ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਾਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਤਦ੍ਵਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਦ੍ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਤਪਃ
ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ; ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਇੱਕ ਵਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਤੇਰਿਤਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸਹ ਦੇਵਗਣੇਨ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਸੂਚ੍ਯਾ ਅਹਂ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਸੂਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਾਵਤਾਥ ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਬਭੂਵ ਚ ਪਾਵਨੀ । ਸੂਚੀ ਨਿਜਤਪਸ੍ਤਾਪਤਾਪਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਚੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਲੱਗੀ।
ਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਦृਸ਼ਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਯੈਵ ਸਾ । ਵਿਸ੍ਮਯਿਨ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਆਦਿਨਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸੂਚੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਚੀ ਦੇ ਛੇਕ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸਾਫ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤਕ ਹਰ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਕੌਸ਼ੇਯਸੂਚ੍ਯਾ ਤृਣਵਨ੍ ਮੇਰੁਸ੍ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ । ਮਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯੇਤਿ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੇਵ ਯੁਕ੍ਤਯਾਦ੍ਯਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਦਿਨੇ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਠੀਕ ਰਹੀ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਾਪਭੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦਾ ਗੌਰਵਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਯਾ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ऽਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰਾਤ੍ ਤਾਪਾਦ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਸਙ੍ਕਟੇ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਨੋ ਗੌਰਵਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਲੈਂਦੀ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ, ਲੋਕ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯਾਸੂਚਿਸ੍ ਤਾਪਸੂਚਿਸ੍ ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਤृਤੀਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਤਪਸਾ ਪੂਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਂ ਕृਤਮ੍
ਛਾਂ ਦੀ ਸੂਈ, ਤਪ ਦੀ ਸੂਈ, ਤੇ ਆਪ ਤੀਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਰਿਕੋਣੇਨ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਪਰਿਖਾਵਤਾ । ਵਾਯਵਃ ਪਾਂਸਵੋ ਯੇ ऽਪਿ ਤੇ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਉਹ ਤਿਕੋਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾ ਤੇ ਧੂੜ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਦਿਤਪਰਮਕਾਰਣਾਥ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਨੁ ਚੇਤਨਸਂਵਿਦਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ । ਸ੍ਵਮਨਨਕਲਨਾਨੁਸਾਰ ਏਕਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਹਿ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮੋ ਨ ਰਾਘਵਾਨ੍ਯਃ
ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਰਾਘਵ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਆਯਯੌ । ਵਰਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਦਾਦਾ ਆਇਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਿਹਾ, 'ਬੇਟੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸੂਚੀ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਭਾਵਾਜ੍ ਜੀਵਮਾਤ੍ਰਕਲਾਵਤੀ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਸ੍ਮੈ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੂਚੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੁਖਮ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਮਿ ਗਤਸਨ੍ਦੇਹਾ ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਸੁਖਮ੍ ਆਸੇ ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਅੰਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾਂਗੀ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾਃ । ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੋ ਵਿਕਸਿਤਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸ਼ੱਕਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਮਿਟ ਗਈ; ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮੀਹ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਕਲਾਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ ਇਤਰੇਣ ਮੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਤਲੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਵਿਵੇਕੇਨ ਬਾਧਿਤਾ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਵੇਤਾਲੇਨੇਵ ਬਾਲਿਕਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਸੌ ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਨੀਪ੍ਸਿਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਥਃ ਕੋ ਭਵੇਤ੍ ਕਲ੍ਪਿਤੈਰ੍ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ ਗਏ ਕਲਪਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸੂਚੀਂ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਜ੍ਝਿਤਾਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ ਨਿਯਤੇਸ੍ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਸੂਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ ਉਵਾਚੇਮਾਂ ਵੀਤਰਾਗਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਵਰਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ।'
ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯਾ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਏष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਨਿਯਤੀ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤਪਸਾਨੇਨ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਸਫਲੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਵੋਤ੍ਤਮੇ । ਪੀਨਾ ਭਵ ਪੁਨਸ੍ ਸੈਵ ਹਿਮਕਾਨਨਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਜਾ।
ਯਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਤਨ੍ਵਾ ਜਲਦਰੂਪਯਾ । ਬੀਜਾਨ੍ਤਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਬृਹਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤਯਾ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੀਏ।
ਯੋਗਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ ਭੂਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬੀਜਰੂਪਿਣੀ । ਤਯੈਵ ਰਮਸੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਲਤਯੇਵਾਙ੍ਕੁਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ, ਜੋ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।
ਬਾਧਾਂ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਚ ਲੋਕੇ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤਾ ਸ਼ਰਦੀਵਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਧ੍ਯਾਨਵਿਰਤਾ ਕਦਾਚਿਲ੍ ਲੀਲਯਾ ਯਦਿ । ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਬਹੀਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਰੂਪਿਣੀ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵ-ਧਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਤ੍ਮਕਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਾਧਾਰਰੂਪਿਣੀ । ਵਾਤਸ੍ਵਭਾਵਵਦ੍ਦੇਹਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਤੂੰ ਵਿਆਹਾਰਕ ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਹਿਲਚਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀ ਰਹੇਂਗੀ।
ਤਦਾ ਵਿਰੋਧਿਨੀ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਪਨ੍ਦਰੋਧਿਨੀ । ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੂਤਬਾਧਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਲਪਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀਆਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਨ੍ਯਾਯਬਾਧਿਕਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯਾ ਦੇਹੇ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੈਕਪਾਲਿਕਾ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਇਨਸਾਫ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਤਲਾਜ੍ ਜਗਾਮ ਦੇਵਸ੍ ਸੂਚੀ ਸਾ ਭਵਤੁ ਮਮੇਤਿ ਕਿਂ ਵਿਰਾਗਃ । ਰਾਗੋ ਵਾਬ੍ਜਜਵਚਨਾਰ੍ਥਧਾਰਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨਨਮਯੀ ਮਨਾਗ੍ ਬਭੂਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੂਚੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਕਿਹੜਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਭਰਿਆ।