ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਦਾਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਦਨੇਨ ਸਾ । ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਿਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯੈਵ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ।
ਪੇਤੁਸ੍ ਸ੍ਮਰਸ਼ਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਮृਦੁष੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗੇषੁ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਪਲਾਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾ ਧਾਰਾ ਨਵਪਯੋਮੁਚਃ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਬਭੂਵ ਸ੍ਮਰਾਧੂਤਾ ਲੋਲਾਲਿਵਲਯਾਲਕਾ । ਮਨ੍ਦਵਾਤਵਿਨੁਨ੍ਨਾਯਾ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯਾਸ੍ ਸਹਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਥਰ-ਥਰ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਨੀਲਨੀਰਜਨੇਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀਮ੍ । ਮਦਨਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰਃ ਕਮਲਿਨੀਮ੍ ਇਵ
ਮਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੈਰਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਭਾਕ੍ । ਤਮਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਹਾਰਮ੍ ਇਵ ਭੂਤਕृਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਹਨੇਰਾ ਸੋਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੋ ऽਸੌ ਬਭੂਵ ਤਿਮਿਰਾਕੁਲਃ । ਭੂਲੋਕਸ੍ਯਾਨ੍ਧਤਮਸੋ ਲੋਕਾਲੋਕਤਟੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਾਨ੍ਧਕਾਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੌ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਿਮਿਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮ੍ ਆਗਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮਿਥੁਨਸ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਮਥੇ
ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੱਜਾ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਜੋੜੇ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਭਿਮਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਭੂਲੋਕਂ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਵਿਹਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਦੀਰ੍ਘਧਵਲਾਪਾਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਦਨਾ ਤਥਾ । ਆਜਗਾਮ ਭृਗੋਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਯੂਰੀ ਵਾਰਿਦਂ ਯਥਾ
ਉਹ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਐਸੇ ਆਈ ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਣੀ ਬਾਦਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਵਲਾਗਾਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤੇ । ਵਿਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦ ਇਵ ਮਾਧਵਃ
ਚਿੱਟੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਪਾਦਾਵ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਵਸ਼ੇਵ ਵਰਾਨਨਾ । ਰਰਾਜ ਚ ਸੁਰੇਭਸ੍ਯ ਪਾਦਲਗ੍ਨੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਨੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਚੇਦਂ ਲਲਿਤਂ ਲਸਤ੍ਸ੍ਨੇਹੋਤ੍ਕਯਾ ਗਿਰਾ । ਵਚੋ ਮਧੁਰਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਿ ਵਿਲਾਸਵਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਲੇਨ੍ਦੁਵਦਨ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਅਬਲਾਮ੍ ਅਨੁਬਧ੍ਨਾਤਿ ਮਾਮ੍ ਏष ਕਿਮਨਙ੍ਗਕਃ
ਵੇਖੋ, ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ — ਇਕ ਬੇਸਹਾਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ — ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਅਨੰਗ?
