ਦृਢਦਾਵਾਨਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਤਲਕ੍ਸ਼ੋਭਰੂਕ੍ਸ਼ੇ ਪਾਂਸੁਵਿਧੂਸਰੇ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਠੋਸ, ਪੱਥਰੀਲੇ, ਉਬੜ-ਖਾਬੜ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੈਕਾਸੌ ਨਿਸ੍ਤृਣੇ ਵਿਪੁਲਸ੍ਥਲੇ । ਮਰਾਵ੍ ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਤृਣਸ਼ਿਖਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ, ਵੱਡੀ, ਘਾਹ ਰਹਿਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਪਾਦਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧੇਨੈਵਾਸ਼੍ਰਿਤੋਰ੍ਵਰਾ । ਸ੍ਵਸਂਵਿਦੇਕਪਾਦਾਤ੍ਮਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਆਪਣੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਪੈਰ ਦੇ ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧੇ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਹੀ ਆਧਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਤਨ ਦੀ ਹੀ ਇਕੱਲੀ ਟੇਕ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਪਾਦਤਲੇਨੈषਾ ਵਸੁਧਾਰੇਣੁਸਙ੍ਕਟਮ੍ । ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ ਯਤ੍ਨੇਨੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖਮ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਤੰਗੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਕृष੍ਣਤ੍ਵਹਿਂਸ੍ਰਤਾਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਪਵਨਾਸ਼ਨੈਃ । ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪਦਂ ਨਿਬਧ੍ਨਨ੍ਤੀ ਰੇਣ੍ਵਣੂਪਲਸਙ੍ਕਟੇ
ਉਹ ਧੂੜ, ਰੇਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਤੰਗੀ ਵਿਚ ਪੈਰ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹਨੇਰਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਤੇਜ਼ੀ, ਗੋਲ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਂ ਸਰ੍ਪੀਂ ਦੂਰਾਲੋਕਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਪੁਚ੍ਛਕੋਟਿਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪਾਤਲੋਲਾਮ੍ ਅਨੁਚਕਾਰ ਸਾ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨ ਸੱਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉੱਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਝੂਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਦੀਧਿਤਿਃ । ਸਖੀ ਬਭੂਵ ਸੂਚ੍ਯਾਭਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਾਗੈਕਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇ ऽਪਿ ਸ੍ਵਜਨੀਭੂਤੇ ਯਾਤਿ ਵਤ੍ਸਲਤਾਂ ਜਨਃ । ਦੀਧਿਤ੍ਯਾਪਿ ਸਖੀਵृਤ੍ਤਂ ਸੂਚ੍ਯਾਸ੍ ਸੂਚਿਤਯਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵੀ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾ ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਤਾਪਸੀ ਸਖੀ । ਏਨਸ੍ਸੂਚੀਵ ਮਲਿਨਾ ਤਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕृਤੈਵ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਾਥਣ, ਜੋ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਸਾਥਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਮੈਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੂਚ੍ਯਾਸ੍ਯਨਿਰ੍ਗਤਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਪਾਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਮਯਕੂਣਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ੍ਮਯਤਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਧੂਲ੍ਯੈਵਾਤ੍ਰ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੂਈ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਸੁਰਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਕੇਵਲ ਧੂੜ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਧੂਲ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਾ ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਦ੍ਰੁਮਲਤਾਦਯਃ । ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ ਸੂਚੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਯਨ੍ਤਿ ਕੇ
ਧੂੜ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਿਰਬਦ੍ਧਪਦਾਮ੍ ਏਨਾਂ ਸੁਮਨੋਵृਤ੍ਤਿਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਅਨਿਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਮੁਖਨਿਰ੍ਗਤਭਾਙ੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਪੱਕੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਚੱਜੀ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਖੜੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਸੂਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਗੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਨਯਾਚਿਰਮ੍ । ਕੌਸੁਮਾਨਿ ਰਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਪੂਪੁਰਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੁਆਰਾ ਨਿਗਲ ਲਏ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ।"
ਤਪੋਹਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਹਿਤਵਾਤਨੁਨ੍ਨਾਮਿषਂ ਰਜਃ । ਤਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਹृਤ੍ਤ੍ਵਵ੍ਯਾਜੇਨ ਨ ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਮੁਖੇ ऽਪਿ ਸਤ੍
ਪਰ ਉਹ ਰੇਤ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈਣ ਦਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨ ਨਿਗੀਰ੍ਣਵਤੀ ਤਾਨਿ ਰਜਾਂਸਿ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਅਨ੍ਤਸ੍ਸਾਰਤਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲਘਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਰੇਤ ਨਿਗਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਅੰਦਰੋਂ ਹੌਸਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਲਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨਿਤਯਾ ਪੁष੍ਪਰਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਮੇਰੂਨ੍ਮੂਲਨਾਧਿਕਮ੍ । ਆਸ਼ਿਰਃਪਿਹਿਤਾ ਪਙ੍ਕੈਃ ਪੂਰਿਤਾਪਿ ਮਹਾਜਲੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਰੇੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਹਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਦੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਧੁਤਾਪਿ ਬृਹਦ੍ਵਾਤੈਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਪਿ ਤਡਿਦ੍ਭ੍ਰਮੈਃ । ਉਦ੍ਧੂਲਿਤਾਪਿ ਜਲਦੈਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਪ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਰਗਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ,
ਅਪਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸਾ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਪਟ੍ਟਗਣ੍ਡਕਸੁਪ੍ਤੇਵ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਚਾ 'ਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਲਾਭ ਵਾਂਗ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾ ਬਹਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਦ੍ ਅਥ ਕਾਲੇ ऽਸਹਾਗਤੇ । ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿਲਚਲ ਰੁਕ ਗਏ ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਜ੍ਞਾਨਾਲੋਕਸ੍ ਸਮੁਦਭੂਤ੍ ਸਾ ਪਰਾਵਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਸੂਚੀ ਚਿਤ੍ਸੂਚੀ ਪਾਵਨੀ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਗ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਚਿੱਤ ਦੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ।
ਜਾਤਾ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਾ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਤਯਾ ਧਿਯਾ । ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਸੂਚੀ ਸ੍ਵਮੁਖਸੂਚਨੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤਪ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਸਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਕਰੋਦ੍ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਮਹਾਲੋਕਸਨ੍ਤਾਪਕਰਮ੍ ਉਨ੍ਮੁਖੀ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਤਾਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਭੀਮੇਨ ਤਪਸਾ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਗਿਰਿਃ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਜਜ੍ਵਾਲੇਵ ਤਤੋ ਜਗਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਲ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ।
ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਤਪਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਾਸਵਃ । ਨਾਰਦਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਤਸ੍ਯਾਕਥਯਚ੍ ਚ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਚੀ ਦੀਰ੍ਘਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਮਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤਦੇਹਾਸੌ ਤੇਨੇਦਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਸੂਚੀ ਜੋ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਿ ਵਿਦਲਨ੍ਤਿ ਨਗਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵੈਮਾਨਿਕਾ ਜਲਦਵਾਰਿਧਯਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ । ਸ਼ੋषਂ ਦਿਸ਼ੋ ऽਰ੍ਕਸਹਿਤਾ ਮਲਿਨੀਭਵਨ੍ਤਿ ਸੂਚ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਯਯੈਵ
ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਜੀ, ਵੇਖੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਕਟੀਕਟੁਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਸਵਃ । ਨਾਰਦਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਕੁਤੂਹਲਃ
ਕਰਕਟੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਾਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸੂਚੀਵृਤ੍ਤਪਿਸ਼ਾਚੀਤ੍ਵਂ ਤਪਸੋਪਾਰ੍ਜ੍ਯ ਤਤ੍ ਤਯਾ । ਕਰ੍ਕਟ੍ਯਾ ਹਿਮਵਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਕੇ ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿਭਵਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮুনি, ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਕਰਕਟੀ ਨੇ ਸੂਈ ਵਾਲੀ ਪਿਸਾਚੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ?
ਜੀਵਸੂਚੀ ਪਿਸ਼ਾਚੀਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਯਾ ਸ਼ੂਕਪੇਲਵਮ੍ । ਅਸੀਤ੍ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸੀ ਸੂਚਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਜੀਵ-ਸੂਈ, ਪਿਸਾਚੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੋਤੇ ਦੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਕਾਲੀ ਲੋਹ ਦੀ ਸੂਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਮ੍ਬਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯੋਮਵਾਤਰਥਸ੍ਥਯਾ । ਪ੍ਰਾਣਮਾਰੁਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤਯਾ ਦੇਹਪ੍ਰਵਿष੍ਟਯਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਪ੍ਰਾਣ-ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ।