ਨਿष੍ਕਾਮਾਦ੍ ਏਵ ਭਵਤਸ੍ ਸਰ੍ਗਸ੍ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਰ੍ਕਾਦ੍ ਇਵ ਜਲਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮ੍ ਇਵਾਧਿਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਉਤਰਨਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੇ ਰਾਗੇ ਮਤੇ ਯਦਾ । ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਭਗਵਨ੍ ਭਾਵੋ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੋਜ੍ਝਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਲਗਨ, ਰਾਗ ਤੇ ਮਤ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ।
ਸृਜਸੀਦਂ ਤਦਾ ਦੇਵ ਵਿਨੋਦਾਯੈਵ ਭੂਤਪ । ਪੁਨਸ੍ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਦਿਨਂ ਦਿਨਪਤਿਰ੍ ਯਥਾ
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਿਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਸਂਸਕ੍ਤਵਿਨੋਦਾਯੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਇਦਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਏਵੇਤਿ ਜਗਨ੍ ਨ ਤੁ ਘਨੇਚ੍ਛਯਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਲਗਾਵਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਣਿਆ।
ਸृष੍ਟਿਂ ਨ ਚ ਕਰੋषਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਕਿਮ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ?
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਸਕ੍ਤੇਨ ਸਤਾ ਸਦਾ । ਮਕੁਰੇਣਾਕਲਙ੍ਕੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਕ੍ਰਿਯਾ ਯਥਾ
ਜੋ ਕੰਮ ਆਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਲਗਾਵਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ਼ ਆਇਨਾ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਕਾਮਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧੀਮਤਃ । ਤਥੈਵਾਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਕਾਮਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧੀਮਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਤਸ੍ ਸੁषੁਪ੍ਤੋਪਮਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿष੍ਕਾਮਯਾਨਯਾ । ਸੁਪ੍ਤਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸਮਯਾ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ — ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ — ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਕਰ।
ਸਰ੍ਗੈਰ੍ ਅਥੇਨ੍ਦੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋषਮ੍ ਏਤਿ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਦੈਤੇ ਤੋषਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਗਾਸ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੰਦ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਚਿਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨੋ ਦृਸ਼ਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਸਰ੍ਗਂ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਚਨਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ?
ਯੇਨੈਵ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਗੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ ਏਵ ਮਾਂਸਨੇਤ੍ਰੇਣ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਿ ਨੇਤਰਃ
ਜਿਸ ਮਨ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹੀ ਮਨ ਮਾਸ ਦੀ ਅੱਖ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੈਤਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ ਦਸ਼ਨੀਰਜਸਮ੍ਭਵਾਨ੍ । ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਤੋ ਦਾਰ੍ਢ੍ਯਾਚ੍ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਯਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦ੍ ਰੋਦ੍ਧੁਂ ਕਿਲ ਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਨ ਮਨੋਨਿਸ਼੍ਚਯਕृਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਰੋਧਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯੋ ਬਦ੍ਧਪਦਤਾਂ ਯਾਤੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਮਨਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸ ਤੇਨੈਵ ਵਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਕਾਲਂ ਯਦ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਸ਼ਾਪੇਨਾਪਿ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨष੍ਟੇ ऽਪਿ ਦੇਹਕੇ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ।
ਯਦ੍ ਬਦ੍ਧਪੀਠਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਰੂਢਂ ਤਦ੍ਰੂਪ ਏਵ ਪੁਰੁषੋ ਭਵਤੀਹ ਨਾਨ੍ਯਃ । ਤਦ੍ਬੋਧਨਾਦ੍ ਇਤਰਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਲਾਭ੍ਯੁਪਾਯਂ ਸ਼ੈਲੌਘਮ੍ ਏਕਮ੍ ਇਵ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ ਏਵ ਮਨ੍ਯੇ
ਜੋ ਰੂਪ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਸੂਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਪਹਾੜ ਹਿਲਾਉਣ ਵਰਗੇ ਵਿਅਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਮਗਧੇषੁ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਵਾਪਰਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਸੀਚ੍ ਛਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਹਲਿਆ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਚੰਦ ਲਈ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪੁਰੇ ਸ਼ਿਡ੍ਗਃ ਕਿਲਾਸੀਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਇਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਮਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਃ
ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਨਾਮ ਸੀ।
ਅਹਲ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵੇष੍ਟੇਤ੍ਯ੍ ਅਹਲ੍ਯਯਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਮਹਿष੍ਯਾਥ ਕਥਾਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਸਾ ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਿਣੀ । ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਨ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯੇਤੀਤਿ ਸੋਤ੍ਸੁਕਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮृਣਾਲਹਾਰਕਦਲੀਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੇषੁ ਸਾ । ਅਤਪ੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲਾ ਲਤਾਲੂਨਾ ਵਨੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਤਾ ਵੱਢ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤਪਦੀ ਹੋਵੇ।
ਖੇਦਮ੍ ਆਪ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਤਾਸੁ ਭੂਪਵਿਭੂਤਿषੁ । ਮਤ੍ਸੀ ਨਿਦਾਘਤਪ੍ਤਾਸੁ ਪਰਿਲੋਲਾ ਸ੍ਥਲੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਾਈਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਥੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਜਾਤਪ੍ਰਲਾਪਯਾ । ਲਜ੍ਜਾਪਿ ਹਿ ਤਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵੈਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਉਪਯਾਤਯਾ
ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।' ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਜ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਰ੍ਤਾਯਾ ਘਨਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਯਾ । ਉਕ੍ਤਮ੍ ਆਲਿ ਤਵਾਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਨਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਮੋਹ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਵਾਨਯਾਮੀਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਕਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ ਸਖ੍ਯਾ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਨਲਿਨੀ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਵਾਂਗੀ,' ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਿਵਸੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਨਿਸ਼ਾਗਮੇ । ਸਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਮ੍
ਜਦ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਸਹੇਲੀ ਇੰਦਰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਮਾਰਕਮ੍ । ਅਹਲ੍ਯਾਨਿਕਟਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਆਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਆਈ।
ਸਾ ਤਤਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ਿਡ੍ਗੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਤਿਂ ਯਯੌ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਦਨੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਬਹੁਮਾਲ੍ਯਵਿਲੇਪਨਾ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਹਾਰਾਙ੍ਗਦਮਨੋਜ੍ਞੇਨ ਤੇਨ ਸਾ ਤਰੁਣੀ ਤਦਾ । ਰਤੇਨਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਵਲ੍ਲੀ ਰਸੇਨ ਮਧੁਨਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਰਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।