ਮਨੋ ਯਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਤੇਨ ਕਾਲ੍ਪਨਿਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬਨ੍ਧਃ ਕਥਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਨ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਬੰਧਨ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਿਥ੍ਯਾਕਾਲ੍ਪਨਿਕੈਵੇਯਂ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਬਨ੍ਧਕਲ੍ਪਨਾ । ਮਿਥ੍ਯੈਵਾਭ੍ਯੁਦਿਤਾ ਤੇषਾਮ੍ ਇਤਰਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਲ੍ਪਨਾ
ਬੰਧਨ ਦੀ ਸੋਚ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਕਲਨੇ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਦृਸ਼ੌ ਸ੍ਮृਤੇ । ਵਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤੁ ਨ ਬਨ੍ਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਨਾਯਾ ਅਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਰਜ੍ਜ੍ਵਹੇਰ੍ ਇਵ ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਮਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣੀ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭੁੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਅਜਾਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਿਸਮ੍ਮੋਹੋ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਸਮ੍ਮੋਹੋ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਿਰ੍ ਅਜ੍ਞਸ੍ਯੈਵਾਸ੍ਤਿ ਰਾਘਵ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਹ ਭੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸੰਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਆਦੌ ਮਨਸ੍ ਤਦਨੁ ਬਨ੍ਧਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਦृष੍ਟੀ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਰਚਨਾ ਭੁਵਨਾਭਿਧਾਨਾ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਾ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਇਯਂ ਹਿ ਗਤਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਯਿਕਾ ਭਵਤਿ ਬਾਲਜਨੋਚਿਤੇਵ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸੋਚ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਅਰੰਭਕ ਕ੍ਰਮ, ਆਪਣੀ ਨਿਊਂਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਾਲਕਾਖ੍ਯਾਯਿਕਾਕ੍ਰਮਃ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਕਥਯੈਤਨ੍ ਮੇ ਮਨੋਵਰ੍ਣਨਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸਮਝਾਓ।
ਮੁਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਮਤਿਰ੍ ਬਾਲੋ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਰਾਘਵ । ਕਾਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਣਪਥਾਯਾਤਾਂ ਵਰ੍ਣਯਾਖ੍ਯਾਯਿਕਾਮ੍ ਇਤਿ
ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਧਾਰਣ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਤੇ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਾ ਬਾਲਸ੍ਯ ਵਿਨੋਦਾਯ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਆਖ੍ਯਾਯਿਕਾਂ ਕਥਯਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍
ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਦਾਈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਨਗਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਤਾਰਕਾਃ
ਕਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵੌ ਨ ਜਾਤੌ ਤਥੈਕਸ਼੍ ਚ ਗਰ੍ਭ ਏਵ ਹਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਇਤਿ ਭਾਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪੈਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਅਥਾਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਲਾਭਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਕਦਾ ਸਮਵਾਯਤਃ । ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਵਃ ਖਿਨ੍ਨਮੁਖਾਸ਼੍ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਨਗਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ । ਗਗਨਾਦ੍ ਇਵ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਬੁਧਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਸੁੰਨੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਚਿਹਰੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬੁਧ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰੀषਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗਾਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਰ੍ਕੇਣ ਤਾਪਿਤਾਃ । ਮਾਰ੍ਗੇ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਗਤਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮਤਾਪਾਰ੍ਤ੍ਯਾ ਪਲ੍ਲਵਾ ਇਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਸਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤਕ ਗਏ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਮਾਰ੍ਗਸਿਕਤਾਦਗ੍ਧਪਾਦਸਰੋਰੁਹਾਃ । ਹਾ ਤਾਤਾਮ੍ਬੇਤਿ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੋ ਮृਗਾ ਯੂਥਚ੍ਯੁਤਾ ਇਵ
ਤਪਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੌਂਡੇ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਸੜ ਗਏ। ਉਹ 'ਹਾ ਪਿਤਾ! ਹਾ ਮਾਤਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਭਾਗ੍ਰਭਿਨ੍ਨਚਰਣਾਸ੍ ਤਾਪਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਨ੍ਧਯਃ । ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਦੂਰਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਧੂਲਿਧੂਸਰਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਜੋੜ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਮਞ੍ਜਰੀਜਾਲਜਟਿਲਂ ਫਲਪਲ੍ਲਵਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਰੁਤ੍ਰਯਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਣੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵੌ ਨ ਜਾਤੌ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ । ਬੀਜਮ੍ ਏਵ ਤृਤੀਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਰੋਹਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਤਰੋਰ੍ ਅਧਃ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਨਿਲਯਮਾ ਇਵ
ਥਕ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਛਾਂ ਹੇਠ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਣ।
ਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਮृਤਸृष੍ਟਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਰਸਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਲੁਚ੍ਛਕੈਰ੍ ਮਾਲਾਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਤੇ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਫਲ ਖਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਤਾ, ਗੁਲੁਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਰਿਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਮ੍ ਆਸੇਦੁਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਤਰਲਾਰਵਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਦੂਰ ਚਲੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦਪਹਿਰ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰੈਕਾ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕੈਵ ਮਨਾਗ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਨ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰਿਤੋਰ੍ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨ੍ਧਲੋਚਨਯੋਰ੍ ਇਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕਾ ਭृਸ਼ਂ ਯਾਸੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸਸ੍ਨੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾ ਦਿਵਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ।
ਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਸਮਂ ਪਯਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਰਾਜਤਨਯਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਸ੍ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥਾਸੇਦੁਰ੍ ਦਿਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ ਨਵਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨਗਰਂ ਨਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਥੱਲੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪਤਾਕਾਪਦ੍ਮਿਨੀਵ੍ਯਾਪ੍ਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ । ਦੂਰਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮੁਲ੍ਲਾਸਗਾਯਨ੍ਨਗਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੁੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੀਲਾ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਦ੍ਵਿਭਵਾਨਿ ਤੇ । ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਗੇਹਾਨਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣੀਵ ਮਹਾਗਿਰੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਮਾਣਕ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ।
ਅਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸਦਨੇ ਏਕਂ ਨਿਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਅਭਿਤ੍ਤਿਮਨ੍ਦਿਰਂ ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਘਰ ਅਧੂਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਘਰ ਬਿਨਾ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨਾਃ । ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ ਸ੍ਥਾਲੀਤ੍ਰਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਚੰਗੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਪਿਆਲੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਪਰਤਾਂ ਯਾਤੇ ਦ੍ਵੇ ਏਕਾ ਚੂਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਾ । ਜਗृਹੁਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਲੀਂ ਤੇ ਦੀਰ੍ਘਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਪਿਆਲੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿਆਲੀ ਪੀਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣ ਗਈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਚੂਰਨ ਵਾਲੀ ਪਿਆਲੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਏ।