ਵਿਵੇਕਿਨੋ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ ਸੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਗਾਤ੍ ਸਵਿਕਾਸਾਸ੍ਮਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਚਾਂਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸੌਰਭਂ ਕੁਸੁਮਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਇਵ ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਮਾਚ੍ ਛੁਭਮ੍ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ऽਰ੍ਕਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਕਾਸੋ ऽਮ੍ਬੁਰੁਹਾਮ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਾਮ੍ ਏਵ ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਦੁਃਖਂ ਨ ਬਾਧਤੇ । ਕੋ ਹਿ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਹਸ੍ਤਸ੍ ਤਮਸਾ ਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਮਯੇਮੌ ਜਙ੍ਗਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਭੂਮਿਭਾਸ੍ਕਰੌ । ਪੂਜਨੀਯਾਵ੍ ਅਤਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਈਹਿਤਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੂਰਜ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।
ਅਸ੍ਮਜ੍ਜਨਪਦੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਲਕਾਨਨਮਞ੍ਜਰਿ । ਜਨਸ੍ਯ ਬਾਧਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਦਾ ਹृਦਯਸ਼ੂਲਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵੈਵ ਜਨਤਾ ਸਦਾ ਦृਢਵਿषੂਚਿਕਾ । ਮਨ੍ਮਣ੍ਡਲੇ ऽਦ੍ਯ ਤੇਨਾਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰ੍ਯਯਾ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਰਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਹृਦਯੇ ਨॄਣਾਂ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦੌषਧੈਃ । ਤਦਾਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮੁਗ੍ਧਲੋਕਾਭਿਘਾਤਿਨਃ । ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਮੇ ਸਾ ਚ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਅਲਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਸਾਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਤਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਨਨ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗੀਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭੂਯੋ ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿਂਸਨੀਯਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੰਨ ਲੈ ਕਿ ਅਗੋਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਬਾਢਮ੍ ਏਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਤਥਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਧਿ ਹਿਂਸਨੀਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਠੀਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪਰਦੇਹੈਕਭੋਜਨੇ । ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਰੀਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾ ਮਤ੍ਸਮੀਹਿਤੇ
ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਫੁੱਲੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸਰੀਰਕ ਜੀਵਨ-ਚਲਣ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
षਡ੍ਭਿਰ੍ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਯਾਸ੍ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਜਾਤਭੋਜਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਭੋਜਨੇਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ
ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਨ, ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਏਵ ਧ੍ਯਾਨਨਿਸ਼੍ਚਲਾ । ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਂ ਸੁਖੇਨਾਸੇ ਸਜੀਵਾ ਸਾਲਭਞ੍ਜਿਕਾ
ਹੁਣ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਮृਤੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਾਰਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ । ਯਥੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਿਕਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਆਸ਼ਰੀਰਪਰਿਤ੍ਯਾਗਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਨ ਮਯਾ ਨृਪ । ਹਿਂਸਨੀਯਾਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤੇਨੇਦਂ ਮਦ੍ਵਚਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਸ਼ੈਲੋ ऽਸ੍ਤਿ ਰੁਚਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਯ ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਹृਦਯੇ ਸ੍ਪृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਰ੍ਣਵਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰੇ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗਦਰੀਗृਹੇ । ਆਯਸੀ ਸ੍ਤਮ੍ਭਲੇਖੇਵ ਕਰ੍ਕਟੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਕਰਕਟੀ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਗੜੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਨਤਾਮਾਰਣੇਚ੍ਛਯਾ । ਵਿषੂਚਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾ ਸ੍ਯਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰਯਾ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਮਯਾ । ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿषੂਚਿਕਾਤ੍ਵੇਨ ਜਨਤਾ ਜੀਵਵੇਧਨੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਗੁਣਿਨੋ ਹਿਂਸ੍ਯਾ ਇਤਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਤਃ । ਨਿਯਮਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾਯਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਦ ਬੰਨ੍ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਸੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਦਯਸ਼ੂਲਨਮ੍ । ਸ਼ਮਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾ ਕਥਾ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਭ੍ਰਮੇ
ਹੁਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਰਹੀ ਹੀ ਕੀ।
ਵਿਰਤੈਵਾਸ੍ਮਿ ਹਿਂਸਾਤੋ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਹਿਂਸਿਤਂ ਮਯਾ । ਜਨਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤੇਨ ਨਾਡ੍ਯੋ ਵੈਧੁਰ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਉਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਹਿਂਸਿਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਯੇ ਮਯਾ ਜਨਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਧੁਰਨਾਡਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾਡੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਵੀ ਉਹੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰਾਜਨ੍ ਵਿषੂਚਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਸੋ ऽਯਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨ ਏਵ ਤੇ । ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਦੁਸ੍ਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੇਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਟੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਤੋ ਦੁਰ੍ਨਾਡਿਕੋਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੂਲਾਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਡੀਆਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈ।
ਆਗਚ੍ਛ ਨਿਕਟਂ ਨਦ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯਤਾਭ੍ਯਾਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਦਦੇ
ਰਾਜਾ, ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾ; ਚਲੋ ਉਥੇ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ, ਨੇਕ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭੂਭृਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਸਰਿਤਸ੍ ਤੀਰਂ ਮਿਥਸ੍ਸਞ੍ਜਾਤਸੌਹृਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਸੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਵਯਵ੍ਯਤਿਰੇਕਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ ਸੌਹृਦਂ ਤਥਾ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਨਿਵਾਸਿਨੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੇ। ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਦਿष੍ਟੋ ऽਸੌ ਤਤਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਿषੂਚਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੋ ਜਪਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ (ਹੈਜ਼ਾ) ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਪਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਸਞ੍ਜਾਤਸੌਹਾਰ੍ਦੌ ਤੌ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ । ਯਦਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸੌ ਤਦਾ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।