ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨੌ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਯਸ੍ਯਾ ਚ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾ । ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਵਹੇ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਮ੍ਭੋਰੁਹਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹੋ। ਅੰਬੋਰੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਲਈ ਮਨੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਤਥੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਸੁਜਨਾਨਾਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਠੁਕਰਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਘੁਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਕਾਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਾਸ੍ਮਦ੍ਗृਹਂ ਭਵ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਧਾਰੋ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਓ। ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੋ।
ਮੁਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣ੍ਯੈ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਭੋਜਨਮ੍ । ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਸਿ ਮਾਂ ਕੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਦੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਮੈਂ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਨ੍ਨਮ੍ ਏਵ ਮੇ ਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਨ ਸਾਮਾਨ੍ਯਜਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਯਮ੍ ਆ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਵਲਿਤਾ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ ਗृਹੇ । ਮਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਿਣੀ ਤਿष੍ਠ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ।
ਤਤੋ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ਼੍ ਚੌਰਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਾਞ੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਮਣ੍ਡਲੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਭੋਜਨੇ
ਫਿਰ, ਜਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਏ ਬੁਰੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਪੁਃ । ਆਦਾਯ ਵਧ੍ਯਾਞ੍ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸ੍ਵਸਞ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਕੱਠ ਕੀਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਏ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਯਸ੍ਵ ਹਿਮਵਚ੍ਛृਙ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਮਹਾਸ਼ਨਾਨਾਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਹਿ ਸੁਖਾਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਖਾਣਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਵ ਭੂਯਸ੍ ਸਮਾਧਿਭਾਕ੍ । ਸਮਾਧਿਵਿਰਤਾ ਭੂਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਦਾ
ਤੂੰ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾ; ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਨੇष੍ਯਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਨਰਾਨ੍ ਹਿਂਸਾ ਨੈषਾ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਹਿਂਸੈਵ ਮਹਾਕਰੁਣਯਾ ਸਮਾ
ਤੂੰ ਹੋਰ ਦੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਹਿੰਸਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨਾਲ, ਹਿੰਸਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਚਾਵਸ਼੍ਯਂ ਮਾਂ ਸਮਾਧਿਵਿਰਾਮਿਣੀ । ਅਸਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਸਂਰੂਢਂ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ; ਝੂਠੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਣੀ ਦੋਸਤੀ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਸਖੇ । ਸੌਹਾਰ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਕੌਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕਪਟ੍ਟਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਧਾਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੇਯੂਰ, ਕਲਾਈਆਂ 'ਤੇ ਕੜੇ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੱਟਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਮ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੌ । ਅਗ੍ਰੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਤੌ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਨੁਸਸਾਰ ਸਾ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਚੱਲੀਏ,' ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰਾਤ ਭਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਅਥ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਮਿਥਃ । ਕਥਯੈਕਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਪਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰਿਜਨਲੀਲਯਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਰਾਜਾਨੌ ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸਵੇਰੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੀ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਿਵਸषਟ੍ਕੇਨ ਸਞ੍ਚਿਤਾਨਿ ਮਹੀਭृਤਾ । ਨृਪਾਨ੍ਤਰਪੁਰੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਮਣ੍ਡਲਗਣਾਤ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਧ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯੈ ਤਦਾਦਦੌ । ਸਾ ਬਭੂਵ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਸੈਵੋਗ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਕੈਦੀ ਦਿੱਤੇ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਾਨਿ ਵਧ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੁਜਮਣ੍ਡਲੇ । ਧਾਰਾਨਿਕਰਜਾਲਾਨਿ ਮੇਘਮਾਲੇਵ ਕੋਟਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਖੋਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਯੌ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਤਦ੍ ਏਵ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਰਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਲਬ੍ਧਹੇਮੇਵ ਗृਹਮ੍ ਉਗ੍ਰਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਸੋਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾ ਤृਪ੍ਤੇਰ੍ ਭृਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਨਦ੍ਵਯਮ੍ । ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸੁਸ੍ਵਚ੍ਛਾ ਸਾ ਸਮਾਧਿਵਤੀ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਕੇ ਤੇ ਦੋ ਦਿਨ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ ਕੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਡੂੰਘੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਈ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਵਰ੍षੈਸ੍ ਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ ਤਤੋ ਮਣ੍ਡਲਂ ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ, ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਗਰ੍ਭਾਭਿਃ ਕਥਾਭਿਃ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਾ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਅਥ
ਉਥੇ, ਭਰੋਸੇ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯੈਵਮ੍ ਏਵ ਵਿਪਿਨੇ ਸਾਦ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਙ੍ਗਨਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਗਲਿਤਧ੍ਯਾਨੈਕਤਾਨਾਸ਼ਯਾ
ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਣੀ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਇਕਾਗਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਨਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਵਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੈषਣੇਨਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਸੌਹृਦੈਸ੍ ਸ੍ਵਕਵਲਾਨ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਯਨ੍ਤੀ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਰਾਤਮਣ੍ਡਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੇ ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਮਹੀਭृਤਃ । ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਸਹ ਪਰਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਸਥਾਨਕ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਭਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਰੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਥੇ, ਉਹ ਜੋਗ-ਸਿੱਧ ਰਾਕਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਡਰ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਬਹੁਵਰ੍षਗਣੈਰ੍ ਨੈषਾ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਵਿਰਤਿਮ੍ ਆਗਤਾ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਧ੍ਯਾਞ੍ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਸੁਸਞ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਤਦਰ੍ਥਂ ਮਹੀਭੁਜਾ । ਦੀਯਨ੍ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਸਮ੍ਮਾਨੇ ਕੇ ਹਿ ਨਾਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਿਤਰਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?