ਮੁਨੇ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀਂ ਦੇਵਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ । ਅਸੇਵਤ ਮਹਾਤੇਜਾष੍ षਟ੍ਪਦਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍ ਇਵ
ਹੇ ਮুনি, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅਠ ਵਾਰ ਚੱਕਰਾਂ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇਵ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਕਮਲ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ।
ਤੀਵ੍ਰਸਂਵੇਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋਪਕਲ੍ਪਿਤੇ । ਅਥ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜਾਤੇ ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਜਦ ਪੁੰਨ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮ੍ਲਾਨਕੁਸੁਮੋਤ੍ਤਂਸਸ੍ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾਵਲਯਾਲਸਃ । ਸ ਪਪਾਤ ਤਯਾ ਸਾਕਂ ਕਾਲਪਕ੍ਵਂ ਫਲਂ ਯਥਾ
ਮੁਰਝਾਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਫਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਬੁਧਂ ਤਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਭਸ੍ਯ੍ ਏਵ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ । ਭੂਤਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸੁਧਾਯਾਮ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਜੋਂ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭੂਤ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਆਸੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਕੋਸਲੇषੁ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਧੀਵਰੋ ऽਙ੍ਗਮਹਾਟਵ੍ਯਾਂ ਹਂਸਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਤਟੇ
ਉਹ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਗ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੰਸ ਬਣਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੀ ਨृਪਃ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰੇ ਸੌਰਸ੍ ਸਾਲ੍ਵੇषੁ ਦੈਸ਼ਿਕਃ । ਕਲ੍ਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਥ ਮੁਨੇਸ੍ ਸੁਤਃ
ਪੌਂਡਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਲਵ ਵਿੱਚ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਮਦ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਾਪਸਬਾਲਕਃ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਸਮਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਦਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਤਪਸਵੀ ਬੱਚਾ ਹੋਇਆ। ਸਮੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਵਾਸਨਾਵਸ਼ਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿषਮਾਸ੍ਵ੍ ਏष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੇ ਚਚਾਰਾਨਨ੍ਤਯੋਨਿषੁ
ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਭੂਦ੍ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਨੇ ਗੋਪਃ ਕਿਰਤਃ ਕੇਕਯੇषੁ ਚ । ਸੌਵੀਰੇषੁ ਚ ਸਾਮਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਦੈਸ਼ਿਕਃ
ਇਹ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੋਪਾ ਬਣਿਆ, ਕੇਕੈ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਨੌਕਰ, ਤੇ ਤ੍ਰੈਗਰਤ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਮੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਵਂਸ਼ਗੁਲ੍ਮਃ ਕਿਰਾਤੇषੁ ਹਰਿਣਸ਼੍ ਚੀਰਜਙ੍ਗਲੇ । ਸਰੀਸृਪਸ੍ ਤਾਲਤਲੇ ਤਮਾਲੇ ਵਨਕੁਕ੍ਕੁਟਃ
ਕਿਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਸ ਦੀ ਝਾੜੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਨ, ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰੇੰਗਣ ਵਾਲਾ ਜੰਤੂ, ਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਕੂਕੜ ਬਣਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪੁਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪਦਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਪਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਸੌ ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲਕੇਯੂਰੀ ਲੀਲਾਨਿਚਯਲਾਸਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਮੋਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਯਿਕਾਨਲਿਨੀਭਾਨੁਃ ਪੁष੍ਪਚਾਪ ਇਵਾਪਰਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਣਾਂ ਦਯਿਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਕੌਲੀਆਂ-ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਕਾਮਦੇਵ ਜਿਹਾ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਗੰਧਰਵ ਨਗਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਕਲ੍ਪਾਵਧਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਧਾਮਨਿ । ਜਗਾਮ ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਤ੍ਵਂ ਸ਼ਲਭਃ ਪਾਵਕੇ ਯਥਾ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੜੇ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਰਹਿਤੇ ਸ੍ਫਾਰੇ ਨਭਸਿ ਸਾ ਤਤਃ । ਵਾਸਨਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭ੍ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਨੀਡਾ ਵਿਹਗੀ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰਹਿਤ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਘੋਂਸਲੇ ਵਾਲੀ ਪੰਛੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰਮ੍ਭਕਾਰਿਣਿ । ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਾਰਮ੍ਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਰਾਤ੍ਰਿਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁੜ ਗਈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਮਨੋਵਾਸਨਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਤਵ੍ਯਾਵਲਿਤਾ ਸਤੀ । ਕृਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਜਾਤਾਦ੍ਯ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਵਾਸਨਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨੋ ऽਸੌ ਮੁਨੇ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਃ । ਜਾਤੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮਧੀਤਾਖਿਲਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਹੇ ਮুনি, ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕਲ੍ਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਦ੍ਯਾ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਸਮਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਕੇ, ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਵਿषਮਵਾਸਨਾਨੁਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਖਦਿਰਕਰਞ੍ਜਕਰਾਲਕੋਟਰਾਸੁ । ਜਗਤਿ ਜਰਢਯੋਨਿषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਗਹਨਤਰਾਸੁ ਚ ਕਾਨਨਸ੍ਥਲੀषੁ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਔਖੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਕਾਸੀਆ ਤੇ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਟਾਵਾਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਵਲਯੀ ਜਿਤਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਅਕਸ਼ ਮਾਲਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਅਟੱਲ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਠ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮੁਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਮਨੋਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤ੍ ਸਮੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਨਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਲੋਕਯ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਜਗਦੀਸ਼ੇਨ ਕਾਲੇਨ ਸਮਦृष੍ਟਿਨਾ । ਮੁਨਿਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਜ੍ਞਾਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਤਨਯੇਹਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮুনি ਨੇ ਸਮਾਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਅਸੌ । ਪੁਤ੍ਰੋਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਦਰ੍ਪਣਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖ ਲਈ।
ਪੁਨਰ੍ ਮਨ੍ਦਰਸਾਨੁਸ੍ਥਾਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਾਗ੍ਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸਮਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਟਾਦ੍ ਏਤ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਭृਗੁਃ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸਮੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਯਸ੍ਮੇਰਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਕਾਲਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਯਾ । ਵੀਤਰਾਗਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵੀਤਰਾਗੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਚਃ
ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਗੀ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਾਗੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਬਾਲਾ ਵਯਮ੍ ਅਨਾਬਿਲਾ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ ਏਵ ਧੀਰ੍ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਮਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਬੱਚੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਕਾਰਂ ਵਿਕਾਰਾਢ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯੇਵਾਸਤ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਜਨਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਧੀਰਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਦ੍ਗਤਿਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਦੇਵ ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਦਭ੍ਯਨ੍ਤਰਵਰ੍ਤਿ ਯਤ੍ । ਰੂਪਮ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਮਨੋਵृਤ੍ਤੇਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਜੋ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਿਲ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤੇਨੇਮਂ ਮृਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।