ਦ੍ਰੁਮੋ ਬੀਜਤਯੇਵਾਸ਼ੁ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਮਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਸ੍ਪਨ੍ਦਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਯਾਗਃ ਪਰੋ ऽਣੁਕਃ
ਦਰਖ਼ਤ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤਿਵੇਂ ਪਰਮ ਨਿੱਘੀ ਅਣੂ, ਕੰਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾਣੋਰ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਦृਸ਼੍ਯਃ ਕਿਲ ਬਿਸੇ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਰਾਤ੍ਮਤਾ
ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਦ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੀ ਹੈ।
ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਪਰਮਾਣੋਃ ਕਿਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਦ੍ਘਨਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਕੋਟਯਃ
ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਣਾਤਮਕਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹਾਂਮੇਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਏਤੇਨ ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰਮਾਣੁਨਾ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤਂ ਵਿਰਚਿਤਂ ਜਨਿਤਂ ਕृਤਂ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਪਞ੍ਚਰਚਨਂ ਨਭਸੇਵ ਵਿष੍ਵਕ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਚ੍ਛਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਰਿਲਬ੍ਧਮ੍ ਏਵ
ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਸਾਰ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਤ, ਫੈਲਿਆ, ਬਣਿਆ, ਉਪਜਿਆ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਹਰ ਪਾਸ pure ਖਾਲੀਪਨ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੈਤੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਤਰਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਝਤੇਵ ਰੂਪਂ ਸੁषੁਪ੍ਤਸਦृਸ਼ੇਨ ਪਰਾਵਬੋਧਾਤ੍ । ਐਕ੍ਯਂ ਗਤਂ ਸ੍ਥਿਤਗਮਾਗਮਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਨੁ ਜਗਤ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪਿਣ੍ਡਃ
ਦਵੈਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਾਂਗ, ਪਰਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ; ਇਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਰਾਜਮੁਖਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਕਟੀ ਵਨਮਰ੍ਕਟੀ । ਅਵਬੁਦ੍ਧਪਦਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਜਹੌ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਚਾਪਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਕੇ, ਕਰਕਟੀ ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਤਾਂ ਤੋषਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਪਤਾਪਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮਯੂਰੀਵ ਸਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡਕ, ਸੰਤੋਖ, ਆਰਾਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਮੋਰਣ ਜਾਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ।
ਤਯਾ ਰਾਜਗਿਰਾ ਤਸ੍ਯਾ ਆਨਨ੍ਦ ਉਦਭੂਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗਰ੍ਭੋ ऽਨ੍ਤਃ ਖੇ ਬਲਾਕਾਯਾ ਰਵੇਣੇਵ ਪਯੋਮੁਚਃ
ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਹਵਾ ਭਰ ਦੇਵੇ।
ਅਹੋ ਬਤ ਪਵਿਤ੍ਰੇਯਂ ਭਵਤੋਰ੍ ਭਾਤਿ ਸ਼ੇਮੁषੀ । ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਾਰ੍ਕੇਣ ਭਾਸਿਤਾ
ਅਹੋ, ਕਿੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਧੀ, ਜੋ ਜਾਗਣ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ!
ਸਿਤਾ ਸਮਰਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ । ਵਿਵੇਕਕਣਿਕਾ ਦृष੍ਟਾ ਭਵਤੋਰ੍ ਹृਦਯਾਦ੍ ਇਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਝੀ ਦੀ ਕਣ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵੇਕਿਨੋ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ ਸੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਗਾਤ੍ ਸਵਿਕਾਸਾਸ੍ਮਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਚਾਂਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸੌਰਭਂ ਕੁਸੁਮਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਇਵ ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਮਾਚ੍ ਛੁਭਮ੍ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ऽਰ੍ਕਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਕਾਸੋ ऽਮ੍ਬੁਰੁਹਾਮ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਾਮ੍ ਏਵ ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਦੁਃਖਂ ਨ ਬਾਧਤੇ । ਕੋ ਹਿ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਹਸ੍ਤਸ੍ ਤਮਸਾ ਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਮਯੇਮੌ ਜਙ੍ਗਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਭੂਮਿਭਾਸ੍ਕਰੌ । ਪੂਜਨੀਯਾਵ੍ ਅਤਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਈਹਿਤਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੂਰਜ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।
ਅਸ੍ਮਜ੍ਜਨਪਦੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਲਕਾਨਨਮਞ੍ਜਰਿ । ਜਨਸ੍ਯ ਬਾਧਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਦਾ ਹृਦਯਸ਼ੂਲਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵੈਵ ਜਨਤਾ ਸਦਾ ਦृਢਵਿषੂਚਿਕਾ । ਮਨ੍ਮਣ੍ਡਲੇ ऽਦ੍ਯ ਤੇਨਾਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰ੍ਯਯਾ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਰਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਹृਦਯੇ ਨॄਣਾਂ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦੌषਧੈਃ । ਤਦਾਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮੁਗ੍ਧਲੋਕਾਭਿਘਾਤਿਨਃ । ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਮੇ ਸਾ ਚ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਅਲਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਸਾਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਤਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਨਨ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗੀਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭੂਯੋ ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿਂਸਨੀਯਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੰਨ ਲੈ ਕਿ ਅਗੋਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਬਾਢਮ੍ ਏਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਤਥਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਧਿ ਹਿਂਸਨੀਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਠੀਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪਰਦੇਹੈਕਭੋਜਨੇ । ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਰੀਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾ ਮਤ੍ਸਮੀਹਿਤੇ
ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਫੁੱਲੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸਰੀਰਕ ਜੀਵਨ-ਚਲਣ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
षਡ੍ਭਿਰ੍ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਯਾਸ੍ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਜਾਤਭੋਜਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਭੋਜਨੇਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ
ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਨ, ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਏਵ ਧ੍ਯਾਨਨਿਸ਼੍ਚਲਾ । ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਂ ਸੁਖੇਨਾਸੇ ਸਜੀਵਾ ਸਾਲਭਞ੍ਜਿਕਾ
ਹੁਣ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਮृਤੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਾਰਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ । ਯਥੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਿਕਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਆਸ਼ਰੀਰਪਰਿਤ੍ਯਾਗਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਨ ਮਯਾ ਨृਪ । ਹਿਂਸਨੀਯਾਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤੇਨੇਦਂ ਮਦ੍ਵਚਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਸ਼ੈਲੋ ऽਸ੍ਤਿ ਰੁਚਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਯ ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਹृਦਯੇ ਸ੍ਪृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਰ੍ਣਵਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰੇ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗਦਰੀਗृਹੇ । ਆਯਸੀ ਸ੍ਤਮ੍ਭਲੇਖੇਵ ਕਰ੍ਕਟੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਕਰਕਟੀ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਗੜੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਨਤਾਮਾਰਣੇਚ੍ਛਯਾ । ਵਿषੂਚਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾ ਸ੍ਯਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰਯਾ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਮਯਾ । ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿषੂਚਿਕਾਤ੍ਵੇਨ ਜਨਤਾ ਜੀਵਵੇਧਨੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਗੁਣਿਨੋ ਹਿਂਸ੍ਯਾ ਇਤਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਤਃ । ਨਿਯਮਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾਯਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਦ ਬੰਨ੍ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।