ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਬਕੀ ਯਾਵਤ੍ ਕਾਸਕ੍ਰੇਙ੍ਕਾਰਕਾਰਿਣੀ । ਰੌਤਿ ਰੋਗੋਰਗਾਕੀਰ੍ਣਾ ਕਾਯਦ੍ਰੁਮਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਮਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਗਲਾ, ਜੋ ਖੰਘ ਤੇ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਤਾਵਦ੍ ਆਗਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਕੁਤੋ ऽਪਿ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਘਨਾਨ੍ਧਤਿਮਿਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਨੇ ਮਰਣਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦਾ ਉਲੂ, ਜੋ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਾਯਂਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਤੈਵ ਤਮਸ੍ ਸਮਨੁਧਾਵਤਿ । ਜਰਾ ਵਪੁषਿ ਦृष੍ਟੈਵ ਮृਤਿਂ ਸਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲੋੜ, ਉਠ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਰਾਕੁਸੁਮਿਤਂ ਦੇਹਦ੍ਰੁਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਦੂਰਤਃ । ਮृਤਿਭृਙ੍ਗੀ ਦ੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਰਸ੍ਯਾਯਾਤਿ ਸੂਤ੍ਸੁਕਾ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਦੂਰੋਂ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੌਤ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਨਗਰਮ੍ ਆਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਲਤੋ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍ ਦੇਸ਼ੋ ਨ ਜਰਾਜਰ੍ਜਰਂ ਵਪੁਃ
ਖਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਤਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ ਨਿਗਿਰਣਾਯੈਵ ਕਾਸਕ੍ਵਣਿਤਕਾਰਿਣੀ । ਗृਧ੍ਰੀਵਾਮਿषਮ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਤਰਸੈਵ ਨਰਂ ਜਰਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਖੰਘ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੁਢਾਪਾ, ਗਿਦੜ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸੋਤ੍ਸੁਕੇਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਲੁਨਾਤਿ ਜਰਾ ਦੇਹਂ ਕੁਮਾਰੀ ਕੈਰਵਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਜਲ-ਕੁਮਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸੀਤ੍ਕਾਰਕਾਰਿਣੀ ਪਾਂਸੁਪਰੁषਾ ਪਰਿਜਰ੍ਜਰਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼ਾਤਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਵਾਤ੍ਯੇਵ ਤਰੁਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਇਹ ਧੂੜ ਨਾਲ ਖੜਖੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੂਣਦੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਰਸੋਪਹਤੋ ਦੇਹੋ ਧਤ੍ਤੇ ਜਰ੍ਜਰਤਾਂ ਗਤਃ । ਤੁषਾਰਨਿਕਰਾਕੀਰ੍ਣਪਰਿਮ੍ਲਾਨਾਮ੍ਬੁਜਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਠੰਡ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਰਾਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੋਦਿਤੈਵੇਯਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਿਖਰਿਪृष੍ਠਤਃ । ਵਿਕਾਸਯਤਿ ਸਂਰਬ੍ਧਵਾਤਾਂ ਕਾਸਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀਮ੍
ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਖੰਘ ਦੀ ਹਵਾ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਨ ਵਾਲਾ ਕਮਲ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਵਿਧੂਸਰਮ੍ । ਸ਼ਿਰਃਕੁष੍ਮਾਣ੍ਡਕਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸਃ ਕਾਲਃ ਕਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਪੀਲਾ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਜਹ੍ਨੁਸੁਤੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੂਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ । ਸ਼ਰੀਰਤੀਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਲਸ੍ਯਾਯੂਂषਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਬੁਢਾਪਾ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਧੀ (ਮੌਤ) ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਸਰੀਰ-ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਰਾਮਾਰ੍ਜਾਰਿਕਾ ਭੁਕ੍ਤਯੌਵਨਾਖੁਤਯੈਧਿਤਾ । ਪਰਮ੍ ਉਲ੍ਲਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ਼ਰੀਰਾਮਿषਗਰ੍ਧਿਨੀ
ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਮਙ੍ਗਲਕਰੀ ਤਥਾ । ਯਥਾ ਜਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਕਰੀ ਦੇਹਜਙ੍ਗਲਜਮ੍ਬੁਕੀ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਵਰਗਾ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਗਿੱਦੜ ਹੈ।
ਕਾਸਸ਼੍ਵਾਸਸਸੀਤ੍ਕਾਰਾ ਦੁਃਖਧੂਮਤਮੋਮਯੀ । ਜਰਾਜ੍ਵਾਲਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਯਯਾਸੌ ਦਗ੍ਧ ਏਵ ਹਿ
ਖੰਘ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਆਹ ਭਰਨਾ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਧੂੰਏ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ—ਇਹ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਸਾ ਵਕ੍ਰਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਵਯਵਪਲ੍ਲਵਾ । ਤਾਤ ਤਨ੍ਵੀ ਤਨੁਰ੍ ਨॄਣਾਂ ਲਤਾ ਪੁष੍ਪਾਨਤਾ ਯਥਾ
ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਕਰ੍ਪੂਰਧਵਲਂ ਦੇਹਕਰ੍ਪੂਰਪਾਦਪਮ੍ । ਮੁਨੇ ਮਰਣਮਾਤਙ੍ਗੋ ਨੂਨਮ੍ ਉਦ੍ਧਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਦੇ ਕਪੂਰ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਮਰਨ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਠਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਰਣਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਰਾਧਵਲਚਾਮਰਾ । ਆਗਚ੍ਛਤੋ ऽਗ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਪਤਾਕਿਨੀ
ਮਰਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਰਾਜਾ ਹੈ; ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਚਮਚਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਝੰਡਾ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਜਿਤਾਸ਼੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ੍ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੇ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਦ੍ਰਿਕੋਟਯਃ । ਤੇ ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਜਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲੇ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਬੁਢਾਪਾ ਰੂਪ ਰਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮুনি।
ਜਰਾਤੁषਾਰਧਵਲੇ ਸ਼ਰੀਰਸਦਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ਵਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ
ਜਦੋਂ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਿੱਟੀ ਛਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਟੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸਾਰਸਂਸृਤੇਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਕੁਟ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਿਰੋਗਤਾ । ਦੇਹਯष੍ਟ੍ਯਾ ਜਰਾਨਾਮ੍ਨੀ ਚਾਮਰਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੰਬੀ ਡੰਡੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਚਾਮਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਧਦੀ ਹੈ।
ਜਰਾਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਸਿਤੇ ਸ਼ਰੀਰਨਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਵਿਕਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਮੁਨੇ ਮਰਣਕੈਰਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਬੁਢਾਪੇ ਦਾ ਚੰਦ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি, ਮੌਤ ਦਾ ਕਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਸੁਧਾਲੇਪਸਿਤੇ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਨ੍ਤਰੇ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਰ੍ ਆਪਚ੍ ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸੁਖਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਾਃ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਬੇਬਸੀ, ਦਰਦ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਸੁਖ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭਾਵਾਗ੍ਰੇਸਰਾ ਯਤ੍ਰ ਜਰਾ ਜਯਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਕਸ੍ ਤਤ੍ਰੇਹ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮਮ ਮਨ੍ਦਮਤੇਰ੍ ਮੁਨੇ
ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਜਿਹੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਆਰਾਮ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਜੀਵਿਤਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹੇਣ ਜਰਾਂ ਗਤੇਨਾਪਿ ਹਿ ਜੀਵ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ । ਜਰਾ ਜਗਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਜਿਤਾ ਨਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੈषਣਾਸ੍ ਤਾਤ ਤਿਰਸ੍ਕਰੋਤਿ
ਇਹ ਔਖਾ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਜੀਵਨ, ਜਦੋਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਨਾਨਲ੍ਪਕਲ੍ਪਿਤੈਰ੍ ਅਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਭੇਦੈਰ੍ ਉਦ੍ਧੁਰਤਾਂ ਨੀਤਸ੍ ਸਂਸਾਰਕੁਹਕਭ੍ਰਮਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਅਨੰਤ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਤਾਂ ਕਥਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥੇਹ ਜਾਯਤੇ ਜਾਲਪਞ੍ਜਰੇ । ਬਾਲਾ ਏਵਾਤ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਫਲਂ ਮਕੁਰਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ? ਕੇਵਲ ਬੱਚੇ ਹੀ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯੈषਾ ਪੇਲਵਾ ਸੁਖਭਾਵਨਾ । ਆਖੁਸ੍ ਤਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਵਾਸ਼ੇषਂ ਕਾਲਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਸੁਖ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਧਾਰਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪਰ ਸਮਾਂ, ਚੂਹੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਤੰਦ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਯਦ੍ ਅਯਂ ਕਾਲਸ੍ ਸਕਲਘਸ੍ਮਰਃ । ਗ੍ਰਸਤੇ ਨ ਜਗਜ੍ਜਾਤਂ ਮਹਾਬ੍ਧਿਮ੍ ਇਵ ਵਾਡਵਃ
ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਸ੍ਤਸਾਮਾਨ੍ਯਤਯਾ ਭੀਮਃ ਕਾਲੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਦृਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕਵਲੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਸਮਾਂ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸਰਵੋਚ, ਆਪਣੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਾਰੀ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ।