ਏਤਾਃ ਪ੍ਰਸृਤਮਨ੍ਦਾਰਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਾਃ । ਦੋਲਾਲੋਲਾਪ੍ਸਰਸ਼੍ਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਵਨਵੀਥਯਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਇਮੇ ਤੇ ਕੁਨ੍ਦਮਨ੍ਦਾਰਮਕਰਨ੍ਦਸੁਗਨ੍ਧਯਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਨਿਕਰਾਕਾਰਾਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸਮੀਰਣਾਃ
ਇਥੇ ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾਰ ਹਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਕੇਸਰਨੀਹਾਰਪਟਵਾਸੇਰਣੋਤ੍ਸੁਕੈਃ । ਲਤਾਙ੍ਗਨਾਗਣੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਤਨ੍ ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਹ ਨੰਦਨ ਵਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਲਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਲਤਾਵਾਂ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਨ੍ਤਗੀਤਰਵਾਨਨ੍ਦਪ੍ਰਨਰ੍ਤਿਤਸੁਰਾਙ੍ਗਨੌ । ਇਮੌ ਤੌ ਵਲ੍ਲਕੀਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਵਰੌ ਨਾਰਦਤੁਮ੍ਬੁਰੂ
ਇੱਥੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਲਕੀ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮੇ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰੋ ਭੂਰਿਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ । ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਉਡ੍ਡਯਮਾਨੇषੁ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਦਮਨ੍ਮਥਮਤ੍ਤਾਙ੍ਗ੍ਯ ਇਮਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ । ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਵਨਂ ਵਨਲਤਾ ਇਵ
ਇਹ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਜਾਲਕੁਸੁਮਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਗੁਲੁਚ੍ਛਕਾਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ ਇਮੇ ਪਕ੍ਵਰਤ੍ਨਸ੍ਤਬਕਦਨ੍ਤੁਰਾਃ
ਇਹ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਤਾਵਦ੍ ਇਮਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਇਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯੈਵਾਭਿਵਾਦਯੇ
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਮਨਸੈਵ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਤੇਨਾਭਿਵਾਦਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਵੈ ਭृਗੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਾਂਗ ਦੂਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਾਦਰਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤਃ । ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਮ੍ ਆਨੀਯ ਸਮੀਪ ਉਪਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਾ ਲਿਆ।
ਧਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਦਾਗਮੇਨਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ऽਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਉष੍ਯਤਾਂ ਚਿਰਮ੍ ਏਵੇਹ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ੁਕਰ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਵਰਗ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ।'
ਅਥ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ ਸ਼ੋਭਿਤਾਨਨਃ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਜਹਾਰ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ ਸਕਲਸ੍ਯਾਮਲਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਾਂਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਈ।
ਸਕਲਸੁਰਗਣਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤੋ ऽਸੌ ਭृਗੁਤਨਯਸ਼੍ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਃ । ਚਿਰਤਰਮ੍ ਅਤੁਲਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਤੁष੍ਟਿਂ ਨਰਮਤਿਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਵਾਨ੍ ਅਲਂ ਬਭੂਵ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਸਿਪਰਿਚੋਦਿਤਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਲੋਲਲੋਚਨਲਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਜਗਾਮਾਸੌ ਨਲਿਨੀਮ੍ ਇਵ ਸਾਰਸਃ
ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਗਤਾਮ੍ ਅਸੌ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪਿਨਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਾਂ ਭृਙ੍ਗਸ਼੍ ਚੂਤਲਤਾਮ੍ ਇਵ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਗ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਆਈ ਹੋਈ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਆਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਟੋਣੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਲਸਲ੍ਲੋਲਵਿਲਾਸਵਲਿਤਾਕृਤਿਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ ਵਿਲੀਯਮਾਨਾਙ੍ਗੋ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯੇਨ੍ਦੁਮਣਿਰ੍ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਅਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ-ਪੱਥਰ ਚਾਂਦਨੀ ਵਿਚ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੀਯਮਾਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤ ਇਵ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਸ਼ੀਤਲਾਂ ਖੇ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪਿਘਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਰੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ-ਪੱਥਰ ਠੰਡੀ ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਵਲੋਕਿਤਾ ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਤਾਂ ਗਤਾ । ਨਿਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕੇਨ ਕਾਨ੍ਤੇਵ ਪਰਿਕੂਜਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਕਵਾ ਪੰਛੀ ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਸਾਦ੍ ਵਿਕਸਤੋਰ੍ ਨੂਨਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਰਕ੍ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਰ੍ਕਨਲਿਨ੍ਯੋਰ੍ ਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਸੈਵ ਤਯੋਰ੍ ਅਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪਰਸਪਰ ਪਿਆਰ ਫੂਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਦਾਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਦਨੇਨ ਸਾ । ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਿਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯੈਵ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ।
ਪੇਤੁਸ੍ ਸ੍ਮਰਸ਼ਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਮृਦੁष੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗੇषੁ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਪਲਾਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾ ਧਾਰਾ ਨਵਪਯੋਮੁਚਃ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਬਭੂਵ ਸ੍ਮਰਾਧੂਤਾ ਲੋਲਾਲਿਵਲਯਾਲਕਾ । ਮਨ੍ਦਵਾਤਵਿਨੁਨ੍ਨਾਯਾ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯਾਸ੍ ਸਹਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਥਰ-ਥਰ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਨੀਲਨੀਰਜਨੇਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀਮ੍ । ਮਦਨਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰਃ ਕਮਲਿਨੀਮ੍ ਇਵ
ਮਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੈਰਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਭਾਕ੍ । ਤਮਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਹਾਰਮ੍ ਇਵ ਭੂਤਕृਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਹਨੇਰਾ ਸੋਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੋ ऽਸੌ ਬਭੂਵ ਤਿਮਿਰਾਕੁਲਃ । ਭੂਲੋਕਸ੍ਯਾਨ੍ਧਤਮਸੋ ਲੋਕਾਲੋਕਤਟੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਾਨ੍ਧਕਾਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੌ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਿਮਿਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮ੍ ਆਗਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮਿਥੁਨਸ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਮਥੇ
ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੱਜਾ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਜੋੜੇ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਭਿਮਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਭੂਲੋਕਂ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਵਿਹਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਦੀਰ੍ਘਧਵਲਾਪਾਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਦਨਾ ਤਥਾ । ਆਜਗਾਮ ਭृਗੋਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਯੂਰੀ ਵਾਰਿਦਂ ਯਥਾ
ਉਹ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਐਸੇ ਆਈ ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਣੀ ਬਾਦਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਵਲਾਗਾਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤੇ । ਵਿਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦ ਇਵ ਮਾਧਵਃ
ਚਿੱਟੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।