ਕਿਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਕਿਂ ਚ ਕਾਯੇਨ ਕਿਂ ਕਾਮੇਨ ਕਿਮ੍ ਈਹਯਾ । ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਕਾਲਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਧਨ ਦਾ, ਸਰੀਰ ਦਾ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਜਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਮੁਨੇ । ਨਾਸ਼ੈਕਧਰ੍ਮਿਣੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੇਵ ਕਾਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਤਾ
ਹੇ ਮੁਨਿ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੂਲ ਸਿਰਫ ਨਾਸ ਹੀ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੁਖ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਮਰਣਾਵਸਰੇ ਕਾਯਾ ਜੀਵਂ ਨਾਨੁਸਰਨ੍ਤਿ ਯੇ । ਤੇषੁ ਤਾਤ ਕृਤਘ੍ਨੇषੁ ਕੇਵਾਸ੍ਥਾ ਵਤ ਧੀਮਤਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਫਿਰ, ਪਿਓ ਜੀ, ਅਕਲਮੰਦ ਇੰਨੇ ਅਣਗ੍ਰੇਹੀ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਤ੍ਤੇਭਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਚਲਃ ਕਾਯੋ ਲਮ੍ਬਾਮ੍ਬੁਭਙ੍ਗੁਰਃ । ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਏਨਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਰੀਰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਨਾਜੁਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦਤਰਲਃ ਪੇਲਵਃ ਕਾਯਪਲ੍ਲਵਃ । ਜਰ੍ਜਰਸ੍ ਤਨੁਵृਤ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨੇष੍ਟੋ ऽਯਂ ਕਟੁਨੀਰਸਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜਰਜਰ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰੁੱਖਾ ਤੇ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਬਾਲਪਲ੍ਲਵਪੇਲਵਮ੍ । ਤਨੁਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਭਾਵਾਭਾਵਮਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ । ਭੂਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਭਵਨ੍ ਕਾਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਹਿ ਨ ਲਜ੍ਜਤੇ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਬਣਤਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਭੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਵਿਭਵਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਨੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਕਾਯਃ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰ ਲੈ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਾਂ ਵੱਡਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਜਰਾਕਾਲੇ ਜਰਾਮ੍ ਏਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤਥਾ ਮृਤਿਮ੍ । ਸਮਮ੍ ਏਵਾਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਕਾਯੋ ਭੋਗਿਦਰਿਦ੍ਰਯੋਃ
ਜਦ ਬੁਢਾਪਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭੋਗੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਾਮ੍ਭੋਧਿਜਠਰੇ ਤृष੍ਣਾਕੁਹਰਕਾਨ੍ਤਰੇ । ਸੁਪ੍ਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੁਕ੍ਤੇਹੋ ਮੂਕੋ ऽਯਂ ਕਾਯਕਚ੍ਛਪਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ, ਲਾਲਚ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੂੰਗਾ ਕਛੂਆ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।
ਦਹਨੈਕਾਰ੍ਥਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕਾਯਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸਂਸਾਰਾਬ੍ਧਾਵ੍ ਇਹੋਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਤੇषੁ ਨਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਸਾੜਨ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਚਲਯਾ ਨਿਪਾਤਫਲਯਾਨਯਾ । ਨ ਦੇਹਲਤਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਵੇਕਿਨਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ, ਹਿਲਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲਈ ਇਸ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਮਜ੍ਜਨ੍ ਕਰ੍ਦਮਕੋਸ਼ੇषੁ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਰਾਂ ਗਤਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਰਾਤ੍ ਕ੍ਵ ਕਥਂ ਦੇਹਦਰ੍ਦੁਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਦ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਚਲਦੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਡੱਡੂ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ।
ਨਿਸ੍ਸਾਰਸਕਲਾਰਮ੍ਭਾਃ ਕਾਯਾਸ਼੍ ਚਪਲਵਾਯਵਃ । ਰਜੋਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨੇਹ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬੇਮਤਲਬ ਹਨ; ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਹਵਾਵਾਂ ਧੂੜ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਵਾਯੋਰ੍ ਦੀਪਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਗਚ੍ਛਤੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਗਤਿਃ । ਆਗਚ੍ਛਤਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਨ੍ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਰਸ੍ਯ ਨਃ
