ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਗਨਂ ਨ ਤਮੋਭਿਰ੍ ਨ ਤੇਜਸਾ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਤਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਉਹ ਨਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ; ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਡਾ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਰ੍ਗਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮੀਮਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਨ੍ ਮਯਾ । ਖਮ੍ ਏਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਚੇਤਸਾ
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੋਚਾਂਗਾ', ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਰਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਨਸਾ ਵਿਤਤੇ ऽਮ੍ਬਰੇ । ਪृਥਕ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਮਹਾਰਮ੍ਭਾਨ੍ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਚਾਦृष੍ਟਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਸਸੁਰਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਮਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਲਯਾਚਲਾਨ੍ । ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਨਦੀਸ਼ਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ ਦਸ਼ਭਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮਹਿੰਦਰ, ਮਲਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ, ਮਹਾਂਦਵੀਪ, ਟਾਪੂ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਖੇਤਰ, ਦਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਭਾਃ ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਾਧਿਵਾਸਿਨਃ । ਰਾਜਹਂਸਰਥਾਰੂਢਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦਸ਼ਪਦ੍ਮਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਰਾਜਹੰਸ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪृਥਕ੍ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਦਸ਼ਸੁ ਤੇषੂਦ੍ਯਦ੍ਭੂਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ । ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲੇषੁ ਦੀਰ੍ਘੇषੁ ਜਗਤ੍ਸੂਜ੍ਜ੍ਵਲਦੀਪ੍ਤਿषੁ
ਉਹ ਦਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਉਗੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਜਾਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਤਥਾਬ੍ਧਯਃ । ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉष੍ਣਰੁਚਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ ऽਨਿਲਾਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ ਧੁੱਪ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਿਬੁਧਾ ਭੁਵਿ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਦਾਨਵਾ ਭੋਗਿਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦਾਨਵ ਤੇ ਸਪਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਚਕ੍ਰਪਰਿਪ੍ਰੋਤਾष੍ षਟ੍ ਛੁਭਾਸ੍ ਸਕਲਰ੍ਤਵਃ । ਯਥਾਕਾਲਂ ਫਲਪੂਰ੍ਣਾਂ ਭੂषਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਤੋ ਮਹੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਮੌਸਮ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੌਢਿਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਚਾਰਸ੍ਥਿਤਯਃ ਕਕੁਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨਰਕਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਦਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਹਾਲਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ । ਸਮੀਹਿਤਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਵੀਪਾਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਸ੍ ਤਥਾ । ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਰੁਤਰਾਰਵਮ੍
ਸੱਤ ਲੋਕ, ਟਾਪੂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਤਮਸ੍ ਤੇਜੋਲਵਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਰਾਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਰਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਨਭੋਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਭ੍ਰਮਦਭ੍ਰਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਾਰਕਾਜਾਲਂ ਕੇਸਰਾਪੂਰਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਮਲ-ਕੋਸ ਵਿੱਚ, ਬਦਲੀ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਘਨਨੀਹਾਰੋ ਮੇਰੁਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਲ੍ਮਲੇਰ੍ ਅਮਲਂ ਤੂਲਮ੍ ਅष੍ਠੀਲਾਕੋਟਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘਣੀ ਧੁੰਦ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਲਮਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਤ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਲੋਕਾਦ੍ਰਿਰਸ਼ਨਾਂ ਰਣਦਰ੍ਣਵਘੁਰ੍ਘੁਰਾਮ੍ । ਤਮਃਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਢ੍ਯਾਂ ਨਿਜਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਮਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦਧਾਨਾ ਵਸੁਧਾ ਭੂਤਰਵਕਾਕਲਿਘੁਙ੍ਘੁਮਾਮ੍ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਨਾਭੋਗੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰ ਇਵਾਙ੍ਗਨਾ
ਧਰਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਖੜੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਔਰਤ ਖੜੀ ਹੋਵੇ।
ਗੌਰਾਹਃਪਙ੍ਕ੍ਤਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਰਜਨੀਰਾਜਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸ੍ਰਜ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਤ੍ਸਰਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਨ, ਚਿੱਟੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਤ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੌਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਗਰ੍ਭਵਿਭਾਗਸ੍ਥਭੂਤਲੋਕਾਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ । ਤੇਜੋऽਰੁਣਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਾਡਿਮਾਨੀਵ षਣ੍ਡਕੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਦਾਂ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਅਨਾਰ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹੋਣ।
ਤ੍ਰਿਪ੍ਰਵਾਹਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਕृਤ੍ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਗਮਾਗਮਾ । ਜਗਦ੍ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਭਾ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਨ੍ਦੁਕਲਾਮਲਾ
ਤਿੰਨ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਉਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਚਲਦੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਨੇਊ।
ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਦਿਗ੍ਲਤਾਸੁ ਤਡਿਤ੍ਪੁष੍ਪਾ ਵਾਤਾਨ੍ਤੇ ਮੇਘਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ, ਮੁਰਝਾਏ ਜਾਂ ਉੱਗਦੇ ਹਨ—ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਦ੍ਯਾਨਵਿਮਾਨਾਵਲਿਮਾਲਿਤਾ । ਸਮੁਦ੍ਰਭੂਮਿਨਭਸਾਂ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਵਿਰਾਜਤੇ
ਸਮੁੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਙ੍ਘੇਨ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੋਰਗਾਃ । ਉਦੁਮ੍ਬਰੇषੁ ਮषਕਾ ਇਵ ਘੁਙ੍ਘੁਮਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ, ਰਾਖਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਡੰਬਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯੁਗਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਣਲਵਕਲਾਕਾष੍ਟਾਕਲਙ੍ਕਿਤਃ । ਕਾਲੋ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਕਲਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਕਾਲ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ, ਕਲਪਾਂ, ਪਲਾਂ, ਛਣਾਂ ਤੇ ਅਣਕਣੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੁਪਚਾਪ ਵਹਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪਰੇਣ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਮਾਂਸਮਯੇਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਯਨ੍ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਤਨ੍ ਮਾਯਾਜਾਲਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾਮ੍ਬਰੇ
ਕਿਵੇਂ ਹੈ ਕਿ ਮਾਸ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਪਰ ਮਨ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਾਇਆ ਦਾ ਜਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ?
ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਨਸੈਵਾਹਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਤ੍ । ਅਰ੍ਕਂ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਗਜ੍ਜਾਲਾਦ੍ ਏਕਮ੍ ਆਨੀਯ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭੋ ਭਾਸ੍ਕਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾਸੌ ਕਥਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ
ਆਉ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਓ ਭਾਸਕਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮ੍ ਇਦਂ ਜਾਤਂ ਜਗਦ੍ ਏਕਂ ਜਗਨ੍ਤਿ ਵਾ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਯਾਨਘ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਇਕ ਜਗਤ ਜਾਂ ਕਈ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਓ ਨਿਰਦੋਸ਼।