ਕਲਤ੍ਰਚਿਨ੍ਤਾਹਤਯਾ ਧਿਯਾ ਸਨ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਯਾ । ਦृष੍ਟਾਃ ਕष੍ਟਸਮਾਰਮ੍ਭਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵ
ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਨੇਕਸਮਾਕ੍ਸ਼ੀਣਪਟਖਣ੍ਡਕਧਾਰਿਣਾ । ਕਾष੍ਠਭਾਰੋ ਵਨੇ ਵ੍ਯੂਢੋ ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਕਈ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋਵੇ।
ਯੌਕਕੀਰ੍ਣਜਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਗਨ੍ਧਿਕੌਪੀਨਵਾਸਸਾ । ਆਢ੍ਯਾਸ੍ਪਦਵਲੀਕਾਨਾਂ ਤਲੇ ਨੀਤਾ ਘਨਾਗਮਾਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਤੇ ਬਦਬੂਦਾਰ ਲੰਗੋਟੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਕਲਤ੍ਰਾਪੂਰਣੋਤ੍ਕੇਨ ਜਰ੍ਜਰੇਣ ਹਿਮਾਨਿਲੈਃ । ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਦੁਰੇਣੇਵ ਨਿਲੀਨਂ ਵਨਕੁਕ੍ਸ਼ਿषੁ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਠੰਡੇ ਪਵਨਾਂ ਵਿਚ ਥੱਕ ਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ।
ਨਾਨਾਕਲਹਕਲ੍ਲੋਲਤਾਪਪ੍ਰਸਰਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝਗੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਯਾਮਿਨ੍ਯੋ ਵਿਪਿਨੇ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਵਰਾਹਾਮਿषਭੋਜਿਨਾ । ਸ਼ਿਲਾਤਲਕੁਟੀਕੋਣੇ ਨੀਤਾ ਜਲਦਵਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤੇ ਸ੍ਨੇਹੇ ਕਲਤ੍ਰੇ ऽਘਨਤਾਂ ਗਤੇ । ਅਸੌਹਾਰ੍ਦੇਨ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਕਲਹੈਸ਼੍ ਚਾਤਿਸਨ੍ਤਤੈਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਘਟ ਗਿਆ, ਪਤਨੀ ਵੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾ ਰਹੀ, ਝਗੜਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚੱਲੀ ਰਹੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਾਤਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਕੁਲੀਲਾਮੁਖਰਾਰ੍ਭਕੇ । ਮਯਾ ਕृਪਣਚਿਤ੍ਤੇਨ ਨੀਤਾਃ ਪਰਗृਹੇ ਸਮਾਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਰਾਏ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਚਣ੍ਡਾਲੀਕਲਹੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚਣ੍ਡਚਣ੍ਡਾਲਤਰ੍ਜਨੈਃ । ਮੁਖਂ ਜਰ੍ਜਰਤਾਂ ਯਾਤਮ੍ ਇਨ੍ਦੂ ਰਾਹੁਰਦੈਰ੍ ਇਵ
ਚੰਢਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਡਾਂਟਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰਾਹੂ ਦੇ ਜੱਬ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਚਰ੍ਵਿਤਾਃ ਖਰ੍ਵਿਤੋष੍ਠੇਨ ਦ੍ਵੀਪੀਪਿਸ਼ਿਤਪੇਸ਼ਯਃ । ਨਰਕਾਹृਤਵਿਕ੍ਰੀਤਾ ਨਾਰਕ੍ਯੋ ਰਸਨਾ ਇਵ
ਕੁਚਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਚਬਿਆ ਹੋਇਆ ਚੀਤੇ ਦਾ گوشت, ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦ ਕੇ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਮਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਚਣ੍ਡਾ ਹੇਮਨ੍ਤਵਾਯਵਃ । ਅਙ੍ਗੇ ਨਿਰਮ੍ਬਰੇ ਸੋਢਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੁਕ੍ਤਾ ਇਵੇषਵਃ
ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਹੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਜਰਜ੍ਜਰਢਮੂਢੇਨ ਮੂਲਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਭੂਰੁਹਾਮ੍ । ਸੁਕृਤਾਨਾਮ੍ ਇਵੈਕੇਨ ਸਮੁਤ੍ਖਾਤਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਬੁੱਢਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਆਦਮੀ, ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੋਦਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲੈ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਾਵਕੇष੍ਵ੍ ਅਟਵ੍ਯਾਂ ਚ ਪਲਲਂ ਪਕ੍ਵਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ । ਅਮृष੍ਟੇਨ ਜਨੈਰ੍ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕੁਕਲਤ੍ਰਵਤਾ ਮਯਾ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਖਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧੋਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ।
ਗ੍ਰਹੀਤृਤੇਜਃਕ੍ਸ਼ਤਯੇ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰਵਿਕਾਰਿਣਾ । ਭਾਗਧੇਯਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮੀਯਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਪਣ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਤਃ
ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ—ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ—ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਣ੍ਯਙ੍ਗਵਪੁषਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਯੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੇਸ਼ਯਃ । ਆਯੁषਃ ਪਰਿ ਵਿਕ੍ਰੀਤਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਕ੍ਕਣਭੂਮਿषੁ
ਜੀਵਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਸ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਅਛੂਤਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਹੀ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਮੁੱਲ ਤੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੋਤ੍ਥਂ ਸ੍ਵਂ ਪਾਪਮ੍ ਇਵ ਵृਦ੍ਧਯੇ । ਅਵਕੀਰ੍ਣਂ ਚ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਂ ਮਣ੍ਡਲਾਰਾਮਭੂਮਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਵਧਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੰਗ-ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪਏ ਹਨ।
