ਲੋਕਾਲੋਕਤਟਾਨ੍ਤੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਹਾਰਿषੁ । ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਕृਤਹਾਸੇਨ ਰਾਮ ਤੇਨ ਤਯਾ ਸਹ
ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਹੱਸਿਆ।
ਮਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਰਕਚ੍ਛੇषੁ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਰਿਣਸ਼ਾਵਕੈਃ । ਅਵਸਤ੍ ਸ ਸਮਾष੍ षष੍ਟਿਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਰਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰੂਹਾਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਸਠ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਤਟੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਨਿਤਾਸਹਚਾਰਿਣਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕृਤਯੁਗਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਜਨੈਸ੍ ਸਹ
ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਦ੍ਯਾਨਲੀਲਾਵਿਰਚਨੈਰ੍ ਅਸੌ । ਸृष੍ਟਾਨਨ੍ਤਜਗਤ੍ਸृष੍ਟੇਃ ਕਾਲਸ੍ਯਾਨੁਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਹੀਨ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਕਲ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਵਸਦ੍ ਅਸੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੇ ਪੁਨਃ । ਸੁਖਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਹਰਿਣੇਕ੍ਸ਼ਣਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਚੱਕਰ ਸੁਖ-ਸਹਜ ਵੱਸ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਾਤ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਵਨਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਤਯੈਵ ਸਹ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾ ਪਪਾਤਾਪਹृਤਾਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਖੋ ਗਈ ਸੀ।
ਪਰਾਲੂਨਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਹृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਨਨਨ੍ਦਨਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਵਸ਼ੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ ਸਮਿਤੀਵਾਹਤੋ ਭਟਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਬਾਗ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਿਪਾਹੀ ਵਾਂਗ ਬੇਸਹਾਰਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਪਤਿਤਸ੍ਯਾਵਨੌ ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਸਹ ਦੀਰ੍ਘਯਾ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਲਾਪਾਤੀਵ ਨਿਰ੍ਝਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਲੰਮੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਨੀਰ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਸਂਸ਼ੀਰ੍ਣਯੋਰ੍ ਦੇਹਕਯੋਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੇ ਵਾਸਨਾਵृਤੇ । ਵਿਚੇਰਤੁਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਨਿਰ੍ਨੀਡੌ ਵਿਹਗੌ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪੈ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋਂਸਲਾ ਰਹਿਤ ਪੰਛੀ।
ਤਤ੍ਰਾਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਤਾਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਲਿਤਾਮ੍ ਅਥ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪੌਦੇ ਬਣ ਗਏ।
ਸ਼ਾਲੀਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼ੌਕ੍ਰਾਞ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਙ੍ਗਨਾਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਮਾਲਵੇषੁ ਚ ਭੂਪਤਿਃ
ਦਸਾਰਣ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਪੱਕੇ ਚਾਵਲ ਖਾਏ, ਜਦ ਕਿ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਚਾਵਲ ਖਾਏ ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਉਗੇ ਸਨ।
ਅਜਾਯਤੋਸ਼ਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਨृਪਾਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਸੌਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਲਵੇषੁ ਤਦਙ੍ਗਨਾ
ਦਸਾਰਣ ਵਿਚ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਔਰਤ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਬਾਲਸ੍ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ऽਙ੍ਗਨਾ । ਤੌ ਪੂਰ੍ਵਦਮ੍ਪਤੀ ਜਾਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾਵ੍ ਇਵ ਭੂਤਲੇ
ਉਥੇ, ਮੁੰਡਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਵਧਦੀ ਗਈ; ਪਹਿਲਾ ਜੋੜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ।
ਅਥ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षੋ ऽਭੂਚ੍ ਛੁਕ੍ਰਸ੍ ਸਾਰਙ੍ਗਨਾਮਭृਤ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹੇ ਯੌਵਨਵਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਃ
ਫਿਰ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਾਰੰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਮਾਲਾਨਾਮਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਾ ਕੁਮਾਰੀ ਰਾਜਸਦ੍ਮਨਿ । ਭृਙ੍ਗੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਗਤਾ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਲਤਾ ਵਰਵਨੇ ਯਥਾ
ਮਾਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੰਬੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੇਲ ਫਲਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤਤੋ ਮਾਲਾ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ । ਲਭੇਯਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪਤਿਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਫਿਰ ਮਾਲਾ ਰਾਜਕੁੜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਦੀ ਰਹੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਿਧਾ ਹੋਇਆ ਪਤੀ ਮਿਲੇ।'
ਅਥ ਮਾਲਵਭੂਪਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜਸਭਾਗਤਮ੍ । ਮਾਲਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾਰਙ੍ਗਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਮਾਲਾ ਨੇ ਸਾਰੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਸ੍ਨੇਹਭਾਵਿਤਾ । ਦृष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦੁਮਣਿਵਤ੍ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਿਕਾ ਬਭੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਖਰੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੰਨਣੀ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਣਦ੍ਵਿਜਦਾਰਕਮ੍ । ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾ ਮਾਲਾ ਮਾਲਵਾਤ੍ਮਜਾ
ਫਿਰ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਾਲਾ ਨੇ ਦਾਸਾਰਣ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕृਤਵਿਵਾਹਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਾਰ੍ਧਕਜਰ੍ਜਰਃ । ਮਾਲਵੇਸ਼ੋ ऽਖਿਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸਾਰਙ੍ਗਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਲਵਮਣ੍ਡਲੇ । ਚਕਾਰਾਤਿਸੁਖੀ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚ੍ ਛਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਸਾਰੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਪਤਝੜ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਞ੍ਚਲਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਚੇਤਸਃ । ਅਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਮਿਥੋ ਯਾਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੌ ਵਿਧੇਰ੍ ਵਸ਼ਾਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਦੇ ਚੰਚਲ ਹੋਣ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਏ।
ਸਾਰਙ੍ਗਸ੍ ਤੁ ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਃ ਪਾਤਸਜ੍ਜਕਲੇਵਰਃ । ਦਧ੍ਰੇ ਸ਼੍ਵਸਨਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਾਜ੍ ਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਸਵਰ੍ਣਤਾਮ੍
ਸਾਰੰਗਾ ਬੁੜ੍ਹਾਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸੀ, ਸਾਹ ਵੀ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਯਾਜਨਵਿਰਾਗੇਣ ਵਾਰ੍ਧਕਾਤਿਸ਼ਯੇਨ ਚ । ਮਰਣਂ ਮਨ੍ਦਮਨ੍ਦੇਹੋ ਨਿਰੀਹੋ ऽਭਿਨਨਨ੍ਦ ਸਃ
ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਕਤਾਵਟ ਅਤੇ ਬੁੜ੍ਹਾਪੇ ਦੀ ਹੱਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਿਰਬਲ ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਨੀਰਸਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਃਖਾਤਿਸ਼ਯਸ਼ਂਸਿਨਃ । ਅਰਣ੍ਯ ਇਵ ਵੇਤਾਲੋ ਮੋਹੋ ऽਤਿਘਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਬੇਰੁਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਇੰਨੀ ਵਧ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੂਤ ਹੋਵੇ।
ਮੋਹਾਨ੍ਧਕੂਪਪਤਿਤਂ ਭੋਗਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ । ਅਵਿਵੇਕਿਨਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਸਜ੍ਜਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਸਦਾ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਅਗਿਆਨ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।
ਜਹਾਰੈਨਂ ਤਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ ਤृष੍ਣਾਕਵਲਿਤਾਸ਼ਯਮ੍ । ਪਤਙ੍ਗਮ੍ ਇਵ ਮਣ੍ਡੂਕਃ ਕृਤਾਕ੍ਰਨ੍ਦਮ੍ ਅਕਿਞ੍ਚਨਮ੍
ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਡੂੰਘੀ ਰੌਣ ਵਾਲੇ ਮੰਡੂਕ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਪਰਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਙ੍ਗੇषੁ ਧੀਵਰੋ ਜਾਤਸ੍ ਸ ਦੁਰ੍ਭਾਵਵਸ਼ਾਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਧੀਵਰਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਦੁਃਖਜਰ੍ਜਰਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ
ਉਥੇ, ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਤਤਃ । ਸਮ੍ਪਤਂਸ੍ ਤੇਨ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਮਹਾਨृਪਃ
ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ।