ਧੂਲ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਾ ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਦ੍ਰੁਮਲਤਾਦਯਃ । ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ ਸੂਚੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਯਨ੍ਤਿ ਕੇ
ਧੂੜ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਿਰਬਦ੍ਧਪਦਾਮ੍ ਏਨਾਂ ਸੁਮਨੋਵृਤ੍ਤਿਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਅਨਿਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਮੁਖਨਿਰ੍ਗਤਭਾਙ੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਪੱਕੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਚੱਜੀ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਖੜੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਸੂਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਗੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਨਯਾਚਿਰਮ੍ । ਕੌਸੁਮਾਨਿ ਰਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਪੂਪੁਰਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੁਆਰਾ ਨਿਗਲ ਲਏ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ।"
ਤਪੋਹਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਹਿਤਵਾਤਨੁਨ੍ਨਾਮਿषਂ ਰਜਃ । ਤਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਹृਤ੍ਤ੍ਵਵ੍ਯਾਜੇਨ ਨ ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਮੁਖੇ ऽਪਿ ਸਤ੍
ਪਰ ਉਹ ਰੇਤ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈਣ ਦਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨ ਨਿਗੀਰ੍ਣਵਤੀ ਤਾਨਿ ਰਜਾਂਸਿ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਅਨ੍ਤਸ੍ਸਾਰਤਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲਘਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਰੇਤ ਨਿਗਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਅੰਦਰੋਂ ਹੌਸਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਲਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨਿਤਯਾ ਪੁष੍ਪਰਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਮੇਰੂਨ੍ਮੂਲਨਾਧਿਕਮ੍ । ਆਸ਼ਿਰਃਪਿਹਿਤਾ ਪਙ੍ਕੈਃ ਪੂਰਿਤਾਪਿ ਮਹਾਜਲੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਰੇੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਹਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਦੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਧੁਤਾਪਿ ਬृਹਦ੍ਵਾਤੈਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਪਿ ਤਡਿਦ੍ਭ੍ਰਮੈਃ । ਉਦ੍ਧੂਲਿਤਾਪਿ ਜਲਦੈਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਪ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਰਗਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ,
ਅਪਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸਾ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਪਟ੍ਟਗਣ੍ਡਕਸੁਪ੍ਤੇਵ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਚਾ 'ਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਲਾਭ ਵਾਂਗ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾ ਬਹਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਦ੍ ਅਥ ਕਾਲੇ ऽਸਹਾਗਤੇ । ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿਲਚਲ ਰੁਕ ਗਏ ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਜ੍ਞਾਨਾਲੋਕਸ੍ ਸਮੁਦਭੂਤ੍ ਸਾ ਪਰਾਵਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਸੂਚੀ ਚਿਤ੍ਸੂਚੀ ਪਾਵਨੀ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਗ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਚਿੱਤ ਦੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ।
ਜਾਤਾ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਾ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਤਯਾ ਧਿਯਾ । ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਸੂਚੀ ਸ੍ਵਮੁਖਸੂਚਨੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤਪ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਸਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਕਰੋਦ੍ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਮਹਾਲੋਕਸਨ੍ਤਾਪਕਰਮ੍ ਉਨ੍ਮੁਖੀ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਤਾਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਭੀਮੇਨ ਤਪਸਾ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਗਿਰਿਃ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਜਜ੍ਵਾਲੇਵ ਤਤੋ ਜਗਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਲ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ।
ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਤਪਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਾਸਵਃ । ਨਾਰਦਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਤਸ੍ਯਾਕਥਯਚ੍ ਚ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਚੀ ਦੀਰ੍ਘਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਮਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤਦੇਹਾਸੌ ਤੇਨੇਦਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਸੂਚੀ ਜੋ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਿ ਵਿਦਲਨ੍ਤਿ ਨਗਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵੈਮਾਨਿਕਾ ਜਲਦਵਾਰਿਧਯਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ । ਸ਼ੋषਂ ਦਿਸ਼ੋ ऽਰ੍ਕਸਹਿਤਾ ਮਲਿਨੀਭਵਨ੍ਤਿ ਸੂਚ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਯਯੈਵ
ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਜੀ, ਵੇਖੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਕਟੀਕਟੁਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਸਵਃ । ਨਾਰਦਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਕੁਤੂਹਲਃ
ਕਰਕਟੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਾਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸੂਚੀਵृਤ੍ਤਪਿਸ਼ਾਚੀਤ੍ਵਂ ਤਪਸੋਪਾਰ੍ਜ੍ਯ ਤਤ੍ ਤਯਾ । ਕਰ੍ਕਟ੍ਯਾ ਹਿਮਵਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਕੇ ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿਭਵਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮুনি, ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਕਰਕਟੀ ਨੇ ਸੂਈ ਵਾਲੀ ਪਿਸਾਚੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ?