ਦृष੍ਟਂ ਕੁਦ੍ਦਾਲਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ऋਜ੍ਵ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਸਮੁਤ੍ਕਯਾ । ਰੌਰਵਾਪਤਿਤੇਨੇਵ ਤਤ੍ਕਾਕਸ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਾਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਖੁਰਪੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਾਂ ਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਨ੍ਦਰਗੁਲ੍ਮਾਨਾਂ ਬਨ੍ਧੁਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਗਚ੍ਛਤਾ । ਪੁਲਿਨ੍ਦਵਪੁषਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯੋ ऽਙ੍ਗੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਲਗੁਡਾਸ੍ਫਾਲਜਿਤਕੌਲੇਯਰਂਹਸਾ । ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਃ ਕਦਨ੍ਨੇਨ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਕਾਦ੍ ਯਾਚਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚੇ ਰੁੱਖੀ-ਸੁੱਖੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੇ ਜਾਂ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਧਾਰਾਸਾਰਰਣਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਰਸ਼ੁष੍ਕਤਾਲਤਲੇ ਨਿਸ਼ਾਃ । ਨੀਤਾ ਰਣਿਤਦਨ੍ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਪਿਨਵਾਨਰੈਃ
ਠੰਢੀ ਰਾਤਾਂ ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੈਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਤਾਲ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੀਤਾਈਆਂ। ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਠੰਢ ਕਰਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ।
ਰੋਮਭਿਃ ਕੋਟਿषੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ ਸ਼ੀਤੇਨੋਦ੍ਧृषਿਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਵਰ੍षਾਸੁ ਮੁਕ੍ਤਾਕਣਵਦ੍ ਧृਤਾਸ੍ ਸਲਿਲਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖਲੋਤ ਗਏ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ, ਜਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਜਾਜਿਮੂਲਖਣ੍ਡਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਕ੍ਸ਼ੀਣਕੁਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਕਲਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਟਵ੍ਯਾਂ ਕृਤਃ ਕਲਹ ਆਕੁਲਃ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਅਜਵਾਇਨ ਜਾਂ ਅਦਰਕ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਨੇ ਰਣਿਤਦਨ੍ਤੇਨ ਸ਼ੀਤਕੇਕਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਮषੀਮਲਿਨਗਾਤ੍ਰੇਣ ਵੇਤਾਲਸ੍ਵਜਨਾਯਿਤਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਠੰਢ ਕਰਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਫਾਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਾਲੀ ਮਾਛ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇषੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਬਡਿਸ਼ਧਾਰਿਣਾ । ਕਲ੍ਪੇ ਜਗਤ੍ਸੁ ਭੂਤਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਾਨ੍ਤੇਨੇਵ ਪਾਸ਼ਿਨਾ
ਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਣ ਲਈ ਕੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਪੀਤਂ ਬਹੂਪਵਾਸੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤ੍ਤਾਨ੍ ਮृਗੋਰਸਃ । ਤਤ੍ਕਾਲਕੋष੍ਣਂ ਰੁਧਿਰਂ ਮਾਤੁਸ੍ ਸ੍ਤਨਪਯੋ ਯਥਾ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਮਤ੍ਤੋ ਰਕ੍ਤਰਕ੍ਤਾਤ੍ ਪਲਾਸ਼ਿਨਃ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਵਨਵੇਤਾਲਾਸ਼੍ ਚਣ੍ਡਿਕਾਭਿਦ੍ਰੁਤਾ ਇਵ
ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਐਸੇ ਭੱਜ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੀਖੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਗੁਰਾ ਵਿਪਿਨੇ ਵ੍ਯੁਪ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਆਸ਼ਾ ਇਵ ਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਕਲਤ੍ਰਜਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਜਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸ ਵੀ ਵਧਣ ਲਈ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਮਾਯਾਮਯੈਰ੍ ਲੋਕਾਸ੍ ਸੂਤ੍ਰਜਾਲਮਯੈਃ ਖਗਾਃ । ਜਾਲੈਰ੍ ਜਰ੍ਜਰਤਾਂ ਨੀਤਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸੁਕृਤਾਯੁषਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਜਗਤ, ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਲ, ਸਭ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਦਤ੍ਤਪ੍ਰਸਰੇ ਮਨਸੋ ਦੁष੍ਕृਤੋਦਯੇ । ਆਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਾ ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮਨ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਭ੍ਯਾ ਇਵ ਸਰ੍ਪੇਣ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦੂਰਤੋ ਹ੍ਰਿਯਾ । ਦੂਰੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਦਯਾ ਦੇਹਾਦ੍ ਭੁਜਙ੍ਗੇਨੇਵ ਕਞ੍ਚੁਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਦਇਆ ਵੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।