ਵਿਦਿਤਪਰਮਕਾਰਣਾਥ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਨੁ ਚੇਤਨਸਂਵਿਦਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ । ਸ੍ਵਮਨਨਕਲਨਾਨੁਸਾਰ ਏਕਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਹਿ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮੋ ਨ ਰਾਘਵਾਨ੍ਯਃ
ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਰਾਘਵ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਆਯਯੌ । ਵਰਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਦਾਦਾ ਆਇਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਿਹਾ, 'ਬੇਟੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸੂਚੀ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਭਾਵਾਜ੍ ਜੀਵਮਾਤ੍ਰਕਲਾਵਤੀ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਸ੍ਮੈ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੂਚੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੁਖਮ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਮਿ ਗਤਸਨ੍ਦੇਹਾ ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਸੁਖਮ੍ ਆਸੇ ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਅੰਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾਂਗੀ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾਃ । ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੋ ਵਿਕਸਿਤਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸ਼ੱਕਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਮਿਟ ਗਈ; ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮੀਹ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਕਲਾਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ ਇਤਰੇਣ ਮੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਤਲੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਵਿਵੇਕੇਨ ਬਾਧਿਤਾ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਵੇਤਾਲੇਨੇਵ ਬਾਲਿਕਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਸੌ ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਨੀਪ੍ਸਿਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਥਃ ਕੋ ਭਵੇਤ੍ ਕਲ੍ਪਿਤੈਰ੍ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ ਗਏ ਕਲਪਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸੂਚੀਂ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਜ੍ਝਿਤਾਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ ਨਿਯਤੇਸ੍ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਸੂਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ ਉਵਾਚੇਮਾਂ ਵੀਤਰਾਗਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਵਰਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ।'
ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯਾ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਏष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਨਿਯਤੀ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤਪਸਾਨੇਨ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਸਫਲੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਵੋਤ੍ਤਮੇ । ਪੀਨਾ ਭਵ ਪੁਨਸ੍ ਸੈਵ ਹਿਮਕਾਨਨਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਜਾ।
ਯਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਤਨ੍ਵਾ ਜਲਦਰੂਪਯਾ । ਬੀਜਾਨ੍ਤਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਬृਹਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤਯਾ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੀਏ।
ਯੋਗਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ ਭੂਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬੀਜਰੂਪਿਣੀ । ਤਯੈਵ ਰਮਸੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਲਤਯੇਵਾਙ੍ਕੁਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ, ਜੋ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।
ਬਾਧਾਂ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਚ ਲੋਕੇ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤਾ ਸ਼ਰਦੀਵਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਧ੍ਯਾਨਵਿਰਤਾ ਕਦਾਚਿਲ੍ ਲੀਲਯਾ ਯਦਿ । ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਬਹੀਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਰੂਪਿਣੀ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵ-ਧਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਤ੍ਮਕਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਾਧਾਰਰੂਪਿਣੀ । ਵਾਤਸ੍ਵਭਾਵਵਦ੍ਦੇਹਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਤੂੰ ਵਿਆਹਾਰਕ ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਹਿਲਚਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀ ਰਹੇਂਗੀ।
ਤਦਾ ਵਿਰੋਧਿਨੀ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਪਨ੍ਦਰੋਧਿਨੀ । ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੂਤਬਾਧਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਲਪਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀਆਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਨ੍ਯਾਯਬਾਧਿਕਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯਾ ਦੇਹੇ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੈਕਪਾਲਿਕਾ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਇਨਸਾਫ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਤਲਾਜ੍ ਜਗਾਮ ਦੇਵਸ੍ ਸੂਚੀ ਸਾ ਭਵਤੁ ਮਮੇਤਿ ਕਿਂ ਵਿਰਾਗਃ । ਰਾਗੋ ਵਾਬ੍ਜਜਵਚਨਾਰ੍ਥਧਾਰਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨਨਮਯੀ ਮਨਾਗ੍ ਬਭੂਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੂਚੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਕਿਹੜਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਭਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤੋ ऽਪਿ ਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਿਟਪਸ੍ ਤਤੋ ऽਭ੍ਰਮਾਲਾ । ਸੋਦ੍ਯਤ੍ਸਾਵਯਵਲਤਾ ਬਭੌ ਨਿਮੇषਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਕਣਿਕਾਙ੍ਕੁਰਕ੍ਰਮੇਣ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿਤਨਾ ਹਿੱਸਾ ਉਭਰਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਥ, ਫਿਰ ਟਾਹਣੀ, ਫਿਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਨਰਮ ਟੰਗੇ ਤੇ ਲਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਗਦੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ।
ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਦੇਹਾਦ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਕਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਨਵਪੁष੍ਪਵਤ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਬੀਜੇ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ ਅਭਵਂਸ੍ ਤਿਰੋਹਿਤਾਨਿ
ਸੂਖਮ ਤੱਤ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਥਾਭਵਦ੍ ਅਸੌ ਸੂਚੀ ਕਰ੍ਕਟੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਪੁਨਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਵ ਸ੍ਥੌਲ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਮੇਘਲੇਖੇਵ ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਫਿਰ ਸੂਚੀ ਮੁੜ ਕਰਕਟੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਬਣ ਗਈ; ਉਹ ਸੂਖਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੋਟਾਪਨ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਗਾੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਜਮ੍ ਆਕਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਸਤੀ । ਬृਹਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਬੋਧਾਤ੍ ਕਞ੍ਚੁਕਵਜ੍ ਜਹੌ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੂਰਤ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਸਮਝ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੋਲਾ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਧ੍ਯਾਯਿਨੀ ਤਸ੍ਥੌ ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸਂਵਿਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਗਿਰਿਕੂਟਵਤ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਰਹੀ।
ਅਥ ਸਾ ਮਾਸषਟ੍ਕੇਨ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਬੋਧਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਮਹਾਜਲਦਨਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਫਿਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਬਹਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਾਯਣਾ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਜੀਵਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਮੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਸਾ ਕਿਂ ਗ੍ਰਸ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਰਕੀਯਂ ਚ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਵਿਨਾ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਖਾਵਾਂ?' ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ.'
ਯਦ੍ ਆਰ੍ਯਗਰ੍ਹਿਤਂ ਯਦ੍ ਵਾ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਸਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਂ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਇਹ
'ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਅਜਿਹੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ.'
ਯਦਿ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਾਮੀਮਂ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਨਾ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਦ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਂ ਭੁਕ੍ਤੋ ऽਰ੍ਥੋ ਹਿ ਗਰਾਯਤੇ
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਹੱਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦੌਲਤ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.'