ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯਾ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਏष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਨਿਯਤੀ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤਪਸਾਨੇਨ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਸਫਲੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਵੋਤ੍ਤਮੇ । ਪੀਨਾ ਭਵ ਪੁਨਸ੍ ਸੈਵ ਹਿਮਕਾਨਨਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਜਾ।
ਯਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਤਨ੍ਵਾ ਜਲਦਰੂਪਯਾ । ਬੀਜਾਨ੍ਤਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਬृਹਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤਯਾ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੀਏ।
ਯੋਗਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ ਭੂਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬੀਜਰੂਪਿਣੀ । ਤਯੈਵ ਰਮਸੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਲਤਯੇਵਾਙ੍ਕੁਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ, ਜੋ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।
ਬਾਧਾਂ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਚ ਲੋਕੇ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤਾ ਸ਼ਰਦੀਵਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਧ੍ਯਾਨਵਿਰਤਾ ਕਦਾਚਿਲ੍ ਲੀਲਯਾ ਯਦਿ । ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਬਹੀਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਰੂਪਿਣੀ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵ-ਧਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਤ੍ਮਕਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਾਧਾਰਰੂਪਿਣੀ । ਵਾਤਸ੍ਵਭਾਵਵਦ੍ਦੇਹਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਤੂੰ ਵਿਆਹਾਰਕ ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਹਿਲਚਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀ ਰਹੇਂਗੀ।
ਤਦਾ ਵਿਰੋਧਿਨੀ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਪਨ੍ਦਰੋਧਿਨੀ । ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੂਤਬਾਧਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਲਪਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀਆਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਨ੍ਯਾਯਬਾਧਿਕਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯਾ ਦੇਹੇ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੈਕਪਾਲਿਕਾ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਇਨਸਾਫ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਤਲਾਜ੍ ਜਗਾਮ ਦੇਵਸ੍ ਸੂਚੀ ਸਾ ਭਵਤੁ ਮਮੇਤਿ ਕਿਂ ਵਿਰਾਗਃ । ਰਾਗੋ ਵਾਬ੍ਜਜਵਚਨਾਰ੍ਥਧਾਰਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨਨਮਯੀ ਮਨਾਗ੍ ਬਭੂਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੂਚੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਕਿਹੜਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਭਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤੋ ऽਪਿ ਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਿਟਪਸ੍ ਤਤੋ ऽਭ੍ਰਮਾਲਾ । ਸੋਦ੍ਯਤ੍ਸਾਵਯਵਲਤਾ ਬਭੌ ਨਿਮੇषਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਕਣਿਕਾਙ੍ਕੁਰਕ੍ਰਮੇਣ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿਤਨਾ ਹਿੱਸਾ ਉਭਰਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਥ, ਫਿਰ ਟਾਹਣੀ, ਫਿਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਨਰਮ ਟੰਗੇ ਤੇ ਲਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਗਦੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ।
ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਦੇਹਾਦ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਕਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਨਵਪੁष੍ਪਵਤ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਬੀਜੇ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ ਅਭਵਂਸ੍ ਤਿਰੋਹਿਤਾਨਿ
ਸੂਖਮ ਤੱਤ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਥਾਭਵਦ੍ ਅਸੌ ਸੂਚੀ ਕਰ੍ਕਟੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਪੁਨਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਵ ਸ੍ਥੌਲ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਮੇਘਲੇਖੇਵ ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਫਿਰ ਸੂਚੀ ਮੁੜ ਕਰਕਟੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਬਣ ਗਈ; ਉਹ ਸੂਖਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੋਟਾਪਨ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਗਾੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਜਮ੍ ਆਕਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਸਤੀ । ਬृਹਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਬੋਧਾਤ੍ ਕਞ੍ਚੁਕਵਜ੍ ਜਹੌ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੂਰਤ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਸਮਝ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੋਲਾ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਧ੍ਯਾਯਿਨੀ ਤਸ੍ਥੌ ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸਂਵਿਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਗਿਰਿਕੂਟਵਤ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਰਹੀ।
ਅਥ ਸਾ ਮਾਸषਟ੍ਕੇਨ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਬੋਧਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਮਹਾਜਲਦਨਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਫਿਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਬਹਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਾਯਣਾ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਜੀਵਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਮੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਸਾ ਕਿਂ ਗ੍ਰਸ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਰਕੀਯਂ ਚ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਵਿਨਾ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਖਾਵਾਂ?' ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ.'
