ਅਮਿਤੋਪਾਨ੍ਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਲੋਕਪਾਲੇਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ ਅਪਿ । ਕੇਵਲਂ ਪਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦਪ੍ਰਚਲਦ੍ਧੂਲਿਕੁਣ੍ਡਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਬੇਅੰਤ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਗੋਲ ਘੁੰਮਣੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਕੁਙ੍ਕੁਮੈਰ੍ ਲਿਪ੍ਤਾਂ ਲਗ੍ਨਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਚਨ੍ਦਨਾਮ੍ । ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ ਇਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਵਾਤਸ਼ੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੇਸਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਦੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਰਣਸਮੁਚ੍ਛੂਨੈਕਦੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਯਂ ਭੂਪੀਠਂ ਪਰਿਤੋ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਪਵਨੋ ਦੀਰ੍ਘਾਧ੍ਵਨਾ ਜਰ੍ਜਰਃ । ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਗ੍ਰਗਿਰਿਸ੍ਥਲੀਮ੍ ਅਲਿਵਪੁਰ੍ਵ੍ਯੋਮਾਙ੍ਗਲਗ੍ਨਾਮ੍ ਇਵ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਪੂਰਕਬृਹਦ੍ਦੇਹੋ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਸਃ
ਹਵਾ, ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਆਖਰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਅੰਤਹੀਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧਮਹਾਵਨੌ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਂ ਸੂਚੀਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਸਸ਼ਿਖਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਆਕਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗੁੱਚਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਪਾਦਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਚਿਰਮ੍ ਊष੍ਮਪਾਮ੍ । ਸਤਤਾਨਸ਼ਨਾਚ੍ ਛੁष੍ਕਾਂ ਪਿਣ੍ਡੀਭੂਤੋਦਰਤ੍ਵਚਮ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਸਹਿੰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਪੇਟ ਇਕ ਗੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਸਕृਦ੍ਵਿਕਾਸਿਨਾਸ੍ਯੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਤਮ੍ ਆਨਿਲਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀਂ ਹृਦਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਾਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਚਣ੍ਡਾਂਸ਼ੁਕਿਰਣੈਰ੍ ਜਰ੍ਜਰਾਂ ਵਨਵਾਯੁਭਿਃ । ਅਚਲਨ੍ਤੀਂ ਨਿਜਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਨਪਿਤਾਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੁੱਕੀ, ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਜੋऽਣੁਨੈਕੇਨ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਮਸ੍ਤਕਾਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਤ੍ਵਂ ਕਲਯਤਾ ਦਦਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਇਕ ਰਜ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਅਣੂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਰਣ੍ਯੇਨੇਵ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘਾਂ ਚਿਰਾਜ੍ ਜਾਤਸ਼ਿਖਾਮ੍ ਇਵ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੀਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਟਾਕੂਟਵਤੀਮ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਲ ਉੱਗ ਆਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਹ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਵਨਸ੍ ਸੂਚੀਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਕੁਲਚੇਤਨਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਭੀਤਭੀਤ ਇਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸੂਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸੂਚਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਤਪਃ । ਨੇਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਸੌ ਤਤ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀ ਸੂਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਮਹਾਸੂਚ੍ਯਾ ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕੇਵਲਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਗਗਨਂ ਯਯੌ
ਵਾਹ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੂਈ ਦਾ ਤਪ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ! ਇਹੀ ਸੋਚਦਿਆਂ ਹਵਾ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਭ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਤੁ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ । ਸਿਦ੍ਧਵृਨ੍ਦਾਨ੍ਯ੍ ਅਧਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ
ਹਵਾ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਹਵਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਵਿਚਾਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸੂਚਿਦਰ੍ਸ਼ਨਪੁਣ੍ਯਂ ਤਮ੍ ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ । ਸਹਦੇਵਨਿਕਾਯਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯਾਸ੍ਥਾਨਵਾਸਿਨੇ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ,' ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਟੋਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੂੰ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਸੂਨ੍ਨਤਃ । ਜਾਮਾਤਾ ਯਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ ਛਸ਼ਿਕਲਾਧਰਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਈ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗਪृष੍ਠੇ ਪਰਮਰੂਪਿਣੀ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸੂਚੀ ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ, ਸੂਚੀ ਨਾਮ ਦੀ, ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਵਾਤਾਦ੍ਯਸ਼ਨਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਤਯਾ ਸ੍ਵੋਦਰਸੌषਿਰ੍ਯਂ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ੍ਯ ਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹਵਾ ਆਦਿ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਙ੍ਕੋਚਮ੍ ਊष੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕਾਸ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਰਜੋऽਣੁਨਾ । ਤਯਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਗਿਤਂ ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਸ਼ਨਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਸੰਕੋਚ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਹੁਣ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤੁਹਿਨਾਕਾਰਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ । ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਕਾਰਮ੍ ਅਗੋ ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਦੇਵਦੁਸ੍ਸੇਵ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਠੰਡੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਪਣਾਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਇਤਨੀ ਵਧੀਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਾਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਤਦ੍ਵਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਦ੍ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਤਪਃ
ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ; ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਇੱਕ ਵਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਤੇਰਿਤਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸਹ ਦੇਵਗਣੇਨ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਸੂਚ੍ਯਾ ਅਹਂ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਸੂਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਾਵਤਾਥ ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਬਭੂਵ ਚ ਪਾਵਨੀ । ਸੂਚੀ ਨਿਜਤਪਸ੍ਤਾਪਤਾਪਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਚੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਲੱਗੀ।
ਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਦृਸ਼ਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਯੈਵ ਸਾ । ਵਿਸ੍ਮਯਿਨ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਆਦਿਨਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸੂਚੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਚੀ ਦੇ ਛੇਕ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸਾਫ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤਕ ਹਰ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਕੌਸ਼ੇਯਸੂਚ੍ਯਾ ਤृਣਵਨ੍ ਮੇਰੁਸ੍ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ । ਮਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯੇਤਿ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੇਵ ਯੁਕ੍ਤਯਾਦ੍ਯਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਦਿਨੇ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਠੀਕ ਰਹੀ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਾਪਭੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦਾ ਗੌਰਵਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਯਾ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ऽਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰਾਤ੍ ਤਾਪਾਦ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਸਙ੍ਕਟੇ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਨੋ ਗੌਰਵਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਲੈਂਦੀ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ, ਲੋਕ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯਾਸੂਚਿਸ੍ ਤਾਪਸੂਚਿਸ੍ ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਤृਤੀਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਤਪਸਾ ਪੂਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਂ ਕृਤਮ੍
ਛਾਂ ਦੀ ਸੂਈ, ਤਪ ਦੀ ਸੂਈ, ਤੇ ਆਪ ਤੀਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਰਿਕੋਣੇਨ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਪਰਿਖਾਵਤਾ । ਵਾਯਵਃ ਪਾਂਸਵੋ ਯੇ ऽਪਿ ਤੇ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਉਹ ਤਿਕੋਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾ ਤੇ ਧੂੜ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।