ਸਾ ਪਾਦਾਵ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਵਸ਼ੇਵ ਵਰਾਨਨਾ । ਰਰਾਜ ਚ ਸੁਰੇਭਸ੍ਯ ਪਾਦਲਗ੍ਨੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਨੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਚੇਦਂ ਲਲਿਤਂ ਲਸਤ੍ਸ੍ਨੇਹੋਤ੍ਕਯਾ ਗਿਰਾ । ਵਚੋ ਮਧੁਰਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਿ ਵਿਲਾਸਵਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਲੇਨ੍ਦੁਵਦਨ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਅਬਲਾਮ੍ ਅਨੁਬਧ੍ਨਾਤਿ ਮਾਮ੍ ਏष ਕਿਮਨਙ੍ਗਕਃ
ਵੇਖੋ, ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ — ਇਕ ਬੇਸਹਾਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ — ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਅਨੰਗ?
ਪਾਹਿ ਮਾਮ੍ ਅਬਲਾਂ ਨਾਥ ਦੀਨਾਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰਣਾਮ੍ ਇਹ । ਕृਪਣਾਸ਼੍ਵਾਸਨਂ ਸਾਧੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਚ੍ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਦਇਆਲੂ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝੋ।
ਸ੍ਨੇਹਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਜਾਨਦ੍ਭਿਰ੍ ਮੂਢੈਰ੍ ਏਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਰਣਯਾ ਅਵਗਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਰਸਜ੍ਞੈਃ ਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੀ ਨੇ ਜੋ ਨੇੜਤਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਯੋ ऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਰਕ੍ਤਯੋਃ । ਅਧਃਕਰੋਤਿ ਨਿष੍ਯਨ੍ਦਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਠੀ ਮੋਹਬਤ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰਸ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ।
ਨ ਤਥਾ ਸੁਖਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਚੇਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼ਤਾ । ਯਥਾ ਪਰਸ੍ਪਰਾਨਨ੍ਦੀ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰਥਮਰਕ੍ਤਯੋਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾ ਚੇਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਹੋਣ ਤੇ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨੇਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਮਾਨਦ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਯਥਾ ਨਿਸ਼ਿ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਤਰੋਤਾਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਮृਤਪਾਨੇਨ ਤਵ ਜੀਵਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰਸਪਾਨੇਨ ਚਕੋਰੀ ਚਪਲਾ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਚਕੋਰੀ ਪੰਛੀ ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਚਰਣਾਲੀਨਾਂ ਭ੍ਰਮਰੀਂ ਕਰਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਮृਤਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਤ੍ਪਦ੍ਮਹृਦਯੇ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈ—ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮृਦ੍ਵਙ੍ਗੀ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਤੋਰਸਿ । ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਲਿਨਯਨਾ ਸੁਤਰਾਵ੍ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਲੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝੂਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਵਿਲਾਸਕਾਨ੍ਤੌ ਵਿਲੇਸਤੁਸ੍ ਤਾਸੁ ਵਨਸ੍ਥਲੀषੁ । ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਗੌਰਾਨਿਲਘੂਰ੍ਣਿਤਾਸੁ ਮਤ੍ਤੌ ਦ੍ਵਿਰੇਫਾਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀषੁ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੁਲੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਲਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲਾਂ 'ਚ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਜੋੜੇ ਹੋਣ।
ਮਨ੍ਦਾਰਦਾਮਾਕੁਲਯਾ ਵੈਬੁਧਾਸਵਮਤ੍ਤਯਾ । ਤਦਾ ਤੇਨ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਮਲੇਨ੍ਦੁਨਾ
ਮੰਦਾੜਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਾਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ 'ਚ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਨਿਰਮਲ ਚੰਦ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਹृਤਂ ਮਤ੍ਤਹਂਸਾਸੁ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਿਨੀषੁ ਚ । ਤਟੇष੍ਵ੍ ਅਮਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਸ੍ ਸਹ ਕਿਨ੍ਨਰਚਾਰਣੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪੀਤਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਦਲਸ੍ਯਨ੍ਦਿ ਦੇਵੈਸ੍ ਸਹ ਰਸਾਯਨਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਲਤਾਜਾਲਨਿਲਯੇषੁ ਵਿਲਾਸਿਨਾ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਰਸ ਵਹੀ ਹੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਰੁਚੈਤ੍ਰਰਥੋਦ੍ਯਾਨਲਤਾਦੋਲਾਸੁ ਲੀਲਯਾ । ਚਿਰਂ ਵਿਲਸਿਤਂ ਵ੍ਯਗ੍ਰੈਸ੍ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਗਣੈਃ
ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਲਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੂਲਿਆਂ 'ਚ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਨ੍ਦਨੋਪਵਨਾਭੋਗੋ ਮਨ੍ਦਰੇਣੇਵ ਵਾਰਿਧਿਃ । ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਲ੍ਲੋਲਤਾਂ ਨੀਤਃ ਪ੍ਰਮਥੈਸ੍ ਸਹ ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੈਃ
ਨੰਦਨ ਦੇ ਸੁਖ-ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਾਗਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਾਲਹੇਮਲਤਾਜਾਲਜਟਿਲਾਸੁ ਦਰੀषੁ ਚ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰਾਗੇਣ ਮੈਰਵੀष੍ਵ੍ ਅਬ੍ਜਿਨੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਨੌਜਵਾਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਭੀਰਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੈਲਾਸਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਤਯਾ ਸਹ ਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਹਾਰੇਨ੍ਦੁਧਵਲਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾ ਗਣਗੀਤਿਭਿਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯੋਪਰਿ ਸਾਨੁषੁ । ਸਾ ਤੇਨ ਕਨਕਾਮ੍ਭੋਜੈਰ੍ ਆਪਾਦਮ੍ ਅਭਿਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਲੋਕਾਲੋਕਤਟਾਨ੍ਤੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਹਾਰਿषੁ । ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਕृਤਹਾਸੇਨ ਰਾਮ ਤੇਨ ਤਯਾ ਸਹ
ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਹੱਸਿਆ।
ਮਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਰਕਚ੍ਛੇषੁ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਰਿਣਸ਼ਾਵਕੈਃ । ਅਵਸਤ੍ ਸ ਸਮਾष੍ षष੍ਟਿਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਰਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰੂਹਾਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਸਠ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਤਟੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਨਿਤਾਸਹਚਾਰਿਣਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕृਤਯੁਗਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਜਨੈਸ੍ ਸਹ
ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਦ੍ਯਾਨਲੀਲਾਵਿਰਚਨੈਰ੍ ਅਸੌ । ਸृष੍ਟਾਨਨ੍ਤਜਗਤ੍ਸृष੍ਟੇਃ ਕਾਲਸ੍ਯਾਨੁਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਹੀਨ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਕਲ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਵਸਦ੍ ਅਸੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੇ ਪੁਨਃ । ਸੁਖਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਹਰਿਣੇਕ੍ਸ਼ਣਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਚੱਕਰ ਸੁਖ-ਸਹਜ ਵੱਸ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਾਤ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਵਨਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਤਯੈਵ ਸਹ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾ ਪਪਾਤਾਪਹृਤਾਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਖੋ ਗਈ ਸੀ।
ਪਰਾਲੂਨਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਹृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਨਨਨ੍ਦਨਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਵਸ਼ੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ ਸਮਿਤੀਵਾਹਤੋ ਭਟਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਬਾਗ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਿਪਾਹੀ ਵਾਂਗ ਬੇਸਹਾਰਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਪਤਿਤਸ੍ਯਾਵਨੌ ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਸਹ ਦੀਰ੍ਘਯਾ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਲਾਪਾਤੀਵ ਨਿਰ੍ਝਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਲੰਮੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਨੀਰ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਸਂਸ਼ੀਰ੍ਣਯੋਰ੍ ਦੇਹਕਯੋਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੇ ਵਾਸਨਾਵृਤੇ । ਵਿਚੇਰਤੁਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਨਿਰ੍ਨੀਡੌ ਵਿਹਗੌ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪੈ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋਂਸਲਾ ਰਹਿਤ ਪੰਛੀ।
ਤਤ੍ਰਾਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਤਾਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਲਿਤਾਮ੍ ਅਥ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪੌਦੇ ਬਣ ਗਏ।