ਪਾਹਿ ਮਾਮ੍ ਅਬਲਾਂ ਨਾਥ ਦੀਨਾਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰਣਾਮ੍ ਇਹ । ਕृਪਣਾਸ਼੍ਵਾਸਨਂ ਸਾਧੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਚ੍ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਦਇਆਲੂ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝੋ।
ਸ੍ਨੇਹਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਜਾਨਦ੍ਭਿਰ੍ ਮੂਢੈਰ੍ ਏਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਰਣਯਾ ਅਵਗਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਰਸਜ੍ਞੈਃ ਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੀ ਨੇ ਜੋ ਨੇੜਤਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਯੋ ऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਰਕ੍ਤਯੋਃ । ਅਧਃਕਰੋਤਿ ਨਿष੍ਯਨ੍ਦਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਠੀ ਮੋਹਬਤ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰਸ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ।
ਨ ਤਥਾ ਸੁਖਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਚੇਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼ਤਾ । ਯਥਾ ਪਰਸ੍ਪਰਾਨਨ੍ਦੀ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰਥਮਰਕ੍ਤਯੋਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾ ਚੇਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਹੋਣ ਤੇ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨੇਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਮਾਨਦ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਯਥਾ ਨਿਸ਼ਿ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਤਰੋਤਾਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਮृਤਪਾਨੇਨ ਤਵ ਜੀਵਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰਸਪਾਨੇਨ ਚਕੋਰੀ ਚਪਲਾ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਚਕੋਰੀ ਪੰਛੀ ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਚਰਣਾਲੀਨਾਂ ਭ੍ਰਮਰੀਂ ਕਰਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਮृਤਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਤ੍ਪਦ੍ਮਹृਦਯੇ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈ—ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮृਦ੍ਵਙ੍ਗੀ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਤੋਰਸਿ । ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਲਿਨਯਨਾ ਸੁਤਰਾਵ੍ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਲੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝੂਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਵਿਲਾਸਕਾਨ੍ਤੌ ਵਿਲੇਸਤੁਸ੍ ਤਾਸੁ ਵਨਸ੍ਥਲੀषੁ । ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਗੌਰਾਨਿਲਘੂਰ੍ਣਿਤਾਸੁ ਮਤ੍ਤੌ ਦ੍ਵਿਰੇਫਾਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀषੁ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੁਲੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਲਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲਾਂ 'ਚ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਜੋੜੇ ਹੋਣ।
ਮਨ੍ਦਾਰਦਾਮਾਕੁਲਯਾ ਵੈਬੁਧਾਸਵਮਤ੍ਤਯਾ । ਤਦਾ ਤੇਨ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਮਲੇਨ੍ਦੁਨਾ
ਮੰਦਾੜਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਾਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ 'ਚ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਨਿਰਮਲ ਚੰਦ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਹृਤਂ ਮਤ੍ਤਹਂਸਾਸੁ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਿਨੀषੁ ਚ । ਤਟੇष੍ਵ੍ ਅਮਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਸ੍ ਸਹ ਕਿਨ੍ਨਰਚਾਰਣੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪੀਤਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਦਲਸ੍ਯਨ੍ਦਿ ਦੇਵੈਸ੍ ਸਹ ਰਸਾਯਨਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਲਤਾਜਾਲਨਿਲਯੇषੁ ਵਿਲਾਸਿਨਾ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਰਸ ਵਹੀ ਹੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਰੁਚੈਤ੍ਰਰਥੋਦ੍ਯਾਨਲਤਾਦੋਲਾਸੁ ਲੀਲਯਾ । ਚਿਰਂ ਵਿਲਸਿਤਂ ਵ੍ਯਗ੍ਰੈਸ੍ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਗਣੈਃ
ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਲਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੂਲਿਆਂ 'ਚ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਨ੍ਦਨੋਪਵਨਾਭੋਗੋ ਮਨ੍ਦਰੇਣੇਵ ਵਾਰਿਧਿਃ । ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਲ੍ਲੋਲਤਾਂ ਨੀਤਃ ਪ੍ਰਮਥੈਸ੍ ਸਹ ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੈਃ
ਨੰਦਨ ਦੇ ਸੁਖ-ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਾਗਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਾਲਹੇਮਲਤਾਜਾਲਜਟਿਲਾਸੁ ਦਰੀषੁ ਚ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰਾਗੇਣ ਮੈਰਵੀष੍ਵ੍ ਅਬ੍ਜਿਨੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਨੌਜਵਾਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਭੀਰਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੈਲਾਸਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਤਯਾ ਸਹ ਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਹਾਰੇਨ੍ਦੁਧਵਲਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾ ਗਣਗੀਤਿਭਿਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯੋਪਰਿ ਸਾਨੁषੁ । ਸਾ ਤੇਨ ਕਨਕਾਮ੍ਭੋਜੈਰ੍ ਆਪਾਦਮ੍ ਅਭਿਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।