ਵਾਹਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਉਡ੍ਡਾਰੇ ਪੁਕ੍ਕਸਃ ਪਿਤਾ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਵੇਤਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਧੂਲਿਧੂਸਰਃ
ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪੁੱਕਸਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਭਵਤਿ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਦੀਯਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਲ੍ਲਭਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਯਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਤਨੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਣੀ ਪਵੇ।
ਅਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਕੇਨਾਪਦਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਕੁਲਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਨੇਕ ਨਾਰੀ। ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਕੀਰਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ।'
ਤਤਸ੍ ਤਯੌਦਨਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਕਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਮਾਧਵੀਵਾਮृਤਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਗ੍ਨਿਮਤੇ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਮ੍ਬੂਫਲਰਸਃ ਪੀਤਸ੍ ਸ ਭੁਕ੍ਤਃ ਪੁਕ੍ਕਸੌਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਾਪਹृਤਚੇਤਸਾ
ਜੰਬੂ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੁੱਕਸਾ ਦੇ ਚਾਵਲ ਖਾਏ। ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਂ ਤਡਾਕਮ੍ ਇਵਾਪੂਰ੍ਯ ਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਗਤਾ । ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਣਂ ਬਹਿਰ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਦੁਰਾਕृਤਿਂ ਦੁਰਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਪੀਵਰਾਕਾਰਮ੍ ਅਵੀਚਿਮ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਸਨਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਕੰਮ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੋਟੇ-ਤਗੜੇ ਸਨ, ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੀ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਾਂਗ।
ਤਯਾ ਮਦਨੁषਙ੍ਗਿਣ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਿਤਃ । ਮਾਤਙ੍ਗਾਯ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯੇਵ ਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨੇਨਾਲਿਲਗ੍ਨਯਾ
ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚਿਪਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਮੁਮੋਚ ਦਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਆਬਦ੍ਧੌ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕਿਙ੍ਕਰਾਵ੍ ਇਵ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਜਦ ਦਿਨ ਮਕਾਮ ਤੇ ਆਇਆ, ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਦੋ ਨੌਕਰ ਹੋਣ।
ਨੀਹਾਰਾਭ੍ਰਕਡਾਰਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਲਿਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ । ਵੇਤਾਲਵਦ੍ ਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਚਲਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਭੂਤ ਮਿਸ਼ਰ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪਕ੍ਕਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਜਙ੍ਗਲਾਤ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਦ੍ ਇਵ ਵੇਤਾਲਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮ੍ ਇਤਰਨ੍ ਮਹਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਤ ਸਮਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕਰ੍ਤਿਤਵਰਾਹਾਸ਼੍ਵਕਪਿਕੁਕ੍ਕੁਟਵਾਯਸਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸਿਕ੍ਤੋਰ੍ਵਰਾਭਾਗਪ੍ਰਭ੍ਰਮਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਗਣਮ੍
ਉਥੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੜਦੇ ਸੂਰ, ਘੋੜੇ, ਬਾਂਦਰ, ਕੂਕੜ ਅਤੇ ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੋषਾਰ੍ਥਪ੍ਰਸृਤਾਰ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਦ੍ਰੀਜਾਲਪਤਤ੍ਖਗਮ੍ । ਨਿष੍ਕੁਟਾਸ੍ਥਿਤਜਮ੍ਬੀਰषਣ੍ਡਲਗ੍ਨਸ਼੍ਵਜਾਘਨਿ
ਪਖਾਣੇ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਗੀਲੇ ਆਂਤਾਂ 'ਤੇ ਪੰਛੀ ਮੰਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਬੂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚਿੱਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ੁष੍ਯਦ੍ਗੁਰੁਵਸਾਪਿਣ੍ਡਪੂਰ੍ਣਾਲਿਨ੍ਦਲਸਤ੍ਖਗਮ੍ । ਦृਤਿਪ੍ਰਸਕ੍ਤਰਕ੍ਤਾਕ੍ਤਚਰ੍ਮਸ੍ਰਵਦਸृਗ੍ਲਵਮ੍
ਪੰਛੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਭਾਰੀ ਚਰਬੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਚਮੜੀ ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ 'ਚ ਮਾਸ ਤੇ ਗੰਦ ਬਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਲਹਸ੍ਤਸ੍ਥਿਤਕ੍ਰਵ੍ਯਪਿਣ੍ਡਾਰਣਿਤਮਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍ । ਜਰ੍ਜਰਜ੍ਯੇष੍ਠਚਣ੍ਡਾਲਤਰ੍ਜਿਤਾਰਟਿਤਾਰ੍ਭਕਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਚਾ ਮਾਸ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ, ਫਟੇ-ਚਿੱਥੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੜੇ ਚਮੜ ਵਾਲੇ ਚੰਡਾਲ ਰੋ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਯਂ ਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰੋऽਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭੀਮਪਕ੍ਕਣਮ੍ । ਮृਤਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਨੁਚਰਾ ਇਵ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਵਿਆਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਦਬੂਦਾਰ ਥਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋਈਏ, ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੋਪਹਿਤਾਨਲ੍ਪਕਦਲੀਦਲਪੀਠਕੇ । ਅਹਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਵੇ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਥੇ, ਨਵੇਂ ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾ ਮੇ ਕੇਕਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਤੇਨਾਸ੍ਰੁਲਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਜਾਮਾਤਾਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਤਦ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਸੱਸ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਚਣ੍ਡਾਲਭੋਜਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਜਿਨਾਸਨੇ । ਸਞ੍ਚਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਦੁष੍ਕृਤਾਨੀਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ।
ਅਨਨ੍ਤਦੁਃਖਬੀਜਾਨਿ ਨਮਨੋਜ੍ਞਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਣਯਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੁਭਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਸਨ ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸ਼ੁਭ ਸਨ।
ਨਿਰਭ੍ਰਾਮ੍ਬਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਦਿਵਸੇ ਤਤਃ । ਤੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਆਰਮ੍ਭਸਂਰਮ੍ਭੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭਵਾਰ੍ਪਣੈਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਸੀ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ, ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ
ਦਤ੍ਤਾਥ ਤੇਨ ਸਾ ਮਹ੍ਯਂ ਕੁਮਾਰੀ ਭਯਦਾਯਿਨੀ । ਸੁਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇਨ ਦੁष੍ਕृਤੇਨੇਵ ਸ਼ਾਸਨਾ
ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰਭਸਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸृਤਮਹਾਮਦਿਰਾਸਵਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਾਕਾਃ । ਹਤਪਟੁਪਟਹਾ ਵਿਲਾਸਵਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਇਵ ਦੁष੍ਕृਤਰਾਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍ਤਃ
ਉਥੇ ਚੁੜੇ, ਜੋ ਮੱਤਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡੰਗੇ ਵਜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵੋਤ੍ਸਵਾਵਰ੍ਜਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁष੍ਟਪੁਕ੍ਕਸਃ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਚੁੜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਮਾਸਾष੍ਟਕਂ ਗਤਮ੍ । ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਸਾਥ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਤਤਃ
ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੇ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਾਸੂਤ ਦੁਃਖਦਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਪਦ੍ ਦੁਃਖਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਇਵ । ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਵृਧੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਖਚਿਨ੍ਤੇਵ ਪੀਵਰੀ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੁੱਖ ਲਿਆਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਧੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਧੀ, ਮੂਰਖ ਚਿੰਤਾ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਸੂਤ ਸਾ ਵਰ੍षੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਅਨਰ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬੇਸਮਝ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਾਂਗ, ਆਸ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਸੂਤ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਭਕਂ ਤਤਃ । ਕਲਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਜਾਤੋ ਵਨੇ ਜਰਢਪੁਕ੍ਕਸਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਸਹ ਸਮਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ऽਤਿਵਾਹਿਤਾਃ । ਨਰਕੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੇਨੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ; ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਵਸ਼ੇਨ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਚਿਰਂ ਵਿਲੁਲਿਤਂ ਵृਦ੍ਧਕਚ੍ਛਪੇਨੇਵ ਪਲ੍ਵਲੇ
ਠੰਡ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਕਛੂਆ ਜਲ-ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਵੇ।