ਨੇष੍ਯਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਨਰਾਨ੍ ਹਿਂਸਾ ਨੈषਾ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਹਿਂਸੈਵ ਮਹਾਕਰੁਣਯਾ ਸਮਾ
ਤੂੰ ਹੋਰ ਦੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਹਿੰਸਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨਾਲ, ਹਿੰਸਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਚਾਵਸ਼੍ਯਂ ਮਾਂ ਸਮਾਧਿਵਿਰਾਮਿਣੀ । ਅਸਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਸਂਰੂਢਂ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ; ਝੂਠੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਣੀ ਦੋਸਤੀ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਸਖੇ । ਸੌਹਾਰ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਕੌਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕਪਟ੍ਟਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਧਾਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੇਯੂਰ, ਕਲਾਈਆਂ 'ਤੇ ਕੜੇ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੱਟਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਮ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੌ । ਅਗ੍ਰੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਤੌ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਨੁਸਸਾਰ ਸਾ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਚੱਲੀਏ,' ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰਾਤ ਭਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਅਥ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਮਿਥਃ । ਕਥਯੈਕਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਪਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰਿਜਨਲੀਲਯਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਰਾਜਾਨੌ ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸਵੇਰੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੀ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਿਵਸषਟ੍ਕੇਨ ਸਞ੍ਚਿਤਾਨਿ ਮਹੀਭृਤਾ । ਨृਪਾਨ੍ਤਰਪੁਰੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਮਣ੍ਡਲਗਣਾਤ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਧ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯੈ ਤਦਾਦਦੌ । ਸਾ ਬਭੂਵ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਸੈਵੋਗ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਕੈਦੀ ਦਿੱਤੇ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਾਨਿ ਵਧ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੁਜਮਣ੍ਡਲੇ । ਧਾਰਾਨਿਕਰਜਾਲਾਨਿ ਮੇਘਮਾਲੇਵ ਕੋਟਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਖੋਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਯੌ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਤਦ੍ ਏਵ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਰਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਲਬ੍ਧਹੇਮੇਵ ਗृਹਮ੍ ਉਗ੍ਰਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਸੋਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾ ਤृਪ੍ਤੇਰ੍ ਭृਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਨਦ੍ਵਯਮ੍ । ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸੁਸ੍ਵਚ੍ਛਾ ਸਾ ਸਮਾਧਿਵਤੀ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਕੇ ਤੇ ਦੋ ਦਿਨ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ ਕੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਡੂੰਘੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਈ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਵਰ੍षੈਸ੍ ਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ ਤਤੋ ਮਣ੍ਡਲਂ ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ, ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਗਰ੍ਭਾਭਿਃ ਕਥਾਭਿਃ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਾ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਅਥ
ਉਥੇ, ਭਰੋਸੇ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯੈਵਮ੍ ਏਵ ਵਿਪਿਨੇ ਸਾਦ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਙ੍ਗਨਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਗਲਿਤਧ੍ਯਾਨੈਕਤਾਨਾਸ਼ਯਾ
ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਣੀ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਇਕਾਗਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਨਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਵਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੈषਣੇਨਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਸੌਹृਦੈਸ੍ ਸ੍ਵਕਵਲਾਨ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਯਨ੍ਤੀ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਰਾਤਮਣ੍ਡਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੇ ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਮਹੀਭृਤਃ । ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਸਹ ਪਰਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਸਥਾਨਕ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਭਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਰੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਥੇ, ਉਹ ਜੋਗ-ਸਿੱਧ ਰਾਕਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਡਰ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਬਹੁਵਰ੍षਗਣੈਰ੍ ਨੈषਾ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਵਿਰਤਿਮ੍ ਆਗਤਾ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਧ੍ਯਾਞ੍ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਸੁਸਞ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਤਦਰ੍ਥਂ ਮਹੀਭੁਜਾ । ਦੀਯਨ੍ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਸਮ੍ਮਾਨੇ ਕੇ ਹਿ ਨਾਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਿਤਰਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਤਸ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਨਿषਣ੍ਣਾਯਾਂ ਕਿਰਾਤਜਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਅਨਾਯਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਜਨਦੋषਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਨ੍ਦਰਾਨਾਮ੍ਨੀ ਮਙ੍ਗਲੇਤਰਨਾਮਿਕਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਰੇ ਗਹਨਕੋਟਰੇ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੰਦਰਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਗਲੈਤਰਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੋ ਯੋ ਯੋ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਸ ਕਨ੍ਦਰਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪਯਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਜੋ ਵੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕੰਦਰਾ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਨ੍ਦਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਾ ਨ ਕਰੋਤਿ ਨृਪੋ ऽਧਮਃ । ਤਸ੍ਯੋਪਤਾਪਨਿਚਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਰਾਜਾ ਕੰਦਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੂਜਨਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨਸ੍ ਤਤ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਂ ਫਲਮ੍ । ਸ੍ਵਭਾਵਨਾਵਸ਼ੋਚ੍ਛੂਨਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯਾਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਧ੍ਯਲੋਕੋਪਚਾਰੇਣ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਦ੍ਯਾਪਿ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਫਲਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚਲੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਕਲਲੋਕਸਮਙ੍ਗਲਕਾਰਿਣੀ ਕਵਲਿਤਾਖਿਲਵਧ੍ਯਮਹਾਜਨਾ । ਜਯਤਿ ਸਾਤ੍ਰ ਕਿਰਾਤਜਨਾਸ੍ਪਦਾ ਪਰਮਬੋਧਵਤੀ ਚਿਰਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਨੂੰ ਗਿਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਥੇ ਉਹ ਹੀ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਕਟ੍ਯਾ ਵਨਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਯਥਾਵਦ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਕਟੀ ਵਨ-ਰਾਖਸਣੀ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਿਮਵਦ੍ਗਹ੍ਵਰਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਕਥਂ ਕृष੍ਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ । ਕਥਂ ਚ ਕਰ੍ਕਟੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਦ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਕਾਲੀ ਰਾਖਸਣੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਕਟੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ?
ਕੁਲਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਤਾਨਿ ਕृष੍ਣਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨਿ ਹਰਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨਿ ਚ
ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਵੰਸ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ, ਹਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੀ ਹਨ।