ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸੂਚਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਤਪਃ । ਨੇਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਸੌ ਤਤ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀ ਸੂਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਮਹਾਸੂਚ੍ਯਾ ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕੇਵਲਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਗਗਨਂ ਯਯੌ
ਵਾਹ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੂਈ ਦਾ ਤਪ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ! ਇਹੀ ਸੋਚਦਿਆਂ ਹਵਾ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਭ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਤੁ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ । ਸਿਦ੍ਧਵृਨ੍ਦਾਨ੍ਯ੍ ਅਧਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ
ਹਵਾ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਹਵਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਵਿਚਾਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸੂਚਿਦਰ੍ਸ਼ਨਪੁਣ੍ਯਂ ਤਮ੍ ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ । ਸਹਦੇਵਨਿਕਾਯਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯਾਸ੍ਥਾਨਵਾਸਿਨੇ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ,' ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਟੋਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੂੰ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਸੂਨ੍ਨਤਃ । ਜਾਮਾਤਾ ਯਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ ਛਸ਼ਿਕਲਾਧਰਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਈ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗਪृष੍ਠੇ ਪਰਮਰੂਪਿਣੀ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸੂਚੀ ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ, ਸੂਚੀ ਨਾਮ ਦੀ, ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਵਾਤਾਦ੍ਯਸ਼ਨਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਤਯਾ ਸ੍ਵੋਦਰਸੌषਿਰ੍ਯਂ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ੍ਯ ਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹਵਾ ਆਦਿ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਙ੍ਕੋਚਮ੍ ਊष੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕਾਸ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਰਜੋऽਣੁਨਾ । ਤਯਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਗਿਤਂ ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਸ਼ਨਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਸੰਕੋਚ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਹੁਣ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤੁਹਿਨਾਕਾਰਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ । ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਕਾਰਮ੍ ਅਗੋ ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਦੇਵਦੁਸ੍ਸੇਵ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਠੰਡੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਪਣਾਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਇਤਨੀ ਵਧੀਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਾਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਤਦ੍ਵਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਦ੍ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਤਪਃ
ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ; ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਇੱਕ ਵਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਤੇਰਿਤਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸਹ ਦੇਵਗਣੇਨ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਸੂਚ੍ਯਾ ਅਹਂ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਸੂਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਾਵਤਾਥ ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਬਭੂਵ ਚ ਪਾਵਨੀ । ਸੂਚੀ ਨਿਜਤਪਸ੍ਤਾਪਤਾਪਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਚੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਲੱਗੀ।
ਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਦृਸ਼ਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਯੈਵ ਸਾ । ਵਿਸ੍ਮਯਿਨ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਆਦਿਨਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸੂਚੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਚੀ ਦੇ ਛੇਕ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸਾਫ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤਕ ਹਰ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਕੌਸ਼ੇਯਸੂਚ੍ਯਾ ਤृਣਵਨ੍ ਮੇਰੁਸ੍ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ । ਮਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯੇਤਿ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੇਵ ਯੁਕ੍ਤਯਾਦ੍ਯਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਦਿਨੇ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਠੀਕ ਰਹੀ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਾਪਭੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦਾ ਗੌਰਵਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਯਾ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ऽਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰਾਤ੍ ਤਾਪਾਦ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਸਙ੍ਕਟੇ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਨੋ ਗੌਰਵਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਲੈਂਦੀ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ, ਲੋਕ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯਾਸੂਚਿਸ੍ ਤਾਪਸੂਚਿਸ੍ ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਤृਤੀਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਤਪਸਾ ਪੂਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਂ ਕृਤਮ੍
ਛਾਂ ਦੀ ਸੂਈ, ਤਪ ਦੀ ਸੂਈ, ਤੇ ਆਪ ਤੀਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਰਿਕੋਣੇਨ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਪਰਿਖਾਵਤਾ । ਵਾਯਵਃ ਪਾਂਸਵੋ ਯੇ ऽਪਿ ਤੇ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਉਹ ਤਿਕੋਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾ ਤੇ ਧੂੜ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਦਿਤਪਰਮਕਾਰਣਾਥ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਨੁ ਚੇਤਨਸਂਵਿਦਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ । ਸ੍ਵਮਨਨਕਲਨਾਨੁਸਾਰ ਏਕਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਹਿ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮੋ ਨ ਰਾਘਵਾਨ੍ਯਃ
ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਰਾਘਵ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਆਯਯੌ । ਵਰਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਦਾਦਾ ਆਇਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਿਹਾ, 'ਬੇਟੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸੂਚੀ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਭਾਵਾਜ੍ ਜੀਵਮਾਤ੍ਰਕਲਾਵਤੀ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਸ੍ਮੈ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੂਚੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੁਖਮ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਮਿ ਗਤਸਨ੍ਦੇਹਾ ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਸੁਖਮ੍ ਆਸੇ ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਅੰਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾਂਗੀ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾਃ । ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੋ ਵਿਕਸਿਤਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸ਼ੱਕਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਮਿਟ ਗਈ; ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮੀਹ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਕਲਾਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ ਇਤਰੇਣ ਮੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਤਲੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਵਿਵੇਕੇਨ ਬਾਧਿਤਾ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਵੇਤਾਲੇਨੇਵ ਬਾਲਿਕਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਸੌ ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਨੀਪ੍ਸਿਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਥਃ ਕੋ ਭਵੇਤ੍ ਕਲ੍ਪਿਤੈਰ੍ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ ਗਏ ਕਲਪਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸੂਚੀਂ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਜ੍ਝਿਤਾਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ ਨਿਯਤੇਸ੍ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਸੂਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ ਉਵਾਚੇਮਾਂ ਵੀਤਰਾਗਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਵਰਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ।'