਹਾਕਾਲੋ ਲੀਲਾਕੋਕਿਲਬਾਲਕਃ
ਲੌਕੀ ਦੀ ਵੀਣਾ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਕਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਕੋਕਿਲ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਰਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਾਕਾਰੋ ਵਾਨ੍ਤਦੁਃਖਸ਼ਰਾਸ਼ਨਿਃ । ਅਭਾਵਨਾਮਕੋਦਣ੍ਡਃ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, 'ਅਭਾਵਨਾ' ਨਾਮਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਸ੍ਫੁਰਿਤਵਿਲਾਸਵਰ੍ਧਿਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ ਹਰਨ੍ ਪਰਿਵਿਲਸਨ੍ ਵਿਦਾਰਯਨ੍ । ਜਰਜ੍ਜਗਜ੍ਜਰਢਵਿਲੋਲਮਰ੍ਕਟਃ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਇਹ ਕਾਲ ਈਹਤੇ
ਉੱਚਤਮ ਕੰਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ, ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਚਲਦਾ, ਪਾੜਦਾ, ਇਹ ਬੁੱਢਾ, ਸੰਸਾਰ-ਥੱਕਾ, ਬੇਚੈਨ ਬਾਂਦਰ — ਇੱਥੇ, ਕਾਲ — ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੰਪਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਦੁਰ੍ਵਿਲਾਸਾਨਾਂ ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ ਇਵਾਪਰਃ । ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਲੋਕੇਨ ਦੈਵਂ ਕਾਲਸ਼੍ ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਖੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਮੋਤੀ ਉਭਰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਕਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ऋਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਰੂਪਿਣਃ । ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਨ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੰਪਨ ਵਾਲੀ ਸੁਰਤ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਕਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇਨੇਯਮ੍ ਅਖਿਲਾ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਪੇਲਵਾ । ਤਾਪੇਨ ਹਿਮਮਾਲੇਵ ਨੀਤਾ ਵਿਧੁਰਤਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਗਦਾਭੋਗਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਮ੍ ਇਹਾਸਾਵ੍ ਅਭਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ — ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਗੋਲ — ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਮੰਚ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਂ ਚ ਕृਤਾਨ੍ਤੇਤਿ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਾਪਾਲਿਕਵਪੁਰ੍ ਮਤ੍ਤਂ ਦੈਵਂ ਜਗਤਿ ਨृਤ੍ਯਤਿ
ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਾਮ 'ਮੌਤ' ਹੈ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਤੋ ਹਿ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਰਾਮਿਣਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਿਕਾਨ੍ਤਾਯਾ ਮੁਨੇ ਪਰਮਕਾਮਿਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾਸ਼ੁਭ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਵਾਹਸ਼੍ ਚ ਤੌ ਤ੍ਰਿਧਾ । ਉਪਵੀਤੇ ਅਵੀਤਾਭੇ ਉਭੇ ਸਂਸਾਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਬਾਕੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਜਨੇਊ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੇ ਹੇਮਕਟਕੇ ਕਰਮੂਲਯੋਃ । ਲੀਲਾਸਰਸਿਜਂ ਹਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਮੁਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਕਮਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਹਿਰਦਾ, ਇਹ ਸਜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਬਿਨ੍ਦੁਚਿਤਂ ਲੋਲਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਪਯੋਧੌਤਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੰਪਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਇਕ ਅਸਮਾਨ, ਸਿਰਫ ਅਸਮਾਨ।
ਏਵਂਰੂਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਕਾਮਿਨੀ । ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਸਂਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਰਮ੍ਭੈਃ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਿਯਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।