ਸਾਰਸਾਰਵਸਂਰਮ੍ਭਰਣਤ੍ਕਮਲਕਾਨਨਃ । ਤਮਾਲਪਟਲਾਨੀਲਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਸਾਰਸ ਤੇ ਅਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਘਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਿਹਗਵ੍ਯੂਹਵਿਰਾਵਾਹਿਤਕਾਕਲਿਃ । ਨਦੀਪਰਿਸਰੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪਾਰਿਭਦ੍ਰਦ੍ਰੁਮਾਰੁਣਃ
ਅਜੀਬ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਰੀਭਦਰ ਰੁੱਖ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਲਾਲੀ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗਾਯਤ੍ਕਲਮਕੇਦਾਰਦਾਰਿਕਾਹੂਤਮਨ੍ਮਥਃ । ਪੁष੍ਪਸ੍ਥਲਵਲਦ੍ਵਾਤਵ੍ਯਾਧੂਤਕੁਸੁਮਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਕੇ ਦੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘਾਸੀਅਤਾਂ 'ਚੋਂ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਉਡਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਰੀਗृਹਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਵਨ੍ਦਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ ਇਵ ਸਮਾਹੂਯ ਲਾਵਣ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬੁਲਾਕੇ ਇਥੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਗਾਯਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਃ । ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਬਲੋਦ੍ਧੂਤਪੁष੍ਪੋਪਵਨਪਾਣ੍ਡੁਰਃ
ਕਿਨਨਰ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਕਦਲੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਪੀਲੇ ਪਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਲਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੁਲੋਦ੍ਭੂਤੋ ਭੂਮਾਵ੍ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਥੇ ਲਵਣ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਹਰੀਚੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਸ਼ਃਕੁਸੁਮੋਤ੍ਤਂਸਪਾਣ੍ਡੁਰਸ੍ਕਨ੍ਧਮਣ੍ਡਲਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੇ ਹਰਾਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਲਿਤਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਕੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਕृਪਾਣਸ਼ਕਲੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਾਰਾਤਿਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ । ਅਰਾਤਿਲੋਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦਨੁਸ੍ਮਰਣਾਜ੍ ਜ੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਬੁਖਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੋਦਾਰਸਮਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਰ੍ਯਲੋਕਾਨੁਪਾਲਨਮ੍ । ਚਰਿਤਂ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਰੇਰ੍ ਇਵ ਚਿਰਂ ਜਨਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਤਬ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਧਸ੍ਵ੍ ਅਮਰਸਦ੍ਮਸੁ । ਵਿਕਾਸਿਪੁਲਕੋਲ੍ਲਾਸਂ ਗੀਯਨ੍ਤੇ ਗੁਣਗੀਤਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਪਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਰਹੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਸੁਨ੍ਦਰੀਗੀਤਾ ਲੋਕਪਾਲਚਿਰਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਵਿਰਿਞ੍ਚਹਂਸੈਰ੍ ਧ੍ਵਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਗੁਣਗੀਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੰਸ ਵੱਲੋਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਨ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯੋਦਾਰਚਮਤ੍ਕृਤੇਃ । ਰਾਮ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਾਪਿ ਦੈਨ੍ਯਦੋषਮਰੀਚਯਃ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅਚੰਭੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਦੁਖ ਦੀ ਛਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ।
ਜਿਹ੍ਮਤਾਂ ਯੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਯੇਨ ਗृਧ੍ਨੁਤਾ । ਉਦਾਰਤਾ ਯੇਨ ਧृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਵਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾ
ਜੋ ਕਦੇ ਠੱਗੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਿਲੀ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ।
ਦਿਨਾष੍ਟਭਾਗ ਆਕਾਸ਼ ਆਗਤੇ ਦਿਵਸਾਧਿਪੇ । ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨੇ ਸਿਂਹਾਸਨਗਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟੇ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਨੀਨ੍ਦਾਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀषੁ ਸਾਮਨ੍ਤਸੇਨਾਸੁ ਚ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਮੰਤ ਫੌਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਗਾਯਨ੍ਤੀष੍ਵ੍ ਅਥ ਕਾਨ੍ਤਾਸੁ ਸੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਰਾਜਸੁ । ਮਨੋਹਰਤਿ ਸਾਹ੍ਲਾਦੇ ਵੀਣਾਵਂਸ਼ਕਲਾਰਵੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਗਾਇਕਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾ ਵੀਂਨਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਧੁਨ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ।
ਚਾਰੁਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਸੁ ਸਵਿਲਾਸਾਸੁ ਰਾਜਨਿ । ਦੇਵਾਸੁਰਗੁਰੁਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਰਾਣੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਚਾਮਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਝੱਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤੇषੁ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇषੁ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸੁ ਦੇਸ਼ਵਾਰ੍ਤਾਸੁ ਨਿਪੁਣੈਸ਼੍ ਚਾਰਤਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਬੜੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ-ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ।
ਇਤਿਹਾਸਮਯੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਾਚ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਪੁਸ੍ਤਕੇ । ਪਠਤ੍ਸੁ ਚ ਸ੍ਤੁਤੀਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪੁਰਃਪ੍ਰਹ੍ਵੇषੁ ਵਨ੍ਦਿषੁ
ਜਦੋਂ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵੰਦੀਕਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਭਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾਟੋਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਾਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਿਕਃ । ਵਰ੍षਣਾਹਿਤਸਂਰਮ੍ਭੋ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਜਾਦੂਗਰ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇ।
ਸ ਨਨਾਮ ਮਹੀਪਾਲਂ ਸ਼ਿਖਰੋਦਾਰਕਨ੍ਧਰਮ੍ । ਪਾਦੋਪਾਨ੍ਤਗਤਃ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਫਲਤਰੁਰ੍ ਯਥਾ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਖੜਾ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰੱਖਤ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਸਚ੍ਛਾਯਸ੍ਯੋਨ੍ਨਤਾਂਸਸ੍ਯ ਫਲਿਨਃ ਪੁष੍ਪਧਾਰਿਣਃ । ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਰੋਰ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਕਪਿਰ੍ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਛਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਚਪਲੋ ਲਮ੍ਪਟੋ ऽਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਾਮੋਦਸੁਖਮਾਰੁਤਮ੍ । ਉਵਾਚੋਤ੍ਕਨ੍ਧਰਂ ਭੂਪਂ ਸ ਪਦ੍ਮਮ੍ ਇਵ षਟ੍ਪਦਃ
ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਚਲਾਕ, ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਵਾਲਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਬੋਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਭੰਬੀ ਕਮਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲੋਕਯ ਵਿਭੋ ਤਾਵਦ੍ ਏਕਾਮ੍ ਇਹ ਖਰੋਲਿਕਾਮ੍ । ਪੀਠਸ੍ਥ ਏਵ ਸਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਵਨਿਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪੀਠ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਤਾ ਤੇਨ ਪਿਞ੍ਛਿਕਾ ਭ੍ਰਮਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਾਵਿਰਚਨਾਬੀਜਂ ਮਾਯੇਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਿੰਚੀਕਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਸਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗੂ ਕਈ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ ਤੇਜੋਰੇਖਾਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸੁਰਵਿਮਾਨਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਮੁਕਲਤਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਭਾਂ ਸੈਨ੍ਧਵਸਾਮਨ੍ਤੋ ਵਿਵੇਸ਼ਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਦਾ । ਤਾਰਾਪਤਿਕਰਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਵ੍ਯੋਮਵੀਥੀਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹ 'ਚ ਵੜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਚੈਵਾਨੁਜਗਾਮਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਪਰਮਵੇਗਵਾਨ੍ । ਦੇਵਲੋਕੋਨ੍ਮੁਖਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਧੇਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਇਵ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਸਮੁਵਾਚ ਹ । ਸੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੋ ਮਰੁਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਜ, ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਜਵੇ ਜਯਨਸ਼ੀਲੇ ਤੁ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੈ, ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ਼ ਵਰਗਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।