ਦ੍ਵੌ ਨ ਜਾਤੌ ਤਥੈਕਸ਼੍ ਚ ਗਰ੍ਭ ਏਵ ਹਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਇਤਿ ਭਾਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪੈਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਅਥਾਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਲਾਭਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਕਦਾ ਸਮਵਾਯਤਃ । ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਵਃ ਖਿਨ੍ਨਮੁਖਾਸ਼੍ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਨਗਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ । ਗਗਨਾਦ੍ ਇਵ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਬੁਧਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਸੁੰਨੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਚਿਹਰੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬੁਧ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰੀषਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗਾਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਰ੍ਕੇਣ ਤਾਪਿਤਾਃ । ਮਾਰ੍ਗੇ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਗਤਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮਤਾਪਾਰ੍ਤ੍ਯਾ ਪਲ੍ਲਵਾ ਇਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਸਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤਕ ਗਏ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਮਾਰ੍ਗਸਿਕਤਾਦਗ੍ਧਪਾਦਸਰੋਰੁਹਾਃ । ਹਾ ਤਾਤਾਮ੍ਬੇਤਿ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੋ ਮृਗਾ ਯੂਥਚ੍ਯੁਤਾ ਇਵ
ਤਪਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੌਂਡੇ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਸੜ ਗਏ। ਉਹ 'ਹਾ ਪਿਤਾ! ਹਾ ਮਾਤਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਭਾਗ੍ਰਭਿਨ੍ਨਚਰਣਾਸ੍ ਤਾਪਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਨ੍ਧਯਃ । ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਦੂਰਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਧੂਲਿਧੂਸਰਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਜੋੜ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਮਞ੍ਜਰੀਜਾਲਜਟਿਲਂ ਫਲਪਲ੍ਲਵਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਰੁਤ੍ਰਯਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਣੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵੌ ਨ ਜਾਤੌ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ । ਬੀਜਮ੍ ਏਵ ਤृਤੀਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਰੋਹਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਤਰੋਰ੍ ਅਧਃ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਨਿਲਯਮਾ ਇਵ
ਥਕ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਛਾਂ ਹੇਠ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਣ।
ਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਮृਤਸृष੍ਟਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਰਸਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਲੁਚ੍ਛਕੈਰ੍ ਮਾਲਾਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਤੇ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਫਲ ਖਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਤਾ, ਗੁਲੁਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਰਿਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਮ੍ ਆਸੇਦੁਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਤਰਲਾਰਵਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਦੂਰ ਚਲੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦਪਹਿਰ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰੈਕਾ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕੈਵ ਮਨਾਗ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਨ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰਿਤੋਰ੍ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨ੍ਧਲੋਚਨਯੋਰ੍ ਇਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕਾ ਭृਸ਼ਂ ਯਾਸੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸਸ੍ਨੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾ ਦਿਵਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ।
ਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਸਮਂ ਪਯਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਰਾਜਤਨਯਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਸ੍ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥਾਸੇਦੁਰ੍ ਦਿਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ ਨਵਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨਗਰਂ ਨਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਥੱਲੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪਤਾਕਾਪਦ੍ਮਿਨੀਵ੍ਯਾਪ੍ਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ । ਦੂਰਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮੁਲ੍ਲਾਸਗਾਯਨ੍ਨਗਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੁੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੀਲਾ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਦ੍ਵਿਭਵਾਨਿ ਤੇ । ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਗੇਹਾਨਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣੀਵ ਮਹਾਗਿਰੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਮਾਣਕ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ।
ਅਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸਦਨੇ ਏਕਂ ਨਿਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਅਭਿਤ੍ਤਿਮਨ੍ਦਿਰਂ ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਘਰ ਅਧੂਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਘਰ ਬਿਨਾ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨਾਃ । ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ ਸ੍ਥਾਲੀਤ੍ਰਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਚੰਗੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਪਿਆਲੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਪਰਤਾਂ ਯਾਤੇ ਦ੍ਵੇ ਏਕਾ ਚੂਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਾ । ਜਗृਹੁਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਲੀਂ ਤੇ ਦੀਰ੍ਘਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਪਿਆਲੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿਆਲੀ ਪੀਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣ ਗਈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਚੂਰਨ ਵਾਲੀ ਪਿਆਲੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਦ੍ਰੋਣੈਰ੍ ਨਵਨਵਤ੍ਯਾ ਤੈਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚਾਨ੍ਧਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਤਂ ਹੀਨਂ ਰਨ੍ਧਿਤਂ ਬਹੁਭੋਜਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਿਆਲੀ ਵਿੱਚ ਨਵਾਨਵੇਂ ਮਾਪ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਾਪ ਖਾਣਾ ਪਾਇਆ। ਉਥੇ ਸੌ ਮਾਪ ਘੱਟ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤਂ ਜਨਸ਼ਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਸ੍ ਤਥਾ । ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤੈਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯੋ ऽਪਿ ਤੇ । ਸੁਖਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਮृਗਯਾਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੱਜ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ।
ਆਖ੍ਯਾਯਿਕੈषਾ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤਵਾਨਘ । ਏਤਾਂ ਹृਦਿ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਿਦਗ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਅਕਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੇਤਿ ਕਥਿਤਾ ਰਾਮ ਬਾਲਾਯਾਖ੍ਯਾਯਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਤੁष੍ਟਿਂ ਜਗਾਮ ਬਾਲਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭਾਖ੍ਯਾਯਿਕਯਾਨਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਧਾਈ ਨੇ ਇਹ ਚੰਗੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ; ਤੇ ਬੱਚਾ ਵੀ ਇਸ ਚੰਗੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏषਾ ਹਿ ਕਥਿਤਾ ਰਾਮ ਚਿਤ੍ਤਾਖ੍ਯਾਨਕਥਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬਾਲਕਾਖ੍ਯਾਯਿਕਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਨ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਸਂਸਾਰਰਚਨਾ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਏਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਬਾਲਕਾਖ੍ਯਾਯਿਕੇਵੋਗ੍ਰੈਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੈਰ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੇਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਜਾਲਿਕੈਵੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾਤ੍ਮਿਕਾਨਘ । ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਿਕਲਨਾਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਜਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਦਿੱਖਾਂ 'ਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਖੁਲਦੀ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਇਤਰਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਸ਼ਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਵਾ
ਇੱਥੇ, ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮਨ ਦੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼।
ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ ਸਰਿਤੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਪਨਾ ਹੋਵੇ।