ਅਥਾਸਮ੍ਭਵਮਾਯਿਤ੍ਵਮ੍ ਏਵੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰਮਾਣ੍ਵਨ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਗਤ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਜਗਜ੍ਜਾਲੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਣੁਸ੍ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਯਜਨ੍ । ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਬृਹਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਬੀਜਂ ਭਾਣ੍ਡੋਦਰੇ ਯਥਾ
ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਜਾਲ ਵੀ ਉਸ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਇੱਕ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਫਲਪਲ੍ਲਵਃ । ਪਰਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਚ੍ ਚ ਚਿਦਣੂਦਰੇ
ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੈਲਾਵਟ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਾਖਾਫਲਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਹਦ੍ ਬੀਜਕੋਟਰੇ । ਯਥਾ ਤਰੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਵਿਕਾਸਿ ਚਿਦਣੌ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਖੁਲਦਾ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਦ੍ਵੈਤਮ੍ ਅਦ੍ਵੈਤਬੀਜਕੋਸ਼ਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਜਗਚ੍ ਚਿਤ੍ਪਰਮਾਣ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਦੋਵਾਂਪਣ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਵੈਤ ਦੇ ਬੀਜ-ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਜ਼ੁਕ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦ੍ਵੈਤਂ ਨ ਚ ਵਾਦ੍ਵੈਤਂ ਨ ਬੀਜਂ ਨ ਚ ਵਾਙ੍ਕੁਰਃ । ਨ ਸ੍ਥੂਲਂ ਨ ਚ ਵਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਨਾਜਾਤਂ ਜਾਤਮ੍ ਏਵ ਨੋ
ਇੱਥੇ ਨਾ ਦੋਵਾਂਪਣ ਹੈ, ਨਾ ਅਦਵੈਤ; ਨਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਕੁਰ; ਨਾ ਮੋਟਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਜ਼ੁਕ; ਨਾ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤੀਦਂ ਨ ਸੋਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਨ ਚ । ਤ੍ਰਿਜਗਚ੍ਚਿਦਣੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਥ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਾ ਨਰਮ ਹੈ, ਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ; ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸਤਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਰ।
ਨ ਜਗਨ੍ ਨਾਜਗਦ੍ ਵਾਸ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਚਿਤ੍ਪਰਾਣੁਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਯਦਾ ਯਤ੍ਰ ਯਾ ਯਥੋਦੇਤਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਨਿੱਘੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ।
ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਦਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਵਸਂਵੇਦਨਜृਮ੍ਭਿਤਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਣੁਰ੍ ਏਕਾਤ੍ਮਾ ਸਮਗ੍ਰਾਤ੍ਮਤਯੇਵ ਖੇ
ਇਹ ਪਰਮ ਨਿੱਘੀ ਆਤਮਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਮੀਭੂਯੇਵ ਬੀਜਤ੍ਵਮ੍ ਇਵੋਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਦਯ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਾਸ਼ੋਦਯੇਨ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ, ਦਰਖ਼ਤ ਬਣ ਕੇ ਵੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮ ਸਤਿ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਮੋ ਬੀਜਤਯੇਵਾਸ਼ੁ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਮਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਸ੍ਪਨ੍ਦਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਯਾਗਃ ਪਰੋ ऽਣੁਕਃ
ਦਰਖ਼ਤ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤਿਵੇਂ ਪਰਮ ਨਿੱਘੀ ਅਣੂ, ਕੰਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾਣੋਰ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਦृਸ਼੍ਯਃ ਕਿਲ ਬਿਸੇ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਰਾਤ੍ਮਤਾ
ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਦ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੀ ਹੈ।
ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਪਰਮਾਣੋਃ ਕਿਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਦ੍ਘਨਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਕੋਟਯਃ
ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਣਾਤਮਕਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹਾਂਮੇਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਏਤੇਨ ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰਮਾਣੁਨਾ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤਂ ਵਿਰਚਿਤਂ ਜਨਿਤਂ ਕृਤਂ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਪਞ੍ਚਰਚਨਂ ਨਭਸੇਵ ਵਿष੍ਵਕ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਚ੍ਛਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਰਿਲਬ੍ਧਮ੍ ਏਵ
ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਸਾਰ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਤ, ਫੈਲਿਆ, ਬਣਿਆ, ਉਪਜਿਆ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਹਰ ਪਾਸ pure ਖਾਲੀਪਨ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੈਤੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਤਰਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਝਤੇਵ ਰੂਪਂ ਸੁषੁਪ੍ਤਸਦृਸ਼ੇਨ ਪਰਾਵਬੋਧਾਤ੍ । ਐਕ੍ਯਂ ਗਤਂ ਸ੍ਥਿਤਗਮਾਗਮਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਨੁ ਜਗਤ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪਿਣ੍ਡਃ
ਦਵੈਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਾਂਗ, ਪਰਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ; ਇਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਰਾਜਮੁਖਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਕਟੀ ਵਨਮਰ੍ਕਟੀ । ਅਵਬੁਦ੍ਧਪਦਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਜਹੌ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਚਾਪਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਕੇ, ਕਰਕਟੀ ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਤਾਂ ਤੋषਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਪਤਾਪਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮਯੂਰੀਵ ਸਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡਕ, ਸੰਤੋਖ, ਆਰਾਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਮੋਰਣ ਜਾਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ।
ਤਯਾ ਰਾਜਗਿਰਾ ਤਸ੍ਯਾ ਆਨਨ੍ਦ ਉਦਭੂਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗਰ੍ਭੋ ऽਨ੍ਤਃ ਖੇ ਬਲਾਕਾਯਾ ਰਵੇਣੇਵ ਪਯੋਮੁਚਃ
ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਹਵਾ ਭਰ ਦੇਵੇ।
ਅਹੋ ਬਤ ਪਵਿਤ੍ਰੇਯਂ ਭਵਤੋਰ੍ ਭਾਤਿ ਸ਼ੇਮੁषੀ । ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਾਰ੍ਕੇਣ ਭਾਸਿਤਾ
ਅਹੋ, ਕਿੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਧੀ, ਜੋ ਜਾਗਣ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ!
ਸਿਤਾ ਸਮਰਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ । ਵਿਵੇਕਕਣਿਕਾ ਦृष੍ਟਾ ਭਵਤੋਰ੍ ਹृਦਯਾਦ੍ ਇਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਝੀ ਦੀ ਕਣ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵੇਕਿਨੋ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ ਸੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਗਾਤ੍ ਸਵਿਕਾਸਾਸ੍ਮਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਚਾਂਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸੌਰਭਂ ਕੁਸੁਮਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਇਵ ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਮਾਚ੍ ਛੁਭਮ੍ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ऽਰ੍ਕਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਕਾਸੋ ऽਮ੍ਬੁਰੁਹਾਮ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਾਮ੍ ਏਵ ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਦੁਃਖਂ ਨ ਬਾਧਤੇ । ਕੋ ਹਿ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਹਸ੍ਤਸ੍ ਤਮਸਾ ਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਮਯੇਮੌ ਜਙ੍ਗਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਭੂਮਿਭਾਸ੍ਕਰੌ । ਪੂਜਨੀਯਾਵ੍ ਅਤਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਈਹਿਤਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੂਰਜ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।
ਅਸ੍ਮਜ੍ਜਨਪਦੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਲਕਾਨਨਮਞ੍ਜਰਿ । ਜਨਸ੍ਯ ਬਾਧਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਦਾ ਹृਦਯਸ਼ੂਲਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵੈਵ ਜਨਤਾ ਸਦਾ ਦृਢਵਿषੂਚਿਕਾ । ਮਨ੍ਮਣ੍ਡਲੇ ऽਦ੍ਯ ਤੇਨਾਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰ੍ਯਯਾ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਰਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਹृਦਯੇ ਨॄਣਾਂ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦੌषਧੈਃ । ਤਦਾਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮੁਗ੍ਧਲੋਕਾਭਿਘਾਤਿਨਃ । ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਮੇ ਸਾ ਚ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਅਲਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਸਾਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਤਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਨਨ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗੀਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭੂਯੋ ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿਂਸਨੀਯਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੰਨ ਲੈ ਕਿ ਅਗੋਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਬਾਢਮ੍ ਏਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਤਥਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਧਿ ਹਿਂਸਨੀਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਠੀਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।