ਯਦਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਏਕਸ੍ਯੈਕਤਾ ਭਵੇਤ੍ । ਦ੍ਵਿਤ੍ਵੈਕ੍ਯਯੋਰ੍ ਮਿਥਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਤਪਚ੍ਛਾਯਯੋਰ੍ ਇਵ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦੀ ਏਕਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਦਵੈਤ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਆਪਸੀ ਸਥਿਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਹਿ ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯੈਕਤਾ ਕਥਮ੍ । ਏਕਤਾਯਾਮ੍ ਅਸਿਦ੍ਧਾਯਾਂ ਦ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਕ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ? ਜਦੋਂ ਇਕਤਾ ਹੀ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤੁ ਯਚ੍ ਛਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਿਕ੍ਤਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਦ੍ਰਵ ਇਵਾਮ੍ਭਸਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨਾਰਮ੍ਭਵਿਸ਼ਾਲਂ ਚ ਸਾਮ੍ਯੇਨਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਰੂਪਿ ਚ । ਬੀਜਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਰੁਰ੍ ਇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ।
ਦ੍ਵੈਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਪृਥਕ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧੇਮ੍ਨਃ ਕਟਕਤਾ ਯਥਾ । ਸਾਮ੍ਯਬੁਦ੍ਧਾਵਬੋਧੇ ਹਿ ਦ੍ਵੈਤਂ ਸਚ੍ ਚ ਨਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਵੈਤ ਵੀ ਮੂਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰਤਾ; ਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਯਥਾ ਦ੍ਰਵਤ੍ਵਂ ਪਯਸਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਨਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਂ ਹਿ ਨ ਪृਥਗ੍ ਦ੍ਵੈਤਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਚਲ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਵੈਤਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਦ੍ਵੈਤਾਦ੍ਵੈਤੋਪਲਮ੍ਭੋ ਹਿ ਦੁਃਖਾਯੈष ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਿਪੁਣੋ ऽਨੁਪਲਮ੍ਭੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਯੋਸ੍ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਦਵੈਤ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਾਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੁਖਮਤਾ ਨਾਲ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤृਮਾਨਪ੍ਰਮੇਯਾਦਿ ਦ੍ਰष੍ਟृਦਰ੍ਸ਼ਨਦृਸ਼੍ਯਤਾਃ । ਏਤਾਵਜ੍ ਜਗਦ੍ ਏਤਚ੍ ਚ ਪਰਮਾਣੌ ਚਿਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਪਣ, ਤੇ ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਣਾ, ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਕਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਜਗਦਣੁਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੇਨਾਣੁਸੁਮੇਰੁਣਾ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਨਂ ਪਵਨੇਨੇਵ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗ ਏਵ ਧृਤਃ ਕੁਤਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਕਣ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸੁਖਮ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਚਲ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਹੋ ਨੁ ਭੀਮਾ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਮਾਯਿਤਾ ਪਰਾ । ਪਰਮਾਣ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੜੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਅਥਾਸਮ੍ਭਵਮਾਯਿਤ੍ਵਮ੍ ਏਵੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰਮਾਣ੍ਵਨ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਗਤ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਜਗਜ੍ਜਾਲੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਣੁਸ੍ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਯਜਨ੍ । ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਬृਹਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਬੀਜਂ ਭਾਣ੍ਡੋਦਰੇ ਯਥਾ
ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਜਾਲ ਵੀ ਉਸ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਇੱਕ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਫਲਪਲ੍ਲਵਃ । ਪਰਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਚ੍ ਚ ਚਿਦਣੂਦਰੇ
ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੈਲਾਵਟ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਾਖਾਫਲਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਹਦ੍ ਬੀਜਕੋਟਰੇ । ਯਥਾ ਤਰੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਵਿਕਾਸਿ ਚਿਦਣੌ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਖੁਲਦਾ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਦ੍ਵੈਤਮ੍ ਅਦ੍ਵੈਤਬੀਜਕੋਸ਼ਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਜਗਚ੍ ਚਿਤ੍ਪਰਮਾਣ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਦੋਵਾਂਪਣ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਵੈਤ ਦੇ ਬੀਜ-ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਜ਼ੁਕ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦ੍ਵੈਤਂ ਨ ਚ ਵਾਦ੍ਵੈਤਂ ਨ ਬੀਜਂ ਨ ਚ ਵਾਙ੍ਕੁਰਃ । ਨ ਸ੍ਥੂਲਂ ਨ ਚ ਵਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਨਾਜਾਤਂ ਜਾਤਮ੍ ਏਵ ਨੋ
