ਤੁਚ੍ਛੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੋ ऽਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯਤਾਮ੍ । ਸੂਚੀਵृਤ੍ਤਪਿਸ਼ਾਚੀਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਤਪਸਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਪਿਸਾਚੀ ਰੂਪ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਪਿ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਣਾਂ ਜਾਤਿਬਨ੍ਧੋ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ । ਅਨੁਸੂਚਿ ਪਿਸ਼ਾਚੀਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜਨਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਪਿਸਾਚੀ ਰੂਪ ਪਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਗਨ੍ਤਭ੍ਰਮਣੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸਹਾਨਿਲੈਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਤਨੁਸ੍ ਸ੍ਥੂਲਾ ਗਲਿਤਾ ਸ਼ਾਰਦਾਭ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗਲ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਵਿਵਸ਼ਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਵਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲਸ੍ਯ ਵਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਾਤਸੂਚੀ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਤਿ ਵਿषੂਚਿਕਾ
ਕਿਸੇ ਬੇਬਸ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਦੀ ਸੂਈ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤਨੁਦੇਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਚ੍ਛਸ੍ਯ ਸੁਧਿਯੋ ऽਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵਸੂਚਿਤ੍ਵੇ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿषੂਚਿਕਾ
ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੂਈ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਹृਦਯਸ੍ਥਿਤਾ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਿਕृਤਕ੍ਰਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨੇਕੀਆਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਦ੍ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭ੍ਰਮਣੈਕਪਰਾਯਣਾ । ਦੇਹਦ੍ਵਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭੂਮਿਤਲੇ ਤਥਾ
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਰਜਸ੍ਤਿਰੋਹਿਤਾ ਭੂਮੌ ਹਸ੍ਤੇ ऽਙ੍ਗੁਲਿਤਿਰੋਹਿਤਾ । ਪ੍ਰਭਾਤਿਰੋਹਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸੂਤ੍ਰਤਿਰੋਹਿਤਾ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਾ ਸ੍ਨਾਯੁਸਰਿਤਿ ਦੁਰ੍ਭਗੇ ਪਾਂਸੁਪਾਣ੍ਡੁਨਿ । ਸ਼ੁष੍ਕਰੇਖਾਸਰਿਤ੍ਖਾਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੇਖਾਜਰਤ੍ਤृਣੇ
ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਨਸਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੰਦਭਾਗੀ ਦੇ ਫਿੱਕੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਕੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੱਟ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੀ ਘਾਹ ਦੀ ਬਰੀਕ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ।
ਅਰ੍ਥਹੀਨੇ ਗਤਚ੍ਛਾਯੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸਕਾਰਿਣਿ । ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਵਾਤਹਰਣੇ ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮੱਖੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥੂਲਾਸ੍ਥਿਗ੍ਰਨ੍ਥਿਵਲਿਤੇ ਨਿਤ੍ਯਕਮ੍ਪਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਲੇ । ਅਨਾਤ੍ਮੀਯਾਚ੍ਛਨੀਹਾਰਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਕृਤਭ੍ਰਮੇ
ਮੋਟੇ ਤੇ ਗਾਂਠੀ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦੀ ਤੇ ਥਰਥਰਾਉਂਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ।
ਕਿਣਸ੍ਥਾਣ੍ਵਗ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਵਿਙ੍ਕਵਾਯਸੇ । ਰੌਕ੍ਸ਼੍ਯਰੂਢਰਸਦ੍ਵਾਤੇ ਵਿਲੋਲਾਙ੍ਗੁਲਿਸ਼ਾਖਿਨਿ
ਇੱਕ ਡੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ; ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਰਸ ਰਹਿਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ 'ਤੇ।
ਮਲਾਭ੍ਰਲੇਖਾਸਂਸਾਰੇ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੁਲਿਵ੍ਰਣਗਰ੍ਤਕੇ । ਸ੍ਵੇਦਾਵਸ਼੍ਯਾਯਦੁष੍ष੍ਠ੍ਯੂਤੇ ਪਰ੍ਵਵਾਲ੍ਮੀਕਪਰ੍ਵਤੇ
ਗੰਦਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਪਸੀਨੇ, ਝੜ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲਾਂ 'ਤੇ।
ਕਚਤ੍ਪਾਂਸੁਜਲਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਨਖਾਜਗਰਕਰ੍ਕਸ਼ੇ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਰਿਦ੍ਭੀਤਭੀਤਯੂਕਾਕੁਪਾਨ੍ਥਕੇ
ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ, ਨਖਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਕਰੜੇ; ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੂਏ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਜੂਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ।
ਵਿਰਲਾ ਸ਼ੁष੍ਕਸਨ੍ਦृष੍ਟਪਿਟਕਾਪੂਤਪਲ੍ਵਲੇ । ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੇਖਾਮਾਰ੍ਗੌਘੇ ਸ਼ੀਤਸ਼੍ਵਸਨਗੋਚਰੇ
ਕਮ ਵੱਸਦੇ, ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਚੀਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੈਡਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਦਲੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ; ਰਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤਯੂਕਾਨਰੌਘਾਸृਕ੍ਪੂਰ੍ਣਸृਕ੍ਵਿਨਖਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਦਧਤਾਙ੍ਗੁष੍ਠਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਾਤਿਨਾ
ਜਿਸਦੇ ਉੱਤੇ ਜੂਆਂ, ਦਾਗ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਧੁਰੇ ਨਾਲ ਦਬਾਈ ਹੋਈ, ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਰਚਨਾ ਚਿਤ੍ਰਪਟਪਤ੍ਤਨਗਾਮਿਨੀ । ਗਮਾਗਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਯਨ੍ਤਚਿਰਾਸ਼੍ਵਗਾ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਵਾਲੀ, ਪੇਂਟ ਕੀਤੀ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ; ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਗਰਾਨ੍ ਨਗਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸੂਤ੍ਰਭਾਣ੍ਡਿਕਭਾਰਿਣੀ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰਤਲਾਰਣ੍ਯੇ ਬਲੀਵਰ੍ਦਵਿਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਧਾਗਿਆਂ ਤੇ ਔਜਾਰਾਂ ਦੇ ਗੱਠ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਲਦ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਪ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਾਯੈਵ ਮਨਾਕ੍ ਕਰਪਰਿਚ੍ਯੁਤਾ । ਤਨ੍ਤੁਪ੍ਰੋਤਮੁਖਾਕृष੍ਟਿਖਿਨ੍ਨਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ
ਛੁਪ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਤੋਂ ਫਿਸਲ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਧਾਗਾ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ ਥਕ ਚੁੱਕੀ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੇਧਨਂ ਕਰ੍ਣਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਕਠਿਨਾਪਿ ਨ ਸਾਕਰੋਤ੍ । ਨ ਹਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਬਹਿਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਨੀਚਤ੍ਵਂ ਵਿਜਹਾਤਿ ਚੇਤ੍
ਕੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਕਠੋਰ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਚੁਭਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਮਨ ਮੰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ਪਨ ਖੋ ਬੈਠਦੀ ਹੈ।
ਸਾਯਸ੍ਸੂਚੀ ਮਨਸ੍ਸੂਚ੍ਯਾ ਵਲਿਤਾ ਵਿਜਹਾਰ ਹ । ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ ਸ਼ਿਲਾਗੁਰ੍ਵੀ ਨਾਵਙ੍ਗਵਲਿਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੂਈ, ਮਨ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਵਕਰੀ ਹੋ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਵਕਰਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸਸਾਰ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਸਾਨ੍ਤਃਕਰਣਸਤ੍ਤਯਾ । ਤृਣਲੇਖੇਵ ਪਵਨਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਸृਤਿਰੂਪਯਾ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਚਲਣ, ਮਨ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹਿਰਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਖੇਨ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀ ਸੁਸ਼ਿਰੋਮ੍ਭਨੇ । ਪਰਾਪੂਰੋਦ੍ਯਮੇਨਾਸ਼ੁ ਜਾਤੇਵ ਹृਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਸੂਈ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੁਤ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲਾ ਅੰਤ ਸੁੰਦਰ ਕਰਘੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰਾਪੂਰਰਸੇਨੇਵ ਸੂਚ੍ਯਾ ਹृਤ੍ ਸੁਵਿਕਾਸਿਤਮ੍ । ਅਨਾਰਤਵਮਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਸੂਮ੍ਭਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਪੂਰਨ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ ਅਪਿ ਚਿਰਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿਚਾਰਣਮ੍ । ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸੂਚ੍ਯਾ ਪੂਰਿਤੋ ਜਰ੍ਜਰਃ ਪਟਃ
ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੀ ਘਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸੂਈ ਨਾਲ ਝਟ ਪਟ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ੍ਰਾਂਸ਼ੁਨਿਰ੍ਗਤੈਰ੍ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸੂਚ੍ਯਾ ਹृਦਯਮ੍ ਅਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪਰਪੂਰਣਯੈਵਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਕਚਿਤਾਰ੍ਕਰੁਕ੍
ਕਾਤ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਿਕਲਣ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸੇ ਉੱਚੇ ਪੂਰਨ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਵਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ।
ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇਨ ਰੂਢੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੂਰਣਰੂਪਿਣਾ । ਹृਦਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸੂਚੀ ਕਰ੍ਮਣਾਤਪ੍ਯਤੇਵ ਸਾ
ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੂਈ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਤੜਫਦੀ ਹੈ।
ਵੇਧਂ ਖੁਰਰਵੇਣੈਵ ਕਰੋਤੀषਤ੍ਪ੍ਰਚਾਰਿਤਾ । ਪ੍ਰਕृਤੇਨ ਨਿਜੇਨਾਪਿ ਖੇਦਾਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੀਰ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਚੀਰ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਥਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਞ੍ਚਾਰਯਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸੂਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰਵੇਧਨਾ । ਆਦੀਰ੍ਘਂ ਵਾਸਨਾਤਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਰੀਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਵੇਦਨਾ
ਇਹ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਬਾ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਧਾਗਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਞ੍ਚਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਵੇਗੇਨ ਧਾਵਤੀਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਾਟਨੇ । ਅਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮੁਖਾ ਏਵ ਦੁਰ੍ਜਨਾ ਮਰ੍ਮਵੇਧਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਲੁਕ ਕੇ ਨੁਕਤੇ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।