ਵਿਨਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਧੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਤਸ੍ ਸਹ ਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਮਮ ਦੁਃਖਾਤਿਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਬਿਨਾ ਨੀਂਦ ਦੇ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲੰਬੀ ਰਾਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘੀ।
ਤਤਸ੍ ਤਿਮਿਰਲੇਖਾਸੁ ਸਹ ਤਾਰੇਨ੍ਦੁਕੈਰਵੈਃ । ਮਯੀਵਾਪਦ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਮ੍ਲਾਨਤਾਮ੍ ਅਲਸਾਨਨੈਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤੀषੁ ਚ ਵੇਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਸ੍ਵ੍ ਅਜਨਜਙ੍ਗਲੇ । ਸਹ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਿਮਦ੍ਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਟਾਙ੍ਕਾਰਸੀਤ੍ਕृਤੈਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਹੂਕਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਖੜ-ਖੜ ਵੀ ਰੁਕ ਗਈ।
ਮਾਮ੍ ਅਬਨ੍ਤਰਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਂ ਹਸਨ੍ਤੀਮ੍ ਇਵ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਮਧੁਪਾਨਾਰੁਣਾਮ੍ ਇਵ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਜ੍ਞ ਇਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰ ਇਵ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ ਅਰ੍ਕਂ ਖਵਾਰਣਾਰੋਹਣੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਾਰਵਾਣਂ ਚ ਤਤ ਆਸ੍ਫੋਟਿਤਂ ਮਯਾ । ਹਸ੍ਤਿਚਰ੍ਮ ਹਰੇਣੇਵ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਨृਤ੍ਤਾਨੁਰਾਗਿਣਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਫਾਰਾਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਜਙ੍ਗਲਸ੍ਥਲੀਮ੍ । ਕਾਲੋ ਜਗਤ੍ਕੁਟੀਂ ਕਲ੍ਪਦਗ੍ਧਭੂਤਗਣਾਮ੍ ਇਵ
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਜੀਵ ਕਲਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਂ ਜਰਢਜਙ੍ਗਲੇ । ਅਭਿਜਾਤੋ ਗੁਣਲਵੋ ਯਥਾ ਮੂਰ੍ਖਸ਼ਰੀਰਕੇ
ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਝਲਕ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਗਤਾਸ਼ਙ੍ਕਂ षਣ੍ਡਭ੍ਰਮਣਚਞ੍ਚਲਾਃ । ਚੀਚੀਕੂਚੀਚੀਵਚਨਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਚੀਚੀ' ਤੇ 'ਕੂਚੀ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾष੍ਟਭਾਗਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਦਿਵਸਨਾਯਕੇ । ਸ਼ੁष੍ਕਾਵਸ਼੍ਯਾਯਲੇਸ਼ਾਸੁ ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ ਲਤਾਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਅਠਵਾਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬੇਲਾਂ ਨਵੇਂ ਨ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਸੁੱਕੀ ਓਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਤਾਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਦਾਰਿਕੌਦਨਧਾਰਿਣੀ । ਗृਹੀਤਾਮृਤਸਤ੍ਕੁਮ੍ਭਾ ਦਾਨਵੇਨੇਵ ਮਾਧਵੀ
ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਚਾਵਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਟਕਾ ਸੀ ਜਿਸ 'ਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਧਵੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਰਤ੍ਤਾਰਕਨੇਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਮ੍ ਅਧਵਲਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ । ਅਹਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਿੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਲਕਾ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਮ੍ ਓਦਨਮ੍ ਆਸ਼੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਬਾਲੇ ਬਲਵਦਾਪਦੇ । ਦੇਹਿ ਦੀਨਾਰ੍ਤਿਹਰਣਾਤ੍ ਸ੍ਫਾਰਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਕੁੜੀਏ, ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਖਾਣਾ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੁੱਖੀ ਦੀ ਪੀੜ ਹਟਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੀਕ ਚੰਗੀਅਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਦਹਤੀਯਂ ਮਾਂ ਬਾਲੇ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਪੇਯੁषੀ । ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੀ ਪ੍ਰਸੂਤੇਵ ਕੋਟਰਸ੍ਥਾ ਜਰਦ੍ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਭੁੱਖ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਏ ਕੁੜੀ।
ਯਾਚ੍ਞਯਾਪਿ ਤਯਾ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਯਤ੍ਨਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨੇ ਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੀ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕੇਵਲਂ ਚਿਰਕਾਲੇਨ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਨੁਗਾਮਿਨਿ । षਣ੍ਡਾਤ੍ षਣ੍ਡਂ ਨਿਪਤਤਿ ਚ੍ਛਾਯਾਭੂਤੇ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤੇ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਿਆ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛਾਂ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯੋਕ੍ਤੋ ਹਾਰਕੇਯੂਰਿਂਸ਼੍ ਚਣ੍ਡਾਲੀਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍ ਇਤਿ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍ ਇਵ ਸੁਕ੍ਰੂਰਾਂ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਵਗਜਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਾਰ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾਈ ਹੋਈ ਚੰਡਾਲਣ ਸਮਝ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਹਨ।'
ਰਾਜਨ੍ ਯਾਚਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਪ੍ਨੋषਿ ਭੋਜਨਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਦ੍ ਅਨਭਿਜਾਤੇਹਾਤ੍ ਸੌਜਨ੍ਯਮ੍ ਇਵ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਿਰਫ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਸ਼ਰਾਫਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਖਲਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਕੁਞ੍ਜਕੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਾ ਲੀਲਾਵਨਤਯੋਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲ ਪਈ, ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਠੋکر ਖਾਂਦੀ, ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ।
ਦਦਾਨਿ ਭੋਜਨਮ੍ ਇਦਂ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਸਿ ਚੇਨ੍ ਮਮ । ਲੋਕੋ ਨੋਪਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਾਂ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਾਹਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਉਡ੍ਡਾਰੇ ਪੁਕ੍ਕਸਃ ਪਿਤਾ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਵੇਤਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਧੂਲਿਧੂਸਰਃ
ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪੁੱਕਸਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਭਵਤਿ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਦੀਯਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਲ੍ਲਭਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਯਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਤਨੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਣੀ ਪਵੇ।
ਅਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਕੇਨਾਪਦਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਕੁਲਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਨੇਕ ਨਾਰੀ। ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਕੀਰਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ।'
ਤਤਸ੍ ਤਯੌਦਨਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਕਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਮਾਧਵੀਵਾਮृਤਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਗ੍ਨਿਮਤੇ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਮ੍ਬੂਫਲਰਸਃ ਪੀਤਸ੍ ਸ ਭੁਕ੍ਤਃ ਪੁਕ੍ਕਸੌਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਾਪਹृਤਚੇਤਸਾ
ਜੰਬੂ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੁੱਕਸਾ ਦੇ ਚਾਵਲ ਖਾਏ। ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਂ ਤਡਾਕਮ੍ ਇਵਾਪੂਰ੍ਯ ਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਗਤਾ । ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਣਂ ਬਹਿਰ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਦੁਰਾਕृਤਿਂ ਦੁਰਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਪੀਵਰਾਕਾਰਮ੍ ਅਵੀਚਿਮ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਸਨਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਕੰਮ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੋਟੇ-ਤਗੜੇ ਸਨ, ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੀ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਾਂਗ।
ਤਯਾ ਮਦਨੁषਙ੍ਗਿਣ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਿਤਃ । ਮਾਤਙ੍ਗਾਯ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯੇਵ ਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨੇਨਾਲਿਲਗ੍ਨਯਾ
ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚਿਪਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਮੁਮੋਚ ਦਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਆਬਦ੍ਧੌ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕਿਙ੍ਕਰਾਵ੍ ਇਵ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਜਦ ਦਿਨ ਮਕਾਮ ਤੇ ਆਇਆ, ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਦੋ ਨੌਕਰ ਹੋਣ।
ਨੀਹਾਰਾਭ੍ਰਕਡਾਰਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਲਿਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ । ਵੇਤਾਲਵਦ੍ ਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਚਲਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਭੂਤ ਮਿਸ਼ਰ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।