ਇੱਥੇ ਨਾ ਦੋਵਾਂਪਣ ਹੈ, ਨਾ ਅਦਵੈਤ; ਨਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਕੁਰ; ਨਾ ਮੋਟਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਜ਼ੁਕ; ਨਾ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤੀਦਂ ਨ ਸੋਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਨ ਚ । ਤ੍ਰਿਜਗਚ੍ਚਿਦਣੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਥ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਾ ਨਰਮ ਹੈ, ਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ; ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸਤਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਰ।
ਨ ਜਗਨ੍ ਨਾਜਗਦ੍ ਵਾਸ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਚਿਤ੍ਪਰਾਣੁਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਯਦਾ ਯਤ੍ਰ ਯਾ ਯਥੋਦੇਤਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਨਿੱਘੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ।
ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਦਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਵਸਂਵੇਦਨਜृਮ੍ਭਿਤਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਣੁਰ੍ ਏਕਾਤ੍ਮਾ ਸਮਗ੍ਰਾਤ੍ਮਤਯੇਵ ਖੇ
ਇਹ ਪਰਮ ਨਿੱਘੀ ਆਤਮਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਮੀਭੂਯੇਵ ਬੀਜਤ੍ਵਮ੍ ਇਵੋਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਦਯ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਾਸ਼ੋਦਯੇਨ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ, ਦਰਖ਼ਤ ਬਣ ਕੇ ਵੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮ ਸਤਿ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਮੋ ਬੀਜਤਯੇਵਾਸ਼ੁ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਮਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਸ੍ਪਨ੍ਦਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਯਾਗਃ ਪਰੋ ऽਣੁਕਃ
ਦਰਖ਼ਤ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤਿਵੇਂ ਪਰਮ ਨਿੱਘੀ ਅਣੂ, ਕੰਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾਣੋਰ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਦृਸ਼੍ਯਃ ਕਿਲ ਬਿਸੇ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਰਾਤ੍ਮਤਾ
ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਦ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੀ ਹੈ।
ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਪਰਮਾਣੋਃ ਕਿਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਦ੍ਘਨਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਕੋਟਯਃ
ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਣਾਤਮਕਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹਾਂਮੇਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਏਤੇਨ ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰਮਾਣੁਨਾ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤਂ ਵਿਰਚਿਤਂ ਜਨਿਤਂ ਕृਤਂ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਪਞ੍ਚਰਚਨਂ ਨਭਸੇਵ ਵਿष੍ਵਕ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਚ੍ਛਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਰਿਲਬ੍ਧਮ੍ ਏਵ
ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਸਾਰ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਤ, ਫੈਲਿਆ, ਬਣਿਆ, ਉਪਜਿਆ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਹਰ ਪਾਸ pure ਖਾਲੀਪਨ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੈਤੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਤਰਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਝਤੇਵ ਰੂਪਂ ਸੁषੁਪ੍ਤਸਦृਸ਼ੇਨ ਪਰਾਵਬੋਧਾਤ੍ । ਐਕ੍ਯਂ ਗਤਂ ਸ੍ਥਿਤਗਮਾਗਮਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਨੁ ਜਗਤ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪਿਣ੍ਡਃ
ਦਵੈਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਾਂਗ, ਪਰਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ; ਇਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਰਾਜਮੁਖਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਕਟੀ ਵਨਮਰ੍ਕਟੀ । ਅਵਬੁਦ੍ਧਪਦਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਜਹੌ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਚਾਪਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਕੇ, ਕਰਕਟੀ ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਤਾਂ ਤੋषਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਪਤਾਪਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮਯੂਰੀਵ ਸਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡਕ, ਸੰਤੋਖ, ਆਰਾਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਮੋਰਣ ਜਾਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ।
ਤਯਾ ਰਾਜਗਿਰਾ ਤਸ੍ਯਾ ਆਨਨ੍ਦ ਉਦਭੂਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗਰ੍ਭੋ ऽਨ੍ਤਃ ਖੇ ਬਲਾਕਾਯਾ ਰਵੇਣੇਵ ਪਯੋਮੁਚਃ
ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਹਵਾ ਭਰ ਦੇਵੇ।
ਅਹੋ ਬਤ ਪਵਿਤ੍ਰੇਯਂ ਭਵਤੋਰ੍ ਭਾਤਿ ਸ਼ੇਮੁषੀ । ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਾਰ੍ਕੇਣ ਭਾਸਿਤਾ
ਅਹੋ, ਕਿੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਧੀ, ਜੋ ਜਾਗਣ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ!
ਸਿਤਾ ਸਮਰਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ । ਵਿਵੇਕਕਣਿਕਾ ਦृष੍ਟਾ ਭਵਤੋਰ੍ ਹृਦਯਾਦ੍ ਇਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਝੀ ਦੀ ਕਣ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।