ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ ਬਾਹੂਨਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਪਰਿਘਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ । ਪ੍ਰਹਰਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪृष੍ਠੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੈਵ ਪਲਾਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਗੱਡੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਢਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ । ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਰਵਤਿ ਭੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਯੋਜਨਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਕੋਸ ਦੂਰ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ ਪਲਾਯਮਾਨੋ ऽਸੌ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਸ਼੍ਰਮਵਾਨ੍ ਵਿਵਸ਼ਾਕਾਰੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਚਰਣਾਙ੍ਗਕਃ
ਉਹ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਇधर-ਉਧਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਤੋ ऽਵਸ਼ ਏਵਾਸ਼ੁ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧੋ ऽਨ੍ਧਕੂਪਕੇ । ਕृष੍ਣਰਾਤ੍ਰਿਤਮੋਭੀਮਨਭੋਗਮ੍ਭੀਰਕੋਟਰੇ
ਬੇਸਹਾਰਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸੋ ऽਨ੍ਧਕੂਪਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰਞ੍ਜਵਨਗੁਲ੍ਮਕਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕਣ੍ਟਕਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਲਭਃ ਪਾਵਕਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝਾੜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਰਞ੍ਜਗਹਨਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਇਵ । ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਧੋ ऽਨ੍ਧਕੂਪਕਮ੍ । ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵਰਯਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਵਯਵਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਹੜਬੜਾਹਟ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ।
ਅਨ੍ਧਕੂਪਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕਦਲੀਵਨਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕਰਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਕਦਲੀਕਾਨਨਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕੇਲਿਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ।
ਕਦਲੀषਣ੍ਡਕਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਕਦਲੀਕਾਨਨਾਚ੍ ਛੁਭ੍ਰਂ ਕਰਞ੍ਜਵਨਗੁਲ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਕਰੰਜਾ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਝਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਰਞ੍ਜਕਵਨਾਤ੍ ਕੂਪਂ ਕੂਪਾਦ੍ ਰਮ੍ਭਾਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਬਾਗ ਤੋਂ ਕੂਏ ਵੱਲ, ਫਿਰ ਕੂਏ ਤੋਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਏਵਂਰੂਪਨਿਜਾਚਾਰਸ੍ ਸੋ ऽਵਲੋਕ੍ਯਾਦਰਾਨ੍ ਮਯਾ । ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ ਏਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਿਬੋਧਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਐਸਾ ਹੀ ਚਲਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਕੇਨਾਰ੍ਥੇਨ ਕਰੋषਿ ਵਾ । ਕਿਂ ਨਾਮਾਭਿਮਤਂ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਮੁਧਾ ਪਰਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਮੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਨਾਹਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਚੈਵੇਦਂ ਮੁਨੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ: 'ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੁਨਿ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਤ੍ਵਯਾਯਮ੍ ਅਵਭਗ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮ । ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਾਯ ਚ ਸੁਖਾਯ ਚ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਤੇ ਸੁਖ ਲਈ ਵੀ।
ਇਤਿ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਮ੍ ਅਸਾਵ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨਿ ਤਿष੍ਠਵਾਨ੍ । ਰੁਰੋਦਾਰ੍ਤਰਵਂ ਦੀਨੋ ਮੇਘੋ ਵਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਇਵਾਰਵੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਰਾਸਾਵ੍ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਰੋਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਹਾਸੇਨ੍ਦ੍ਵਂਸ਼ੁਵਤ੍ ਸਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰੋਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਟ੍ਟਹਾਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ ਪੁਰਤੋ ਮਮ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹੱਸਣ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਸ੍ ਤੇ ਬਾਹਵਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਦਨੁ ਚੋਦਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਡਿੱਗੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੇਟ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਪੁਮਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਬੋਧਵਤੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਦਮੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਗਣ 'ਤੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਿਯਤੇਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ਨਰਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ । ਬਾਹੁਭਿਃ ਪੀਵਰਾਕਾਰੈਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਪਲਾਯਤੇ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ-ਤਗੜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੂਪੇ ਪਤਤਿ ਕੂਪਾਤ੍ ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਧਾਵਤਿ । ਪੁਨਃ ਪਤਤਿ ਕੁਞ੍ਜੇ ऽਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਰ੍ਤਃ ਪਲਾਯਤੇ
ਉਹ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੂਏ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਕਾਨਨਮ੍ । ਰੁष੍ਟਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ ਤੁष੍ਟਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਹਰਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੁੜ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਾਫ ਤੇ ਠੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਨਿਜਾਚਾਰਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਸ੍ਮਯਮ੍ । ਸ ਮਯਾ ਸਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਪਰਿਪृष੍ਟਸ੍ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਉਸ ਦੀ ਅਜੀਬ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨੈਵਾਥ ਕ੍ਰਮੇਣਾਸੌ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ । ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਯਯਾਵ੍ ਅਲਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੋਇਆ ਤੇ ਹੱਸਿਆ; ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਿਯਤੇਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ਨਰਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਚ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਂਸ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵਾਸੌ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਪਲਾਯਤੇ । ਪਲਾਯਮਾਨਃ ਪਤਿਤੋ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧੋ ऽਨ੍ਧਕੂਪਕੇ
ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ। ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਵਸਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਯਾਵਤ੍ ਸ ਸੁਚਿਰੇਣਾਪਿ ਕੂਪਾਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਸ਼੍ ਸ਼ਠਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਚਲਾਕ ਆਦਮੀ, ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਖੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।