ਹਵਾ, ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ।
ਬਦ੍ਧਾਸ਼ਾ ਯੇ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਬਦ੍ਧਾਸ਼ਾ ਯੇ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਤਾਨ੍ ਮੋਹਮਦਿਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਧਿਗ੍ ਧਿਗ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੰਘਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਦੇਹਸ੍ਯ ਨੋ ਦੇਹੋ ਮਮ ਨਾਯਮ੍ ਅਹਂ ਤਥਾ । ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਯੇ ਤੇ ਮੁਨੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, 'ਨਾ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ'—ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ।
ਮਾਨਾਵਮਾਨਬਹੁਲਾ ਬਹੁਲਾਭਮਨੋਰਮਾਃ । ਸ਼ਰੀਰਮਾਤ੍ਰਬਦ੍ਧਾਸ੍ਥਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦੋषਦृਸ਼ੋ ਨਰਮ੍
ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਅਪਮਾਨ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਲਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਸਙ੍ਗਸ਼ਾਯਿਨ੍ਯਾ ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯਾ ਪੇਸ਼ਲਾਙ੍ਗਯਾ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਚਮਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਛਲੇਨ ਚ੍ਛਲਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਪਿਸਾਚਣ ਦੀ ਲੁਭਾਵਣੀ ਚਲ ਦੇ ਫੜੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਵਰਾਕੀ ਸਰ੍ਵੈਵ ਕਾਯਬਦ੍ਧਾਸ੍ਥਯਾਨਯਾ । ਮਿਥ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨਕੁਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਛਲਿਤਾ ਕष੍ਟਮ੍ ਏਕਿਕਾ
ਸਾਰੀ ਸਮਝ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਝੂਠੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇਨ ਹਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਦਗ੍ਧਸ਼ਰੀਰੇਣ ਜਨਤਾ ਵਿਪ੍ਰਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹਦੇ ਜਲ ਚੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਠੱਗਿਆ ਜਾਣਾ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਨਿਰ੍ਝਰਾਮ੍ਬੁਕਣੋ ਯਥਾ । ਪਤਤ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ ਅਯਤ੍ਨੇਨ ਜਰ੍ਜਰਃ ਕਾਯਪਲ੍ਲਵਃ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਝਰਣੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਝੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਚਿਰਾਪਾਯੋ ਬੁਦ੍ਬੁਦੋ ऽਮ੍ਬੁਨਿਧਾਵ੍ ਇਵ । ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਾਰ੍ਯਪਰਾਵਰ੍ਤੇ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਤਿ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨਵਿਕਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸਮ੍ਭ੍ਰਮਪਤ੍ਤਨੇ । ਕਾਯੇ ਸ੍ਫੁਟਤਰਾਪਾਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਸ੍ਥਾ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਡਿਤ੍ਸੁ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੇषੁ ਚ । ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਯੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾਉ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਭਙ੍ਗੁਰਕਾਰ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰਾਵਿਜਯਿ ਜਾਤਜਯਂ ਸ਼ਠਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸਕਲਦੋषਮ੍ ਇਦਂ ਕੁਕਲੇਵਰਂ ਤृਣਮ੍ ਇਵਾਹਮ੍ ਉਪੋਜ੍ਝ੍ਯ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਛਲ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਤਰਲਾਕਾਰੇ ਕਾਰ੍ਯਭਾਰਤਰਙ੍ਗਿਣਿ । ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਜਨ੍ਮ ਬਾਲ੍ਯਂ ਦੁਃਖਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਬਚਪਨ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਆਪਦਸ੍ ਤृष੍ਣਾ ਮੂਕਤਾ ਮੂਢਬੁਦ੍ਧਿਤਾ । ਗृਧ੍ਨੁਤਾ ਲੋਲਤਾ ਦੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥਤਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਲਾਲਚ, ਗੂੰਗਾਪਣ, ਮੱਤ ਦਾ ਮੰਦ ਹੋਣਾ, ਹਵਸ, ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਮਲਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋषਰੋਦਨਰੌਦ੍ਰੀषੁ ਦੈਨ੍ਯਜਰ੍ਜਰਿਤਾਸੁ ਚ । ਦਸ਼ਾਸੁ ਬਨ੍ਧਨਂ ਬਾਲ੍ਯਮ੍ ਆਲਾਨਂ ਕਰਿਣੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਗੁੱਸੇ, ਰੋਣ, ਕਠੋਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਬੰਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮृਤੌ ਨ ਜਰਾਰੋਗੇ ਨ ਚਾਪਦਿ ਨ ਯੌਵਨੇ । ਤਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਂ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇषੁ ਯਾਃ
ਜੋ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪੇ, ਰੋਗ, ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।