ਯਨ੍ ਨ ਲੋਕਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨ ਜੀਵਿਤੇਨ ਨੋ ਮृਤ੍ਯਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ
'ਜੋ ਚੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਣ ਜਾਂ ਮਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ.'
ਮਨੋਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਹਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਸਂ ਦੇਹਾਦਿਭ੍ਰਮਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਚ੍ ਛਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਵਬੋਧੇਨ ਦੇਹਾਦੇਹਦृਸ਼ੌ ਕੁਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਹ ਆਦਿ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੇ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁਲਾਵਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਦੇਹ ਤੇ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੌਨਵਤੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗਗਨਾਦ੍ ਗਿਰਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤੁष੍ਟੇਨੋਕ੍ਤਾਂ ਨਭਸ੍ਵਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਖਸ-ਸਵਭਾਵ ਛੱਡਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਕਰ੍ਕਟਿ ਮੂਢਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਸ਼੍ਵ੍ ਅਵਬੋਧਯ । ਮੂਢੋਤ੍ਤਾਰਣਮ੍ ਏਵੇਹ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਮਹਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਕਰਕਟੀ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਾ। ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਦੇ ਹਨ।
ਬੋਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਤ੍ਯਾਪਿ ਯੋ ਨ ਬੋਧਮ੍ ਉਪੈष੍ਯਤਿ । ਸ੍ਵਨਾਸ਼ਾਯੈਵ ਜਾਤੋ ऽਸੌ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯੋ ਗ੍ਰਾਸੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਵ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਸਮਝਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ਨੈਃ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਵਰੁਰੋਹ ਚ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ,' ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉਠੀ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਈ।
ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗਤ੍ਵਾ ਚੋਪਤ੍ਯਕਾਤਟਾਤ੍ । ਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੈਲਪਾਦਸ੍ਥਂ ਕਿਰਾਤਜਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਘਾਟੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਕਿਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਪਸ਼ੁਲੋਕੌਘਦ੍ਰਵ੍ਯਸਸ੍ਯੌषਧਾਮਿषਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਮੂਲਪਾਨਾਨ੍ਨਮृਗਕੀਟਖਗਾਦਿਕਮ੍
ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ, ਪਸ਼ੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਦੌਲਤ, ਫਸਲਾਂ, ਦਵਾਈਆਂ, ਮਾਸ, ਬੇਅੰਤ ਜੜਾਂ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਨਾਜ, ਹਿਰਣ, ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚਲਿਤਗਲਿਤਾਞ੍ਜਨਾਚਲਾਭਾ ਹਿਮਗਿਰਿਪਾਦਨਿषੇਵਿਤਂ ਸੁਦੇਸ਼ਮ੍ । ਤਦਨੁ ਗਤਵਤੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਸਾ ਨਿਸ਼ਿ ਸੁਘਨਾਨ੍ਧਤਮਿਸ੍ਰਮਾਰ੍ਗਭੂਮੌ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਲਦੀ ਤੇ ਪਿਘਲਦੀ ਕਾਜਲ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਗਾੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਿਰਾਤਜਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਹਸ੍ਤਹਾਰ੍ਯਤਮਃਪਿਣ੍ਡਾ ਬਭੂਵਾਸਿਤਯਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਰਾਤਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਇੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਗੋਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋਣ।
ਨੀਲਮੇਘਪਟਚ੍ਛਨ੍ਨਨਿਰਿਨ੍ਦੁਗਗਨਾਨ੍ਤਰਾ । ਤਮਾਲਵਨਸਮ੍ਪਿਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੋਡ੍ਡੀਨਕਜ੍ਜਲਾ
ਅਸਮਾਨ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਤਾਂਮਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਮਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਘਨਤਯਾ ਗ੍ਰਾਮਕੋਟਰੈਕਾਨ੍ਧ੍ਯਮਨ੍ਥਰਾ । ਗृਹਚਤ੍ਵਰਸਮ੍ਬਾਧਨਗਰੇ ਨਵਯੌਵਨਾ
ਬੇਲ ਦੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਤੰਗ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਤਮਃਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਜਿਹ੍ਮੀਕृਤਦੀਪਿਕਾ । ਕੁਞ੍ਚਿਕਾਚ੍ਛਿਦ੍ਰਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੀਪਿਕਾਰੋਮਰਾਜਿਕਾ
ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਗੋਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਵਕਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ; ਤੇ ਕੁੰਜੀ ਦੇ ਛੇਦੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ।
ਸ੍ਵਵਯਸ੍ਯੇਵ ਕਰ੍ਕਟ੍ਯਾਃ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਿਕਾ । ਮਤ੍ਤਕਙ੍ਕਾਲਵੇਤਾਲਾ ਕਾष੍ਠਮੌਨਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਕੇਕੜੇ ਦੀ ਸਾਥੀ ਪੀੜਤ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੀ ਹੈ; ਮਸਤ ਭੂਤ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁषੁਪ੍ਤਮृਤਭੂਤੌਘਾ ਘਨਨੀਹਾਰਹਾਰਿਣੀ । ਮਨ੍ਦਮਨ੍ਦਮਰੁਤ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੀਕਰਾ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਟੋਲੀ ਹੈ, ਗਾੜ੍ਹੀ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਚੁਰੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਠੰਡੀ ਪਾਲ ਤੇ ਝਿੜਕ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਸੁ ਵਿਰਟਦ੍ਵਾਰਿਕੋਕਭੇਕਤਰਙ੍ਗਿਕਾ । ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇषੁ ਰਮਣਰਣਨ੍ਨਾਰੀਨਰਾਨਨਾ
ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਂ, ਡੱਡੂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਰਮੀਆਂ-ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਜਙ੍ਗਲੇषੁ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲਜਟਾਲਜ੍ਵਲਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਕੇਦਾਰੇष੍ਵ੍ ਅਮ੍ਬੁਸਂਸੇਕਪੁष੍ਟਪਾਕਮਿਲਤ੍ਸਿਲਾ
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਲਪਾਉਂਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿੜਕਾਅ ਨਾਲ ਪੱਕੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਹੋਈਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਨਭਸ੍ਯ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਪਨ੍ਦਪਰਿਵृਤ੍ਤਰ੍ਕ੍ਸ਼ਚਕ੍ਰਕਾ । ਵਨੇषੁ ਵਿਸਰਦ੍ਵਾਤਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਲੁਕਣੀ ਹਿਲਚਲ ਹੈ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇषੁ ਕੌਸ਼ਿਕਾਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵਾਯਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਹृਤਾਰਵਾ । ਤਸ੍ਕਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨਕਰ੍ਕਸ਼ਾ
ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਲੂ ਦੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਨਿਗਲਿਆ ਹਵਾ ਦਾ ਗੂੰਜਦਾ ਰੋਲਾ ਹੈ; ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਰੜੀ ਚੀਖ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵ੍ ਅਚੇਤਨਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾ ਨਗਰੇ ਸੁਪ੍ਤਨਾਗਰਾ । ਵਨੇषੁ ਵਿਸਰਦ੍ਵਾਤਾ ਨੀਡੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਪਨ੍ਦਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਫਿਰਦੀ ਹੈ; ਘੋਂਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਨ।
ਗੁਹਾਸੁ ਸੁਪ੍ਤਸਿਂਹੌਘਾ ਕੁਞ੍ਜੇषੂਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤੈਣਕਾ । ਖੇ ਸਾਵਸ਼੍ਯਾਯਨਿਕਰਾ ਵਿਪਿਨੇ ਮੌਨਧਾਰਿਣੀ
ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਤਰਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਜ੍ਜਲਾਮ੍ਭੋਦਮਧ੍ਯਾਭਾ ਕਾਚਸ਼ੈਲੋਦਰੋਪਮਾ । ਪਙ੍ਕਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਤਰਘਨਾ ਖਡ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਨ੍ਧ੍ਯਮਾਂਸਲਾ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਕਜਲ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਿਚਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਾਂਚ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਰਗੀ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਿੱਗ ਵਿਚਲੇ ਗਾੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮਾਂਸ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯਾਨਿਲਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਕਜ੍ਜਲਾਚਲਚਞ੍ਚਲਾ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਮਹਾਪਙ੍ਕਪਰ੍ਵਤੋਦਰਮੇਦੁਰਾ
ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਕਜਲ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਗੰਦਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਗਾੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕੋਟਿਨਖਰਾ ਸੌषੁਪ੍ਤਪਦਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਅਜ੍ਞਾਨਨਿਦ੍ਰਾਨਿਵਿਡਾ ਭृਙ੍ਗਪृष੍ਠਚ੍ਛਵਿਚ੍ਛਵਿਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰੜੀ ਹੈ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਭੰਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਭੀਮਾਯਾਂ ਕਿਰਾਤਜਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ ਭੂਪਾਲਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਸਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਵਿਚ, ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸੁਧੀਰਾਤ੍ਮਾ ਨਗਰਾਤ੍ ਸੁਪ੍ਤਨਾਗਰਾਤ੍ । ਅਟਵੀਂ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਵਿषਮਾਂ ਵੀਰਚਰ੍ਯਯਾ
ਸੁਧੀਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ, ਜਦੋਂ ਨਗਰ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖਤਰਨਾਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਅਟਵ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਕਟੀ ਸਾ ਤੌ ਚਰਨ੍ਤੌ ਰਾਜਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੌ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਧृਤਧੈਰ੍ਯਾਂਸ਼ੌ ਵੇਤਾਲਾਲੋਕਨੋਨ੍ਮੁਖੌ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਰਕਟੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਲਬ੍ਧੋ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ऽਦ੍ਯ ਹੋ ਮਯਾ । ਮੂਢਾਵ੍ ਏਤਾਵ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞੌ ਭਾਰੋ ਦੇਹਃ ਕਿਲਾਨਯੋਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਾਰੀ ਹਨ।'
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਨਾਸ਼ਾਯ ਮੂਢੋ ਦੁਃਖਾਯ ਜੀਵਤਿ । ਯਤ੍ਨਾਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਨੀਯੋ ऽਸੌ ਨਾਨਰ੍ਥਃ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਸਿਰਫ ਨਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮृਤਿਰ੍ ਮੂਢਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਮਰਣੇਨੋਦਯੋ ऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪਾਪਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਹੇਤੁਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮੌਤ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੁਰਾਈਆਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।