ਜੀਵਸੂਚੀ ਪਿਸ਼ਾਚੀਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਯਾ ਸ਼ੂਕਪੇਲਵਮ੍ । ਅਸੀਤ੍ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸੀ ਸੂਚਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਜੀਵ-ਸੂਈ, ਪਿਸਾਚੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੋਤੇ ਦੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਕਾਲੀ ਲੋਹ ਦੀ ਸੂਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਮ੍ਬਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯੋਮਵਾਤਰਥਸ੍ਥਯਾ । ਪ੍ਰਾਣਮਾਰੁਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤਯਾ ਦੇਹਪ੍ਰਵਿष੍ਟਯਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਪ੍ਰਾਣ-ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਨਾਯੁਮੇਦੋਵਸਾਸृਜਾਮ੍ । ਰਨ੍ਧ੍ਰੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਨਿਲੀਨਂ ਮਲਿਨਾਙ੍ਗਯਾ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ, ਪੱਟੀਆਂ, ਨਸਾਂ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਰੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਗਈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਨਾਡ੍ਯਾਂ ਨ ਯੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਮਾਤਿ ਤਤ੍ ਤਾਮ੍ ਉਪੇਤਯਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਲਂ ਕृਤਂ ਮੂਲਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਾਗ੍ਰ ਇਵੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਡੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਰਗਦ ਦੇ ਮੂਲ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਤੀਖੀ।
ਤਚ੍ ਛਰੀਰੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ੍ ਤਾਨਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਨਰਮਾਂਸਾਨਿ ਭੋਜਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਚਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਰੀਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਖਾਣੇ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਵਿਵਲਿਤਾਨਲ੍ਪਮਾਲਯਾ ਮੁਗ੍ਧਬਾਲਯਾ । ਕਾਨ੍ਤਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਸ੍ਥਲਸ੍ਯੂਤਮ੍ਲਿष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਕਪੋਲਯਾ
ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀ, ਗਲ੍ਹਾ ਢੀਠਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਗਲ੍ਹਾ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ।
ਵਿਹृਤਂ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾਸੁ ਵਿਹਙ੍ਗ੍ਯਾ ਵਨਵੀਥਿषੁ । ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੋਤ੍ਥਪੁष੍ਪਾਭ੍ਰਦ੍ਵਿਗੁਣਾਮ੍ਭੋਦਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉੱਗੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੋਹਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਪੀਤ ਆਮੋਦਿਮਨ੍ਦਾਰਮਕਰਨ੍ਦਕਣਾਸਵਃ । ਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਮਰਸ਼ੈਲਾਨਾਮ੍ ਅਲਿਨ੍ਯਾਲਿਨਿਲੀਨਯਾ
ਉਹ ਨੇ ਅਮਰ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਰੇਸ਼ਾ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ।
ਚਰ੍ਵਿਤਾਨਿ ਸ਼ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਗृਧ੍ਰਗਰ੍ਵਾਤਿਵृਦ੍ਧਯਾ । ਖਡ੍ਗਯष੍ਟ੍ਯੇਵ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵੀਰਾਙ੍ਗਾਨਿ ਜਵੇਦ੍ਧਯਾ
ਉਹ ਨੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਚਬਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਗਿੱਧ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ-ਲਾਠੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਿਗਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਕੋਸ਼ਨਾਡੀषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਇਵਾਨਿਲਲੇਖਯਾ । ਉਡ੍ਡੀਨਮ੍ ਅਵਡੀਨਂ ਚ ਕਾਕ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯੋਮਵੀਥਿषੁ
ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਤੇ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਡਦੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ।
ਵਿਰਾਡਾਤ੍ਮਹृਦਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਖੇ । ਯਥਾ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਹਗृਹਂ ਤਯਾ
ਵਿਰਾਟ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਣ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਦੁष੍ਟਯਾ । ਦੀਪਪ੍ਰਭਾਭਾਸਿਤਯਾ ਗृਹਿਣ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਸਦ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀਪਕ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ।