ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪਰਦੇਹੈਕਭੋਜਨੇ । ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਰੀਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾ ਮਤ੍ਸਮੀਹਿਤੇ
ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਫੁੱਲੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸਰੀਰਕ ਜੀਵਨ-ਚਲਣ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
षਡ੍ਭਿਰ੍ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਯਾਸ੍ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਜਾਤਭੋਜਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਭੋਜਨੇਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ
ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਨ, ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਏਵ ਧ੍ਯਾਨਨਿਸ਼੍ਚਲਾ । ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਂ ਸੁਖੇਨਾਸੇ ਸਜੀਵਾ ਸਾਲਭਞ੍ਜਿਕਾ
ਹੁਣ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਮृਤੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਾਰਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ । ਯਥੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਿਕਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਆਸ਼ਰੀਰਪਰਿਤ੍ਯਾਗਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਨ ਮਯਾ ਨृਪ । ਹਿਂਸਨੀਯਾਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤੇਨੇਦਂ ਮਦ੍ਵਚਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਸ਼ੈਲੋ ऽਸ੍ਤਿ ਰੁਚਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਯ ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਹृਦਯੇ ਸ੍ਪृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਰ੍ਣਵਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰੇ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗਦਰੀਗृਹੇ । ਆਯਸੀ ਸ੍ਤਮ੍ਭਲੇਖੇਵ ਕਰ੍ਕਟੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਕਰਕਟੀ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਗੜੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਨਤਾਮਾਰਣੇਚ੍ਛਯਾ । ਵਿषੂਚਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾ ਸ੍ਯਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰਯਾ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਮਯਾ । ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿषੂਚਿਕਾਤ੍ਵੇਨ ਜਨਤਾ ਜੀਵਵੇਧਨੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਗੁਣਿਨੋ ਹਿਂਸ੍ਯਾ ਇਤਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਤਃ । ਨਿਯਮਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾਯਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਦ ਬੰਨ੍ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਸੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਦਯਸ਼ੂਲਨਮ੍ । ਸ਼ਮਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾ ਕਥਾ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਭ੍ਰਮੇ
ਹੁਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਰਹੀ ਹੀ ਕੀ।
ਵਿਰਤੈਵਾਸ੍ਮਿ ਹਿਂਸਾਤੋ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਹਿਂਸਿਤਂ ਮਯਾ । ਜਨਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤੇਨ ਨਾਡ੍ਯੋ ਵੈਧੁਰ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਉਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਹਿਂਸਿਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਯੇ ਮਯਾ ਜਨਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਧੁਰਨਾਡਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾਡੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਵੀ ਉਹੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰਾਜਨ੍ ਵਿषੂਚਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਸੋ ऽਯਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨ ਏਵ ਤੇ । ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਦੁਸ੍ਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੇਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਟੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਤੋ ਦੁਰ੍ਨਾਡਿਕੋਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੂਲਾਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਡੀਆਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈ।
ਆਗਚ੍ਛ ਨਿਕਟਂ ਨਦ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯਤਾਭ੍ਯਾਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਦਦੇ
ਰਾਜਾ, ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾ; ਚਲੋ ਉਥੇ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ, ਨੇਕ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭੂਭृਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਸਰਿਤਸ੍ ਤੀਰਂ ਮਿਥਸ੍ਸਞ੍ਜਾਤਸੌਹृਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਸੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਵਯਵ੍ਯਤਿਰੇਕਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ ਸੌਹृਦਂ ਤਥਾ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਨਿਵਾਸਿਨੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੇ। ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਦਿष੍ਟੋ ऽਸੌ ਤਤਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਿषੂਚਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੋ ਜਪਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ (ਹੈਜ਼ਾ) ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਪਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਸਞ੍ਜਾਤਸੌਹਾਰ੍ਦੌ ਤੌ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ । ਯਦਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸੌ ਤਦਾ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨੌ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਯਸ੍ਯਾ ਚ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾ । ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਵਹੇ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਮ੍ਭੋਰੁਹਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹੋ। ਅੰਬੋਰੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਲਈ ਮਨੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਤਥੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਸੁਜਨਾਨਾਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਠੁਕਰਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਘੁਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਕਾਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਾਸ੍ਮਦ੍ਗृਹਂ ਭਵ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਧਾਰੋ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਓ। ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੋ।
ਮੁਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣ੍ਯੈ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਭੋਜਨਮ੍ । ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਸਿ ਮਾਂ ਕੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਦੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਮੈਂ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਨ੍ਨਮ੍ ਏਵ ਮੇ ਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਨ ਸਾਮਾਨ੍ਯਜਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਯਮ੍ ਆ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਵਲਿਤਾ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ ਗृਹੇ । ਮਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਿਣੀ ਤਿष੍ਠ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ।
ਤਤੋ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ਼੍ ਚੌਰਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਾਞ੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਮਣ੍ਡਲੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਭੋਜਨੇ
ਫਿਰ, ਜਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਏ ਬੁਰੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਪੁਃ । ਆਦਾਯ ਵਧ੍ਯਾਞ੍ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸ੍ਵਸਞ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਕੱਠ ਕੀਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਏ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਯਸ੍ਵ ਹਿਮਵਚ੍ਛृਙ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਮਹਾਸ਼ਨਾਨਾਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਹਿ ਸੁਖਾਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਖਾਣਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਵ ਭੂਯਸ੍ ਸਮਾਧਿਭਾਕ੍ । ਸਮਾਧਿਵਿਰਤਾ ਭੂਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਦਾ
ਤੂੰ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾ; ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।