ਯੇਨੈਵ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਗੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ ਏਵ ਮਾਂਸਨੇਤ੍ਰੇਣ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਿ ਨੇਤਰਃ
ਜਿਸ ਮਨ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹੀ ਮਨ ਮਾਸ ਦੀ ਅੱਖ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੈਤਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ ਦਸ਼ਨੀਰਜਸਮ੍ਭਵਾਨ੍ । ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਤੋ ਦਾਰ੍ਢ੍ਯਾਚ੍ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਯਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦ੍ ਰੋਦ੍ਧੁਂ ਕਿਲ ਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਨ ਮਨੋਨਿਸ਼੍ਚਯਕृਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਰੋਧਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯੋ ਬਦ੍ਧਪਦਤਾਂ ਯਾਤੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਮਨਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸ ਤੇਨੈਵ ਵਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਕਾਲਂ ਯਦ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਸ਼ਾਪੇਨਾਪਿ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨष੍ਟੇ ऽਪਿ ਦੇਹਕੇ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ।
ਯਦ੍ ਬਦ੍ਧਪੀਠਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਰੂਢਂ ਤਦ੍ਰੂਪ ਏਵ ਪੁਰੁषੋ ਭਵਤੀਹ ਨਾਨ੍ਯਃ । ਤਦ੍ਬੋਧਨਾਦ੍ ਇਤਰਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਲਾਭ੍ਯੁਪਾਯਂ ਸ਼ੈਲੌਘਮ੍ ਏਕਮ੍ ਇਵ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ ਏਵ ਮਨ੍ਯੇ
ਜੋ ਰੂਪ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਸੂਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਪਹਾੜ ਹਿਲਾਉਣ ਵਰਗੇ ਵਿਅਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਮਗਧੇषੁ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਵਾਪਰਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਸੀਚ੍ ਛਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਹਲਿਆ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਚੰਦ ਲਈ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪੁਰੇ ਸ਼ਿਡ੍ਗਃ ਕਿਲਾਸੀਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਇਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਮਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਃ
ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਨਾਮ ਸੀ।
ਅਹਲ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵੇष੍ਟੇਤ੍ਯ੍ ਅਹਲ੍ਯਯਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਮਹਿष੍ਯਾਥ ਕਥਾਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਸਾ ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਿਣੀ । ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਨ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯੇਤੀਤਿ ਸੋਤ੍ਸੁਕਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮृਣਾਲਹਾਰਕਦਲੀਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੇषੁ ਸਾ । ਅਤਪ੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲਾ ਲਤਾਲੂਨਾ ਵਨੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਤਾ ਵੱਢ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤਪਦੀ ਹੋਵੇ।
ਖੇਦਮ੍ ਆਪ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਤਾਸੁ ਭੂਪਵਿਭੂਤਿषੁ । ਮਤ੍ਸੀ ਨਿਦਾਘਤਪ੍ਤਾਸੁ ਪਰਿਲੋਲਾ ਸ੍ਥਲੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਾਈਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਥੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਜਾਤਪ੍ਰਲਾਪਯਾ । ਲਜ੍ਜਾਪਿ ਹਿ ਤਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵੈਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਉਪਯਾਤਯਾ
ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।' ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਜ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਰ੍ਤਾਯਾ ਘਨਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਯਾ । ਉਕ੍ਤਮ੍ ਆਲਿ ਤਵਾਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਨਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਮੋਹ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਵਾਨਯਾਮੀਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਕਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ ਸਖ੍ਯਾ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਨਲਿਨੀ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਵਾਂਗੀ,' ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਿਵਸੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਨਿਸ਼ਾਗਮੇ । ਸਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਮ੍
ਜਦ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਸਹੇਲੀ ਇੰਦਰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਮਾਰਕਮ੍ । ਅਹਲ੍ਯਾਨਿਕਟਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਆਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਆਈ।
ਸਾ ਤਤਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ਿਡ੍ਗੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਤਿਂ ਯਯੌ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਦਨੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਬਹੁਮਾਲ੍ਯਵਿਲੇਪਨਾ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਹਾਰਾਙ੍ਗਦਮਨੋਜ੍ਞੇਨ ਤੇਨ ਸਾ ਤਰੁਣੀ ਤਦਾ । ਰਤੇਨਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਵਲ੍ਲੀ ਰਸੇਨ ਮਧੁਨਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਰਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਦਨੁਰਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤਨ੍ਮਯਂ ਜਗਤ੍ । ਨ ਸਾਨਨ੍ਤਗੁਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਉਸੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਗੁਣ ਸਨ, ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਿਤਾ । ਸਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਰਾਜਸਿਂਹੇਨ ਤਨ੍ਮੁਖਵ੍ਯੋਮਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਸਾ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਮੁਖਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਵ ਕੈਰਵਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਵਲ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਆਸਕ੍ਤਭਾਵਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ । ਚਕਾਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਦਣ੍ਡੈਸ੍ ਸ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਅਥ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਲਗਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਹਿ ਸਨ੍ਤੌ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯੇ । ਤੁष੍ਟੌ ਜਹਸਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨ ਖੇਦਂ ਸਮੁਪਾਗਤੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ ਤੌ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਖਿਨ੍ਨੌ ਸ੍ਥਃ ਕਿਂ ਨ ਦੁਰ੍ਮਤੀ । ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਹੀਪਾਲਂ ਜਲਾਸ਼ਯਸਮੁਦ੍ਧृਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਦਖਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ?" ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਲ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਸृਤ੍ਯਾਵਾਮ੍ ਇਹਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਮੁਖਕਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਮੁਹ੍ਯਾਵੋ ਨ ਮਹੀਪਾਲ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਪਿ ਵਿਕਰ੍ਤਿਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵਹ੍ਨਾਵ੍ ਅਪਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਤੌ । ਊਚਤੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਿਹਰ੍षਿਤੌ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹੇ; ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਥਿਤੌ ਗਜਪਾਦੇषੁ ਨਖਿਨ੍ਨਾਵ੍ ਏਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਏਵਮ੍ ਏਵੋਚਤੁਰ੍ ਭੂਪਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਿਹਰ੍षਿਤੌ
ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਇੰਝ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕषਾਹਤਾਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਕਿਲੋਚਤੁਃ । ਪਙ੍ਕਮਗ੍ਨਾਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਕਿਲੋਚਤੁਃ
ਚਾਬਕਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਟੁੱਟੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ। ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ।