ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਸਾ ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਿਣੀ । ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਨ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯੇਤੀਤਿ ਸੋਤ੍ਸੁਕਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮृਣਾਲਹਾਰਕਦਲੀਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੇषੁ ਸਾ । ਅਤਪ੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲਾ ਲਤਾਲੂਨਾ ਵਨੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਤਾ ਵੱਢ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤਪਦੀ ਹੋਵੇ।
ਖੇਦਮ੍ ਆਪ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਤਾਸੁ ਭੂਪਵਿਭੂਤਿषੁ । ਮਤ੍ਸੀ ਨਿਦਾਘਤਪ੍ਤਾਸੁ ਪਰਿਲੋਲਾ ਸ੍ਥਲੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਾਈਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਥੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਜਾਤਪ੍ਰਲਾਪਯਾ । ਲਜ੍ਜਾਪਿ ਹਿ ਤਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵੈਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਉਪਯਾਤਯਾ
ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।' ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਜ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਰ੍ਤਾਯਾ ਘਨਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਯਾ । ਉਕ੍ਤਮ੍ ਆਲਿ ਤਵਾਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਨਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਮੋਹ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਵਾਨਯਾਮੀਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਕਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ ਸਖ੍ਯਾ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਨਲਿਨੀ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਵਾਂਗੀ,' ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਿਵਸੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਨਿਸ਼ਾਗਮੇ । ਸਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਮ੍
ਜਦ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਸਹੇਲੀ ਇੰਦਰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਮਾਰਕਮ੍ । ਅਹਲ੍ਯਾਨਿਕਟਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਆਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਆਈ।
ਸਾ ਤਤਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ਿਡ੍ਗੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਤਿਂ ਯਯੌ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਦਨੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਬਹੁਮਾਲ੍ਯਵਿਲੇਪਨਾ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਹਾਰਾਙ੍ਗਦਮਨੋਜ੍ਞੇਨ ਤੇਨ ਸਾ ਤਰੁਣੀ ਤਦਾ । ਰਤੇਨਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਵਲ੍ਲੀ ਰਸੇਨ ਮਧੁਨਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਰਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਦਨੁਰਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤਨ੍ਮਯਂ ਜਗਤ੍ । ਨ ਸਾਨਨ੍ਤਗੁਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਉਸੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਗੁਣ ਸਨ, ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਿਤਾ । ਸਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਰਾਜਸਿਂਹੇਨ ਤਨ੍ਮੁਖਵ੍ਯੋਮਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਸਾ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਮੁਖਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਵ ਕੈਰਵਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਵਲ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਆਸਕ੍ਤਭਾਵਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ । ਚਕਾਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਦਣ੍ਡੈਸ੍ ਸ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਅਥ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਲਗਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਹਿ ਸਨ੍ਤੌ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯੇ । ਤੁष੍ਟੌ ਜਹਸਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨ ਖੇਦਂ ਸਮੁਪਾਗਤੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ ਤੌ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਖਿਨ੍ਨੌ ਸ੍ਥਃ ਕਿਂ ਨ ਦੁਰ੍ਮਤੀ । ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਹੀਪਾਲਂ ਜਲਾਸ਼ਯਸਮੁਦ੍ਧृਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਦਖਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ?" ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਲ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਸृਤ੍ਯਾਵਾਮ੍ ਇਹਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਮੁਖਕਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਮੁਹ੍ਯਾਵੋ ਨ ਮਹੀਪਾਲ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਪਿ ਵਿਕਰ੍ਤਿਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵਹ੍ਨਾਵ੍ ਅਪਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਤੌ । ਊਚਤੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਿਹਰ੍षਿਤੌ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹੇ; ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਥਿਤੌ ਗਜਪਾਦੇषੁ ਨਖਿਨ੍ਨਾਵ੍ ਏਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਏਵਮ੍ ਏਵੋਚਤੁਰ੍ ਭੂਪਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਿਹਰ੍षਿਤੌ
ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਇੰਝ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕषਾਹਤਾਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਕਿਲੋਚਤੁਃ । ਪਙ੍ਕਮਗ੍ਨਾਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਕਿਲੋਚਤੁਃ
ਚਾਬਕਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਟੁੱਟੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ। ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਾਚ੍ ਛਾਸਨਾਜਾਲਾਤ੍ ਕਲ੍ਪਿਤਾਚ੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਉਦ੍ਧृਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਃ ਪृष੍ਟੌ ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲਪਿਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹੀ ਅਰਥ ਦੇ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਉਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੀਪਾਲ ਜਗਨ੍ ਮੇ ਦਯਿਤਾਮਯਮ੍ । ਨ ਸ਼ਾਸਨਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਮੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਗਦ੍ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਮਯਮ੍ ਏਵ ਹਿ । ਤੇਨ ਨੌ ਸ਼ਾਸਨਾਦੁਃਖਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਨ ਬਾਧਤੇ
ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਮਨੋ ਨਾਮ ਵਯਂ ਰਾਜਨ੍ ਮਨੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਸ੍ ਸ੍ਮृਤਃ । ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵਾਯਂ ਦੇਹੋ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਏਵ ਹਿ
ਅਸੀਂ 'ਮਨ' ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਦੇਹ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਛਾਇਆ ਹੈ।
ਸਮਕਾਲਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਦਣ੍ਡਰਾਸ਼ਿਨਾ । ਧੀਰਂ ਮਨੋ ਭੇਧਯਿਤੁਂ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਈ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਢਿੱਠ ਮਨ ਨੂੰ ذਰਾ ਵੀ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਾ ਨਾਮ ਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੀਦृਸ਼੍ਯਃ ਕਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਯਾਭਿਰ੍ ਮਨਾਂਸਿ ਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਨਿਸਚੇ ਵਾਲੇ ਮਨ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਪਤਤੂਦੇਤੁ ਵਾ ਦੇਹੋ ਯਾਤੁ ਵਾ ਵਿਸ਼ਰਾਰੁਤਾਮ੍ । ਭਾਵਿਤਾਰ੍ਥਾਭਿਪਤਿਤਂ ਮਨਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੇਹ ਡਿੱਗ ਪਵੇ ਜਾਂ ਉੱਠੇ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜਿਸ ਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟੇ ऽਰ੍ਥੇ ਚਿਰਮ੍ ਆਵਿष੍ਟਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤੁਂ ਧੀਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਨਃ । ਭਾਵਾ ਭਾਵਾਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਾ ਮਮ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਕੇਚਨ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਟੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਭਾਵਿਤਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗੇਨ ਮਨਸਾ ਯਨ੍ ਮਹੀਪਤੇ । ਤਦ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਚਲਂ ਨ ਸ਼ਰੀਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਕ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਰਸ਼ਾਪਾਦਿਕਾ ਅਪਿ । ਤੀਵ੍ਰਸਂਵੇਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਮਨਃ
ਰਾਜਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਤਬ—even ਜਾਦੂ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ—ਮਨ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।