ਪ੍ਰੌਢਿਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਚਾਰਸ੍ਥਿਤਯਃ ਕਕੁਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨਰਕਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਦਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਹਾਲਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ । ਸਮੀਹਿਤਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਵੀਪਾਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਸ੍ ਤਥਾ । ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਰੁਤਰਾਰਵਮ੍
ਸੱਤ ਲੋਕ, ਟਾਪੂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਤਮਸ੍ ਤੇਜੋਲਵਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਰਾਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਰਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਨਭੋਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਭ੍ਰਮਦਭ੍ਰਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਾਰਕਾਜਾਲਂ ਕੇਸਰਾਪੂਰਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਮਲ-ਕੋਸ ਵਿੱਚ, ਬਦਲੀ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਘਨਨੀਹਾਰੋ ਮੇਰੁਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਲ੍ਮਲੇਰ੍ ਅਮਲਂ ਤੂਲਮ੍ ਅष੍ਠੀਲਾਕੋਟਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘਣੀ ਧੁੰਦ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਲਮਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਤ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਲੋਕਾਦ੍ਰਿਰਸ਼ਨਾਂ ਰਣਦਰ੍ਣਵਘੁਰ੍ਘੁਰਾਮ੍ । ਤਮਃਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਢ੍ਯਾਂ ਨਿਜਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਮਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦਧਾਨਾ ਵਸੁਧਾ ਭੂਤਰਵਕਾਕਲਿਘੁਙ੍ਘੁਮਾਮ੍ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਨਾਭੋਗੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰ ਇਵਾਙ੍ਗਨਾ
ਧਰਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਖੜੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਔਰਤ ਖੜੀ ਹੋਵੇ।
ਗੌਰਾਹਃਪਙ੍ਕ੍ਤਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਰਜਨੀਰਾਜਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸ੍ਰਜ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਤ੍ਸਰਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਨ, ਚਿੱਟੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਤ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੌਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਗਰ੍ਭਵਿਭਾਗਸ੍ਥਭੂਤਲੋਕਾਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ । ਤੇਜੋऽਰੁਣਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਾਡਿਮਾਨੀਵ षਣ੍ਡਕੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਦਾਂ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਅਨਾਰ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹੋਣ।
ਤ੍ਰਿਪ੍ਰਵਾਹਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਕृਤ੍ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਗਮਾਗਮਾ । ਜਗਦ੍ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਭਾ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਨ੍ਦੁਕਲਾਮਲਾ
ਤਿੰਨ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਉਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਚਲਦੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਨੇਊ।
ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਦਿਗ੍ਲਤਾਸੁ ਤਡਿਤ੍ਪੁष੍ਪਾ ਵਾਤਾਨ੍ਤੇ ਮੇਘਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ, ਮੁਰਝਾਏ ਜਾਂ ਉੱਗਦੇ ਹਨ—ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਦ੍ਯਾਨਵਿਮਾਨਾਵਲਿਮਾਲਿਤਾ । ਸਮੁਦ੍ਰਭੂਮਿਨਭਸਾਂ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਵਿਰਾਜਤੇ
ਸਮੁੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਙ੍ਘੇਨ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੋਰਗਾਃ । ਉਦੁਮ੍ਬਰੇषੁ ਮषਕਾ ਇਵ ਘੁਙ੍ਘੁਮਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ, ਰਾਖਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਡੰਬਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯੁਗਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਣਲਵਕਲਾਕਾष੍ਟਾਕਲਙ੍ਕਿਤਃ । ਕਾਲੋ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਕਲਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਕਾਲ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ, ਕਲਪਾਂ, ਪਲਾਂ, ਛਣਾਂ ਤੇ ਅਣਕਣੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੁਪਚਾਪ ਵਹਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪਰੇਣ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਮਾਂਸਮਯੇਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਯਨ੍ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਤਨ੍ ਮਾਯਾਜਾਲਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾਮ੍ਬਰੇ
ਕਿਵੇਂ ਹੈ ਕਿ ਮਾਸ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਪਰ ਮਨ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਾਇਆ ਦਾ ਜਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ?
ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਨਸੈਵਾਹਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਤ੍ । ਅਰ੍ਕਂ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਗਜ੍ਜਾਲਾਦ੍ ਏਕਮ੍ ਆਨੀਯ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭੋ ਭਾਸ੍ਕਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾਸੌ ਕਥਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ
ਆਉ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਓ ਭਾਸਕਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮ੍ ਇਦਂ ਜਾਤਂ ਜਗਦ੍ ਏਕਂ ਜਗਨ੍ਤਿ ਵਾ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਯਾਨਘ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਇਕ ਜਗਤ ਜਾਂ ਕਈ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਓ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਮਾਮ੍ ਅਸਾਵ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਅਥ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਭ੍ਯੁਵਾਚੇਦਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਪਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬੇਦਾਘ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਪਿਸ਼ਾਚਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਰਣਤਾਮ੍ ਅਪਿ । ਗਤਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਕਿਂ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰ ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਛਾਇਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁੱਛਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਅਥ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਨ੍ਦਰ੍ਭੇ ਲੀਲਾ ਚੇਤ੍ ਤਵ ਸਰ੍ਵਗ । ਅਚਿਨ੍ਤਿਤਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਚ੍ ਛृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਦ੍ ਅਸਦ੍ ਇਤਿ ਕਲਾਭਿਰ੍ ਆਤਤਂ ਸਦ੍ ਭ੍ਰਮਭਰਭੇਦਵਿਮੋਹਦਾਯਿਨੀਭਿਃ । ਪ੍ਰਵਿਤਤਰਚਨਾਭਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਲਸਤੀਹ ਮਨੋ ਮਹਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਮਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜਟਿਲ ਬਣਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹਾਦੇਵ ਹ੍ਯਸ੍ਤਨੇ ਦਿਵਸੇ ਤਵ । ਤਲੇ ਕੈਲਾਸਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੈਕਕੋਣਕੇ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, 'ਕਲਪਨਾ' ਨਾਮ ਦੇ ਦਿਨ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ,
ਸੁਵਰ੍ਣਜਟਨਾਮ੍ਨਾ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਜਨਿਤਪ੍ਰਜੈਃ । ਮਣ੍ਡਲਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਅਨਲ੍ਪਸੁਖਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ, ਸੁਵਰਨਜਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ ਅਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਇਨ੍ਦੁਰ੍ ਨਾਮਾਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇੰਦੂ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਦਾ ਨਿਵਸਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਜਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਨ ਬਭੂਵਾਤ੍ਮਜਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਰੁਭੂਮੇਸ੍ ਤृਣਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਤਿਨਕਾ।
ਨ ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਫਲਪੁष੍ਪਿਤਾ । ऋਜ੍ਵੀ ਗੌਰੀ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਸ਼ਰਲਤਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਿੱਧੀ, ਗੋਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਬੇਲ।
ਤੌ ਤਤੋ ਦਮ੍ਪਤੀ ਖਿਨ੍ਨੌ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸੇ ਗਿਰੇਃ । ਕੈਲਾਸਸ੍ਯਾਂਸਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਰੂਢਾਵ੍ ਇਵ ਵਨਦ੍ਰੁਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।