ਅਯਂ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪੁਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪਦਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਪਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਸੌ ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲਕੇਯੂਰੀ ਲੀਲਾਨਿਚਯਲਾਸਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਮੋਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਯਿਕਾਨਲਿਨੀਭਾਨੁਃ ਪੁष੍ਪਚਾਪ ਇਵਾਪਰਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਣਾਂ ਦਯਿਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਕੌਲੀਆਂ-ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਕਾਮਦੇਵ ਜਿਹਾ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਗੰਧਰਵ ਨਗਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਕਲ੍ਪਾਵਧਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਧਾਮਨਿ । ਜਗਾਮ ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਤ੍ਵਂ ਸ਼ਲਭਃ ਪਾਵਕੇ ਯਥਾ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੜੇ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਰਹਿਤੇ ਸ੍ਫਾਰੇ ਨਭਸਿ ਸਾ ਤਤਃ । ਵਾਸਨਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭ੍ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਨੀਡਾ ਵਿਹਗੀ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰਹਿਤ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਘੋਂਸਲੇ ਵਾਲੀ ਪੰਛੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰਮ੍ਭਕਾਰਿਣਿ । ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਾਰਮ੍ਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਰਾਤ੍ਰਿਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁੜ ਗਈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਮਨੋਵਾਸਨਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਤਵ੍ਯਾਵਲਿਤਾ ਸਤੀ । ਕृਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਜਾਤਾਦ੍ਯ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਵਾਸਨਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨੋ ऽਸੌ ਮੁਨੇ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਃ । ਜਾਤੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮਧੀਤਾਖਿਲਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਹੇ ਮুনি, ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕਲ੍ਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਦ੍ਯਾ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਸਮਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਕੇ, ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਵਿषਮਵਾਸਨਾਨੁਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਖਦਿਰਕਰਞ੍ਜਕਰਾਲਕੋਟਰਾਸੁ । ਜਗਤਿ ਜਰਢਯੋਨਿषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਗਹਨਤਰਾਸੁ ਚ ਕਾਨਨਸ੍ਥਲੀषੁ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਔਖੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਕਾਸੀਆ ਤੇ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਟਾਵਾਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਵਲਯੀ ਜਿਤਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਅਕਸ਼ ਮਾਲਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਅਟੱਲ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਠ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮੁਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਮਨੋਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤ੍ ਸਮੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਨਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਲੋਕਯ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਜਗਦੀਸ਼ੇਨ ਕਾਲੇਨ ਸਮਦृष੍ਟਿਨਾ । ਮੁਨਿਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਜ੍ਞਾਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਤਨਯੇਹਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮুনি ਨੇ ਸਮਾਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਅਸੌ । ਪੁਤ੍ਰੋਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਦਰ੍ਪਣਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖ ਲਈ।
ਪੁਨਰ੍ ਮਨ੍ਦਰਸਾਨੁਸ੍ਥਾਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਾਗ੍ਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸਮਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਟਾਦ੍ ਏਤ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਭृਗੁਃ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸਮੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਯਸ੍ਮੇਰਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਕਾਲਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਯਾ । ਵੀਤਰਾਗਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵੀਤਰਾਗੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਚਃ
ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਗੀ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਾਗੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਬਾਲਾ ਵਯਮ੍ ਅਨਾਬਿਲਾ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ ਏਵ ਧੀਰ੍ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਮਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਬੱਚੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਕਾਰਂ ਵਿਕਾਰਾਢ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯੇਵਾਸਤ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਜਨਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਧੀਰਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਦ੍ਗਤਿਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਦੇਵ ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਦਭ੍ਯਨ੍ਤਰਵਰ੍ਤਿ ਯਤ੍ । ਰੂਪਮ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਮਨੋਵृਤ੍ਤੇਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਜੋ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਿਲ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤੇਨੇਮਂ ਮृਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾਲੋ ਮੇ ਨੀਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ । ਨਿਯਤੇਰ੍ ਵਸ਼ਤੋ ਦੇਵ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਪੇਚ੍ਛਾ ਮਮੋਦਿਤਾ
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਾਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸਂਸਾਰਗਤਯੋ ਵਯਮ੍ ਆਪਦਮ੍ । ਸਮ੍ਪਦਂ ਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਵਸ਼ਂ ਕਿਲ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤਕਲੀਫ ਆਉਣ ਤੇ, ਨਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਅਯੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਿ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਿ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਇਤਿ ਰੂਢੇਯਂ ਸਾਂਸਾਰੀ ਭਗਵਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਮਿਹਰ ਹੋਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਨੇਤਿ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਰਮਃ । ਯਾਵਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਾਵਦ੍ ਔष੍ਣ੍ਯਦਾਹਾਦਿਦृष੍ਟਯਃ
ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ—ਜੀਵਨ ਭਰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇਹੀ ਰਵਾਜ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਹੇ ਤਾਂ ਤਪਸ਼, ਸਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਨੇਤਿ ਹੇਯਾ ਯਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਸ੍ਯੈਤਤ੍ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਹੇਯ ਏਵ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੱਡਣਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।
ਕੇਵਲਂ ਤਾਨਯੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਨਾਲੋਕ੍ਯ ਯਦਾ ਵਯਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਯਾਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਤੇਨ ਵਾਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵ ਸ੍ਮਾਰਿਤਸ੍ ਤਨਯੇਹਿਤਮ੍ । ਸਮਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਟੇ ਤੇਨ ਦृष੍ਟੋ ऽਯਂ ਤਨਯੋ ਮਯਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯੇ ਜਗਤਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਨ ਸਰ੍ਵਗ । ਮਨ ਏਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਯੇਨੇਦਂ ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਮਨ ਹੀ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਰੀਰਂ ਮਨ ਏਵ ਨਃ । ਕਰੋਤਿ ਦੇਹਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋ ਘਟਂ ਯਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਮਨ ਹੀ ਹੈ; ਮਨ ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਕृਤਮ੍ ਆਕਾਰਂ ਕृਤਂ ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇਨ ਮਨੋ ਮੋਹਾਦ੍ ਬਾਲੋ ਵੇਤਾਲਕਂ ਯਥਾ
ਮਨ ਇਮੈਜਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਮੂਰਖ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਤਲੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।