ਕਿਯਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਾਮਨ੍ਤਾ ਹਿ ਚਿਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਾਮਨ੍ਤਸਮ੍ਪਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰਾਜਾਨੋ ਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਹ ਰਾਜ-ਹੀਣਤਾ ਕਿੰਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ! ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ-ਵਾਸੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕੀ ਹੈ? ਰਾਜੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜਵਾਨ ਹਨ।
ਕਿਂ ਨਾਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ ਭੂਪਾਨਾਂ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਇਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਿਂ ਨਾਮ ਸਮ੍ਪਤ੍ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹੀਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕੀ ਹੈ? ਸਮਰਾਟ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜਵਾਨ ਹੈ। ਸਮਰਾਟੀ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕੀ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਵੱਡਾ ਰਾਜਵਾਨ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨਾਮ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਯਤ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਇਹ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਚੀਜ਼ ਕਲਪਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕੀ ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਸਚਮੁਚ ਚੰਗੀ ਹੈ?
ਵਦਮਾਨੇष੍ਵ੍ ਅਥੈਤੇषੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਗਮ੍ਭੀਰਵਾਗ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਮृਗਯੂਥਾਨ੍ ਮृਗੋ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਣਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਿਨਾਸ਼ਿ ਯਤ੍ । ਰੋਚਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮ੍ ਇਹ ਨੇਤਰਤ੍
ਭਰਾਵੋ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਏਤਤ੍ ਤਦੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਖਿਲਾ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤਦੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਚੋਭਿਰ੍ ਐਨ੍ਦਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪੂਜਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਉਥੇ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਊਚੁਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਕਥਂ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਪਮਰ੍ਜਨਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਵਿਰਿਞ੍ਚਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਪਦਮ ਆਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ?'
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ । ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਵੋ।'
ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤੋ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਚੇਤਸਾ । ਸृਜਾਮਿ ਸਂਹਰਾਮੀਤਿ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਚਿਰਾਯ ਵਃ
ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ' ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਹ ਹੋਵੇ: 'ਮੈਂ ਰਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਗ੍ਰਜੇਨੇਤਿ ਕਥਿਤੇ ਬਾਢਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਧੀਨਧਿਯਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਸਹੈਵ ਜ੍ਯਾਯਸਾ ਰਸਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੇ।
ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਕृਤਾਕਾਰਾ ਧ੍ਯਾਨਾਸਕ੍ਤਾ ਦਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥੇਨੈਵ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਉਹ ਦਸੇ, ਜੋ ਲਿਖਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੋਚਿਆ।
ਅਯਮ੍ ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕਮਲਕੋਸ਼ਚਕ੍ਰੋਨ੍ਨਤਾਸਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਜਗਤਸ੍ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਚਕਰ ਉੱਤੇ ਉਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਯੁਤਾਸ੍ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਮਹਰ੍ਦ੍ਧਯਃ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਦਵਰਾ ਇਮੇ
ਯਜਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਵੈਦ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪਾਲਪੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸਞ੍ਚਰਤ੍ਸਿਦ੍ਧਮਣ੍ਡਲਃ । ਅਯਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ ਸੁਰਵਿਭੂषਿਤਃ
ਇਹ ਮੰਡਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਦ੍ਵੀਪਜਲਧਿਕਾਨਨੈਸ੍ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍ । ਇਦਂ ਭੂਮਣ੍ਡਲਂ ਨੀਲਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਕਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਨੀਲੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਪਾਤਾਲਕੁਹਰਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਭੋਗਿਨਾਮ੍ । ਅਮृਤਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗृਹਂ ਗਹਨਕੋਟਰਮ੍
ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਦੈਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਲੁਕਵੀਂ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਟੋਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਵਜ੍ਰਾਲਙ੍ਕृਤਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਗਰੀਮ੍ ਏਕਃ ਪਾਤਿ ਪਾਵਨਯਜ੍ਞਭੁਕ੍
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਗਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ੍ਤਿਜਾਲਵਰਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯੇਵ ਦਿਗ੍ਗਣਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਭਾਨਵੋ ਭੂਰਿਭਾਨਵਃ
ਇਹ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਤਪਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲਾ ਇਮੇ ਲੋਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਵृਤ੍ਤਯਃ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਭਿਰ੍ ਅਤੁਚ੍ਛਾਭਿਰ੍ ਗੋਪਾਲਾ ਗੋਗਣਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਡੋਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਦਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ । ਤਰਙ੍ਗਾ ਇਵ ਤੋਯਾਨਾਮ੍ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਹ ਜੀਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੇ, ਡੁੱਬਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸृਜਾਮੀਮਮ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਗਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਤਥਾਦृਤਃ । ਅਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਵਾਪਸ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਅਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਯਾਤ ਇਦਂ ਪਰਿਣਤਂ ਯੁਗਮ੍ । ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਇਯਮ੍ ਅਸੌ ਕਾਲਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਸਂਹਰਣਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਇਹ ਯੁਗ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਰਚਨਾ, ਇਹ ਸਮਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਵਕਤ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਗਤਃ ਕਲ੍ਪੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਇਯਂ ਤਤਃ । ਅਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅੱਜ ਇਹ ਕਲਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤਿ ਭਾਵਿਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾ ਐਨ੍ਦਵਾ ਦਸ਼ । ਅਬਹਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਯਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਕੀਰ੍ਣਾ ਇਵੋਪਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਇੰਦੁ ਦੇ ਉਹ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਪੱਥਰ 'ਚੋਂ تراشے ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਧਿਗਤਕਮਲਾਸਨਕ੍ਰਮਾਸ੍ ਤੇ ਪਰਿਗਲਿਤੇਤਰਤੁਚ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਜਾਲਾਃ । ਸਤਤਗਜਵਜਰ੍ਜਰਾਸਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਇਤਿ ਪਦ੍ਮਜਕਲ੍ਪਨੇ ਵਿਰੇਜੁਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿਤੀਆਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਸਨ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।
ਪਿਤਾਮਹਕ੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਬਦ੍ਧਭਾਵਨਾਃ । ਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ ਤੈਸ੍ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਉਹ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਯਾਵਤ੍ ਤੇ ਦੇਹਕਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤਾਪੇਨ ਪਵਨੈਸ੍ ਤਥਾ । ਯਯੁਸ਼੍ ਸ਼ੋषਂ ਯਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕਮਲਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਹੇ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਟੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਏ।
ਜਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤਾਨ੍ ਦੇਹਕਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਵਨਵਾਸਿਨਃ । ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਲੁਠਿਤਾਸ੍ ਸਤ੍ਫਲਾਨੀਵ ਮਰ੍ਕਟਾਃ
ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ, ਜੋ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਬਾਹ੍ਯਾਰ੍ਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਕृਤਭਾਵਨਾਃ । ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਯਾਵਤ੍ ਕਲ੍ਪਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਏ, ਉਹ ਚਾਰ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ, ਜਦ ਤਕ ਕਲਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਠੀਕ ਰਹੇ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤਤਃ ਕਲ੍ਪੇ ਤਪਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸਞ੍ਚਯੇ । ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕੇषੂਚ੍ਚੈਰ੍ ਵਰ੍षਤ੍ਸੁ ਕਠਿਨਾਰਵਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਕਲਪ ਮੁੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ ਤਪਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ,