ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾਧਾਰਂ ਕਿਲ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਆਧਾਰੈਕਨਿष੍ਠਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਸੌ ਤਪਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾ
ਬਿਨਾ ਆਧਾਰ ਦੇ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਕੰਮ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਜੀਵਸੂਚੀ ਲੋਹਸੂਚੀਂ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮ੍ ਇਵ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਤ੍ਯੇਵਾਮੋਦਲੇਖਿਕਾਮ੍
ਜੀਵ ਦੀ ਸੂਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡੈਣ shimshapa ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਸੂਚੀ ਦੀਰ੍ਘਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੂਈ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਰਾਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਕੋਵਿਦ । ਚਿਰੇਣ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਲੋਕਮ੍ ਅਲਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਹਿ ਤਤ੍ਤਪਃ
ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਾਰਦਤਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸੂਚਿਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਮਾਰੁਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਸ਼ਦਿਙ੍ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ
ਇਹ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਈ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੂੰ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮਾਥ ਮਰੁਤ੍ਸਂਵਿਦ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਅਵਮੁਚ੍ਯ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਚਚਾਰ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਸਾ ਵਾਤਸਂਵਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਵੈ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਗਤਾ ਸਤੀ । ਪਰਮਾ ਚਿਦ੍ ਇਵਾਵਿਘ੍ਨਂ ਸਹਸੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਹਵਾ-ਸਮਝ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਵੋਚਤ ਚੇਤਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਭੂਮੇਸ੍ ਸਪ੍ਤਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਿਬਦ੍ਧਾਂ ਵਿਪੁਲਸ੍ਥਲੇ । ਲੋਕਾਲੋਕਾਦ੍ਰਿਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਨਾਮਣਿਮਯੋਪਲਾਮ੍
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਡੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਾਬ੍ਧਿਵਲਯਂ ਸਕੋਟਰਕਕੁਬ੍ਗਣਮ੍ । ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਵਲਯਂ ਤਦਨ੍ਤਰ੍ਗਿਰਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੇਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਦੀ ਘੇਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਦਿਰਾਮ੍ਭੋਧਿਵਲਯਂ ਤਜ੍ਜਲੇਚਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਗੋਮੇਧਦ੍ਵੀਪਕਟਕਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਵਿषਯਵ੍ਰਜਮ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੇੜੀ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਗੋਮੇਧ ਟਾਪੂ ਦਾ ਕੰਢਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਇਕ੍ਸ਼ੂਦਕਾਬ੍ਧਿਪਰਿਖਾਂ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਗਿਰਿਗਣਾਨ੍ਤਰਾਮ੍ । ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਦ੍ਵੀਪੋਰ੍ਵਰਾਪੀਠਂ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਗਿਰਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕਸ਼ੂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਖਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਟਾਪੂ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਪਠਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਮੁਕ੍ਤਾਵਲਯਂ ਸਮਧ੍ਯਗਤਨਾਯਕਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਖ੍ਯਦ੍ਵੀਪਵਲਯਂ ਸਭੂਤਪ੍ਰਤਿਭਾਗਕਮ੍
ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਮ ਦੇ ਟਾਪੂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਭੂਮੇਰ੍ ਘृਤੋਦਵਲਨਂ ਸਾਨ੍ਤਸ੍ਥਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਵृਤਿਵ੍ਯਾਸਂ ਸੁਮਹਾਸ਼ੈਲਕੋਟਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਦਧ੍ਯਮ੍ਭੋਰਾਸ਼ਿਰਸ਼ਨਾਂ ਸਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਰਪੁਰੋਦਰਾਮ੍ । ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪੋਰ੍ਵਰਾਕਾਰਂ ਸਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਵਿषਯਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰ ਚਲਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਕਾ ਟਾਪੂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਮ੍ਭੋਰਾਸ਼ਿਪਰਿਖਾਂ ਸਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਪੁਰਪਰ੍ਵਤਾਮ੍ । ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਮਹਾਮੇਰੁਂ ਕੁਲਪਰ੍ਵਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਨਮਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਖਾਈ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧੇਭ੍ਯ ਏਵਾਦੌ ਪਤਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਲਵੇਲ੍ਲਨਾ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਨੇਨ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਸृਤੇਹ ਸਾ
ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉਡਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਵਾਯੁਰ੍ ਆਲੋਕਯਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ ਹਿਮਵਚ੍ਛृਙ੍ਗਂ ਯਤ੍ਰ ਸੂਚਿਸ੍ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਹਵਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਿਆ ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰੇ ਸੋ ऽਰਣ੍ਯਾਨੀਮ੍ ਅਵਾਪ ਤਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਕਾਸ਼ਵਿਤਤਾਂ ਵਰ੍ਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉੱਚੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਅਸਞ੍ਜਾਤਤृਣਵ੍ਯੂਹਾਂ ਨਿਕਟਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਰਜੋਮਯੀਮ੍ ਏਵ ਤਤਾਂ ਸਂਸਾਰਰਚਨਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹਾਲੇ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਧੂੜ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿਚ ਧੂੜ ਹੋਵੇ।
ਮृਗਤृष੍ਣਾਨਦੀਸਾਰ੍ਥਪੂਰਣੀਯਾਬ੍ਧਿਤਾਂ ਗਤਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਕੋਦਣ੍ਡਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮृਗਤृष੍ਣਾਸਰਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਹ ਝੂਠੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਅਮਿਤੋਪਾਨ੍ਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਲੋਕਪਾਲੇਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ ਅਪਿ । ਕੇਵਲਂ ਪਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦਪ੍ਰਚਲਦ੍ਧੂਲਿਕੁਣ੍ਡਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਬੇਅੰਤ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਗੋਲ ਘੁੰਮਣੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਕੁਙ੍ਕੁਮੈਰ੍ ਲਿਪ੍ਤਾਂ ਲਗ੍ਨਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਚਨ੍ਦਨਾਮ੍ । ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ ਇਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਵਾਤਸ਼ੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੇਸਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਦੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਰਣਸਮੁਚ੍ਛੂਨੈਕਦੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਯਂ ਭੂਪੀਠਂ ਪਰਿਤੋ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਪਵਨੋ ਦੀਰ੍ਘਾਧ੍ਵਨਾ ਜਰ੍ਜਰਃ । ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਗ੍ਰਗਿਰਿਸ੍ਥਲੀਮ੍ ਅਲਿਵਪੁਰ੍ਵ੍ਯੋਮਾਙ੍ਗਲਗ੍ਨਾਮ੍ ਇਵ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਪੂਰਕਬृਹਦ੍ਦੇਹੋ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਸਃ
ਹਵਾ, ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਆਖਰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਅੰਤਹੀਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧਮਹਾਵਨੌ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਂ ਸੂਚੀਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਸਸ਼ਿਖਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਆਕਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗੁੱਚਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਪਾਦਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਚਿਰਮ੍ ਊष੍ਮਪਾਮ੍ । ਸਤਤਾਨਸ਼ਨਾਚ੍ ਛੁष੍ਕਾਂ ਪਿਣ੍ਡੀਭੂਤੋਦਰਤ੍ਵਚਮ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਸਹਿੰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਪੇਟ ਇਕ ਗੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਸਕृਦ੍ਵਿਕਾਸਿਨਾਸ੍ਯੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਤਮ੍ ਆਨਿਲਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀਂ ਹृਦਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਾਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਚਣ੍ਡਾਂਸ਼ੁਕਿਰਣੈਰ੍ ਜਰ੍ਜਰਾਂ ਵਨਵਾਯੁਭਿਃ । ਅਚਲਨ੍ਤੀਂ ਨਿਜਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਨਪਿਤਾਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੁੱਕੀ, ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਜੋऽਣੁਨੈਕੇਨ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਮਸ੍ਤਕਾਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਤ੍ਵਂ ਕਲਯਤਾ ਦਦਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਇਕ ਰਜ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਅਣੂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਰਣ੍ਯੇਨੇਵ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘਾਂ ਚਿਰਾਜ੍ ਜਾਤਸ਼ਿਖਾਮ੍ ਇਵ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੀਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਟਾਕੂਟਵਤੀਮ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਲ ਉੱਗ ਆਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਹ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਵਨਸ੍ ਸੂਚੀਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਕੁਲਚੇਤਨਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਭੀਤਭੀਤ ਇਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸੂਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।