ਤੇ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤ ਏਵ ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ । ਯੇ ਸੁਖੇਨ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ ਸਾਧੋ ਯੌਵਨਸਙ੍ਕਟਾਤ੍
ਉਹੀ ਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ।
ਸੁਖੇਨ ਤੀਰ੍ਯਤੇ ऽਮ੍ਭੋਧਿਰ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਮਕਰਾਕਰਃ । ਨ ਕਲ੍ਲੋਲਵਨੋਲ੍ਲਾਸਿ ਸਦੋषਂ ਹਤਯੌਵਨਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਵਿਨਯਭੂषਿਤਮ੍ ਆਰ੍ਯਜਨਾਸ੍ਪਦਂ ਕਰੁਣਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਆਵਲਿਤਂ ਗੁਣੈਃ । ਇਹ ਹਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਅਙ੍ਗ ਸੁਯੌਵਨਂ ਜਗਤਿ ਕਾਨਨਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਗਂ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਵਧੀਆ ਜਵਾਨੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ।
ਮਾਂਸਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਯਨ੍ਤ੍ਰਲੋਲਾਙ੍ਗਪਞ੍ਜਰੇ । ਸ੍ਨਾਯ੍ਵਸ੍ਥਿਗ੍ਰਨ੍ਥਿਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਿਮ੍ ਇਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਙ੍ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਬਾष੍ਪਾਸ੍ਰੁ ਪृਥਕ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਚਨਮ੍ । ਸਮਾਲੋਕਯ ਰਮ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ ਕਿਂ ਮੁਧਾ ਪਰਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮੜੀ, ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਪਸੀਨਾ ਤੇ ਹੰਝੂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਫਿਰ ਵੇਖ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਇਤੋ ਰਕ੍ਤਮ੍ ਇਤੀਯਂ ਪ੍ਰਮਦਾਤਨੁਃ । ਕਿਮ੍ ਏਤਯਾ ਨਿਨ੍ਦਿਤਯਾ ਕਰੋਤੁ ਵਿਪੁਲਾਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਲਹੂ ਹੈ—ਇਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇ?
ਵਾਸੋਵਿਲੇਪਨੈਰ੍ ਯਾਨਿ ਲਾਲਿਤਾਨਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਅੰਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਖਰ ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰੋਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਤਟੋਲ੍ਲਾਸਿਗਙ੍ਗਾਜਲਰਯੋਪਮਾਃ । ਦृष੍ਟਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਤਨੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਾਰਸ੍ਯੋਲ੍ਲਾਸਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇषੁ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਸ ਏਵ ਲਲਨਾਸ੍ਤਨਃ । ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯਤੇ ਕਾਲੇ ਲਘੁਪਿਣ੍ਡ ਇਵਾਨ੍ਧਸਃ
ਸਮਾਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹੀ ਪਿਆਰੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਗੋਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਾਦਿਦਿਗ੍ਧਾਨਿ ਕਰਭਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵਨੇ । ਤਥੈਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਕੋ ਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਛੜੇ ਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਹਨ; ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ?
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮੁਨੇ ਮੋਹੈਕਕਾਰਣੇ
ਔਰਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਭੁਲਾਵਾ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਵਿਪੁਲੋਲ੍ਲਾਸਦਾਯਿਨ੍ਯਾ ਮਦੋਨ੍ਮਥਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕੋ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵਿਕਾਰਿਣ੍ਯਾ ਮਦਿਰਾਯਾ ਇਹ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਹਨ।
ਲਲਨਾਲਾਨਸਂਲੀਨਾ ਮੁਨੇ ਮਾਨਵਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘੈਰ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਕੇਸ਼ਕਜ੍ਜਲਧਾਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਤਸ੍ ਸਦਾ । ਦੁष੍ਕृਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਦਹਨ੍ਤਿ ਤृਣਵਨ੍ ਨਰਮ੍
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਉਹ ਮਰਦ ਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤ ਏਵ ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ । ਯੇ ਸੁਖੇਨ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ ਸਾਧੋ ਯੌਵਤਸਙ੍ਕਟਾਤ੍
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਧੂ।
ਜ੍ਵਲਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੂਰੇ ऽਪਿ ਸਰਸਾ ਅਪਿ ਨੀਰਸਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਨਰਕਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਦਾਰੁ ਚਾਰੁ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਔਰਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਤੋਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੱਗਣ, ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ ਹਨ—ਸੁੰਦਰ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਵੀ।
ਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਧਕਾਰਕਵਰੀ ਤਰਤ੍ਤਾਰਕਲੋਚਨਾ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਵਦਨਾ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਕਰਹਾਸਿਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਛੀ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਲੀਲਾਵਿਲੋਲਪਰੁषਾ ਕਾਰ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ । ਪਰਂ ਵਿਮੋਹਨਂ ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਕਾਮਿਨੀ ਦੀਰ੍ਘਯਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਲੰਬੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕਾਮਿਨੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਾਭਿਰਾਮਮਧੁਰਾ ਕਰਪਲ੍ਲਵਲਾਸਿਨੀ । ਭ੍ਰਮਰਭ੍ਰੂਵਿਲਾਸਾਢ੍ਯਾ ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੰਨੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਭੰਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਕੇਸਰਗੌਰਾਙ੍ਗੀ ਨਰਮਾਰਣਤਤ੍ਪਰਾ । ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਵੈਵਸ਼੍ਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਵਿषਮਹਾਲਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਪੀਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੇਬਸੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੀਤ੍ਕਾਰੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੁਜਙ੍ਗਦਲਨੋਤ੍ਕਯਾ । ਕਾਨ੍ਤਯੋਦ੍ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਰਭ੍ਯੇਵੋਰਗੋ ਬਿਲਾਤ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਆਹ ਜਾਂ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਨਾਮ੍ਨਾ ਕਿਰਾਤੇਨ ਵਿਤੀਰ੍ਣਾ ਮੁਗ੍ਧਚੇਤਸਾਮ੍ । ਨਾਰ੍ਯੋ ਨਰਵਿਹਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਅਙ੍ਗਬਨ੍ਧਨਵਾਗੁਰਾਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਲੋਂ, ਸਾਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਾਲ ਪਸਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਲ।
ਲਲਨਾਵਿਪੁਲਾਲਾਨੇ ਮਨੋਮਤ੍ਤਮਤਙ੍ਗਜਃ । ਰਤਿਸ਼ृਙ੍ਖਲਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੂਕਵਤ੍
ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ ਮਸਤ ਮਨ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਤੀ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪਲ੍ਵਲਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਕੋਟਰਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪੁਂਸਾਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਨਾਰਜ੍ਜੁਰ੍ ਨਾਰੀ ਬਡਿਸ਼ਪਿਣ੍ਡਿਕਾ
ਜਨਮ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਰਮ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਲਈ, ਔਰਤ ਚਾਰ ਲਾਈ ਹੋਈ ਕਾਂਡ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਡੋਰ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦੁਰੇਵ ਤੁਰਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਆਲਾਨਮ੍ ਇਵ ਦਨ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਪੁਂਸਾਮ੍ ਅਬ੍ਜਮ੍ ਇਵਾਲੀਨਾਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਵਾਮਲੋਚਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਜੰਜੀਰ, ਜਾਂ ਕਮਲ ਲਈ ਕੀਚੜ, ਔਰਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹਨ।
ਨਾਨਾਰਸਮਯੀ ਚਿਤ੍ਰਾ ਭੋਗਭੂਮਿਰ੍ ਇਯਂ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਯਾਤਾ ਪਰਾਮ੍ ਇਹ ਹਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੋषਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸੁਸਮੁਦ੍ਗਿਕਯਾਨਯਾ । ਦੁਃਖਸ਼ृਙ੍ਖਲਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਮਮ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਡੱਬੀ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜ਼ੰਜੀਰ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਂ ਸ੍ਤਨੇਨ ਕਿਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾ ਕਿਂ ਨਿਤਮ੍ਬੇਨ ਕਿਂ ਭ੍ਰੁਵਾ । ਮਾਂਸਮਾਤ੍ਰੈਕਸਾਰੇਣ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਨਾ
ਛਾਤੀ, ਅੱਖ, ਕਮਰ ਜਾਂ ਭੰਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਹੀ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ।
ਇਤੋ ਮਾਂਸਮ੍ ਇਤੋ ਰਕ੍ਤਮ੍ ਇਤੋ ऽਸ੍ਥੀਨਿ ਚ ਵਾਸਰੈਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਯਾਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਰਾਰੁਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਾਸ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਲਹੂ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ ਤਾ ਨਿष੍ਪਰੁषੈਸ੍ ਤੂਲੈਰ੍ ਲਾਲਿਤਾਃ ਪਤਿਭਿਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਾ ਮੁਨੇ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਙ੍ਗ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਭੂਮਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਨਰਮ ਰੋਈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ।