ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਨਾਵਭਗ੍ਨੋ ऽਪਿ ਦਗ੍ਧੋ ऽਪਿ ਹਿ ਨ ਦਹ੍ਯਤੇ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤਿਦृਸ਼੍ਯੋ ऽਪਿ ਧੂਰ੍ਤਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਾੜਿਆ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਸੜਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਚਲਾਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤੋਪ ਹੈ।
ਏਕੇਨੈਵ ਨਿਮੇषੇਣ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਮਨੋਰਾਜ੍ਯਵਦ੍ ਆਤਤਃ
ਇੱਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਰਾਜੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵਿਲਾਸਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਚੇष੍ਟਯਾ ਕष੍ਟਪੁष੍ਟਯਾ । ਦਰ੍ਵ੍ਯੇਵ ਸੂਪਕृਤ੍ ਸੂਪਂ ਜਨਮ੍ ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਕਠਿਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਕਠੋਰ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਸੋਈਆ ਚਮਚ ਨਾਲ ਸੂਪ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਪਾਂਸੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੁਮੇਰੁਂ ਪਰ੍ਣਮ੍ ਅਰ੍ਣਵਮ੍ । ਆਤ੍ਮਸ੍ਫਾਰਤਯਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਘਾਹ, ਮਿੱਟੀ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ, ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ, ਪੱਤਾ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਆਪਣੀ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੌਰ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਲੁਬ੍ਧਤਾਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਚਾਪਲਮ੍
ਇਥੇ ਹੀ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਪੂਰੀ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਇਥੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਚੰਚਲਪਨ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਰਯਂਲ੍ ਲੀਲਯਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੂ ਕ੍ਰੀਡਤੀਹ ਨਭਸ੍ਤਲੇ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵੀਟਾਯੁਗਲੋ ਨਿਜੇ ਬਾਲ ਇਵਾਙ੍ਗਨੇ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਅੰਗਨ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿਲੌਨੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੇਡਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ੍ਥਿਮਾਲਾਭਿਰ੍ ਆਪਾਦਵਲਿਤਾਕृਤਿਃ । ਵਿਲਸਤ੍ਯ੍ ਏष ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਃ ਕਲ੍ਪਿਤਕਲ੍ਪਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਕਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੋਡ੍ਡਾਮਰਨृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ऽਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ ਮੇਰੁਰ੍ ਭੂਰ੍ਜਤ੍ਵਗ੍ ਇਵ ਵਾਯੁਭਿਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਭੂਰਜ ਦੀ ਛਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਥ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਰੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ; ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਵੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਧਤ੍ਤੇ ऽਜਸ੍ਰੋਤ੍ਥਿਤਧ੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ ਅਮਿਤਭਾਸੁਰਾਨ੍ । ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਯਾਨ੍ ਵੀਚੀਨ੍ ਅਬ੍ਧਿਰ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਪਰ ਅਟੁੱਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਕਲ੍ਪਾਭਿਧਾਨੇਭ੍ਯੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਸ਼ਾਤਯਨ੍ । ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਫਲਭਾਰਾਨ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ—ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ—ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਝਾੜਦਾ ਹੈ।
ਆਲੋਲਭੂਤਮषਕਘੁਙ੍ਘੁਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਾਤਿਨਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੋਡੁਮ੍ਬਰੌਘਾਨਾਂ ਬृਹਤ੍ਪਾਦਪਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਢੀ ਮਢੀ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਕੁਮੁਦ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚਿਜ੍ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪਰਿਫੁਲ੍ਲਯਾ । ਵਪੁਰ੍ ਵਿਨੋਦਯਤ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਕ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਤਮਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਿਰਫ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ।
ਅਨਨ੍ਤਾਪਾਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਦ੍ਧਪੀਠਂ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ । ਮਹਾਸ਼ੈਲਵਦ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛ੍ਯਾਮਾਤਮਸ਼੍ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਿਯੁਤਂ ਤਤਮ੍ । ਦ੍ਵਯੇਨਾਪਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਰਿਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ। ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਲੀਨਾਸਙ੍ਖ੍ਯਸਂਸਾਰਸਾਰਯਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸਤ੍ਤਯਾ । ਗੁਰ੍ਵੀਵ ਭਾਰਘਨਯਾ ਨਿਬਦ੍ਧਪਦਤਾਂ ਗਤਃ
ਅਣਗਣ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਵਾਂਗ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨਾਯਾਤਿ ਨ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਮਹਾਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਮਰਦਾ; ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਜਾਂਦਾ; ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਯੁਗ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਕੇਵਲਂ ਜਗਦਾਰਮ੍ਭਲੀਲਯਾ ਘਨਹੇਲਯਾ । ਯਾਪਯਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਸਿਰਫ ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।
ਯਾਮਿਨੀਪਙ੍ਕਕਲਿਲਾਂ ਦਿਨਕੋਕਨਦਾਵਲੀਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਾਭ੍ਰਮਰਿਕਾਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਆਰੋਪਯਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਕਾਲੀ ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਕਰਮ ਦੀ ਭੌਂਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭੀषਣਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਰਜਨੀਂ ਜੀਰ੍ਣਮਾਰ੍ਜਨੀਮ੍ । ਆਲੋਕਕਨਕਕ੍ਸ਼ੋਦਮ੍ ਆਹਰਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਤੋ ऽਵਨਿਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਕਾਲੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚੂਰਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਞ੍ਚਾਰਯਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਕੋਣਕੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਦੀਪਿਕਾਮ੍ । ਜਗਤ੍ਸਦ੍ਮਨਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਵ ਕਿਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਾਨਿ ਨਿਮੇषੇਣ ਸੂਰ੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਾਕਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਲੋਕਪਾਲਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਵਨਾਦ੍ ਅਯਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਕੁਟੀਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ ਅਰ੍ਪਯਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਕੋਟਰੇ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਗੁਣਵਲ੍ਲੋਕਮਣੀਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਸਮੁਦ੍ਗਕੇ
ਮੌਤ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪੇਟ ਵਾਂਗ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਝੋਪੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਜਹਾਨਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਣੈਰ੍ ਆਪੂਰ੍ਯਤੇ ਯੈਵ ਲੋਕਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਭੂषਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਤਾਮ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਜਹਾਨਾਂ ਦੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨਹਂਸਾਨੁਸृਤਯਾ ਨਿਸ਼ੇਨ੍ਦੀਵਰਮਾਲਯਾ । ਤਾਰਾਕੇਸਰਯਾਜਸ੍ਰਂ ਚਪਲੋ ਵਲਯਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਹੰਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਰਾਤ ਦੇ ਨੀਂਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਚੰਚਲ ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੋਰ੍ਣਦ੍ਯੁਧਰਾਸ਼ृਙ੍ਗਜਗਦੂਰ੍ਣਾਯੁਸੌਨਿਕਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪਿਬਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰਕ੍ਤਕਣਾਨ੍ ਅਪਿ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਨਲਿਨੀਸੋਮ ਆਯੁਰ੍ਮਾਤਙ੍ਗਕੇਸਰੀ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਤੁਚ੍ਛਾਤੁਚ੍ਛਸ੍ਯ ਤਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਚੋਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਨਹੀਂ—ਨੌਜਵਾਨੀ, ਕਮਲ, ਚਾਂਦ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਜੂ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਕੇਲਿਵਿਲਾਸੇਨ ਪਿष੍ਟਪਾਤਿਤਜਨ੍ਤੁਨਾ । ਨ੍ਯਗ੍ਭਾਵੋਦ੍ਭਵਹਾਸੇਨ ਰਮਤੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾਥ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਪਦਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਰੋਤੀਦਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਉਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਕਲਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕਲਾਕਲਿਤਾਨ੍ਤਰਂ ਸੁਭਗਦੁਰ੍ਭਗਰੂਪਧਰਂ ਵਪੁਃ । ਪ੍ਰਕਟਯਨ੍ ਸਹਸੈਵ ਚ ਗੋਪਯਨ੍ ਵਿਲਸਤੀਹ ਹਿ ਕਾਲਬਲਂ ਨृषੁ
ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਾਰੀ ਅਕਲ, ਚੰਗੀ-ਮੰਦੀ ਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਦਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਛੁਪਾ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।