ਯਦ੍ ਆਰ੍ਯਗਰ੍ਹਿਤਂ ਯਦ੍ ਵਾ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਸਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਂ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਇਹ
'ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਅਜਿਹੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ.'
ਯਦਿ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਾਮੀਮਂ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਨਾ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਦ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਂ ਭੁਕ੍ਤੋ ऽਰ੍ਥੋ ਹਿ ਗਰਾਯਤੇ
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਹੱਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦੌਲਤ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.'
ਯਨ੍ ਨ ਲੋਕਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨ ਜੀਵਿਤੇਨ ਨੋ ਮृਤ੍ਯਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ
'ਜੋ ਚੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਣ ਜਾਂ ਮਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ.'
ਮਨੋਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਹਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਸਂ ਦੇਹਾਦਿਭ੍ਰਮਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਚ੍ ਛਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਵਬੋਧੇਨ ਦੇਹਾਦੇਹਦृਸ਼ੌ ਕੁਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਹ ਆਦਿ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੇ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁਲਾਵਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਦੇਹ ਤੇ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੌਨਵਤੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗਗਨਾਦ੍ ਗਿਰਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤੁष੍ਟੇਨੋਕ੍ਤਾਂ ਨਭਸ੍ਵਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਖਸ-ਸਵਭਾਵ ਛੱਡਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਕਰ੍ਕਟਿ ਮੂਢਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਸ਼੍ਵ੍ ਅਵਬੋਧਯ । ਮੂਢੋਤ੍ਤਾਰਣਮ੍ ਏਵੇਹ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਮਹਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਕਰਕਟੀ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਾ। ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਦੇ ਹਨ।
ਬੋਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਤ੍ਯਾਪਿ ਯੋ ਨ ਬੋਧਮ੍ ਉਪੈष੍ਯਤਿ । ਸ੍ਵਨਾਸ਼ਾਯੈਵ ਜਾਤੋ ऽਸੌ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯੋ ਗ੍ਰਾਸੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਵ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਸਮਝਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ਨੈਃ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਵਰੁਰੋਹ ਚ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ,' ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉਠੀ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਈ।
ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗਤ੍ਵਾ ਚੋਪਤ੍ਯਕਾਤਟਾਤ੍ । ਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੈਲਪਾਦਸ੍ਥਂ ਕਿਰਾਤਜਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਘਾਟੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਕਿਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਪਸ਼ੁਲੋਕੌਘਦ੍ਰਵ੍ਯਸਸ੍ਯੌषਧਾਮਿषਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਮੂਲਪਾਨਾਨ੍ਨਮृਗਕੀਟਖਗਾਦਿਕਮ੍
ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ, ਪਸ਼ੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਦੌਲਤ, ਫਸਲਾਂ, ਦਵਾਈਆਂ, ਮਾਸ, ਬੇਅੰਤ ਜੜਾਂ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਨਾਜ, ਹਿਰਣ, ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚਲਿਤਗਲਿਤਾਞ੍ਜਨਾਚਲਾਭਾ ਹਿਮਗਿਰਿਪਾਦਨਿषੇਵਿਤਂ ਸੁਦੇਸ਼ਮ੍ । ਤਦਨੁ ਗਤਵਤੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਸਾ ਨਿਸ਼ਿ ਸੁਘਨਾਨ੍ਧਤਮਿਸ੍ਰਮਾਰ੍ਗਭੂਮੌ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਲਦੀ ਤੇ ਪਿਘਲਦੀ ਕਾਜਲ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਗਾੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਿਰਾਤਜਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਹਸ੍ਤਹਾਰ੍ਯਤਮਃਪਿਣ੍ਡਾ ਬਭੂਵਾਸਿਤਯਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਰਾਤਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਇੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਗੋਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋਣ।