ਕਜ੍ਜਲਾਸਿਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਦੀਰ੍ਘਦਸ਼ਾਪਰਾਃ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਦਾਹਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤृष੍ਣਾ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੌਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਇਸ ਦਾ ਚੋਟੀ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲੰਮਾ, ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਮੇਰੂਪਮਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੂਰਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਤृਣੀਕਰੋਤਿ ਤृष੍ਣੈਕਾ ਨਿਮੇषੇਣ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸੂਰਮਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਮਨੁੱਖ — ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਗਹਨਾ ਭੀਮਾ ਘਨਜਾਲਰਜੋਮਯੀ । ਸਾਨ੍ਧਕਾਰੋਗ੍ਰਨੀਹਾਰਾ ਤृष੍ਣਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਹਾਟਵੀ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੈ: ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਘਣੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਕੁਹਾਸਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ।
ਏਕੈਵ ਸਰ੍ਵਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ ਉਪਗਤੇਵ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤੈਵ । ਤृष੍ਣਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਜਗਤਿ ਚਞ੍ਚਲਵੀਚਿਮਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ਬੁਪਟਲੇ ਮਧੁਰੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕਲਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਗਹਨੋ ਵਿਕਾਰੀ ਪਰਿਤਾਪਵਾਨ੍ । ਦੇਹਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਸੋ ऽਪਿ ਦੁਃਖਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਇਹ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਟਿਲ ਬਣਤਰ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞਸਦृਸ਼ੋ ਵਲਿਤਾਤ੍ਮਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ । ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਭਵ੍ਯੋ ਮੇ ਨ ਜਡੋ ਨਾਪਿ ਚੇਤਨਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਦੇ ਭਲਾ ਤੇ ਕਦੇ ਮਾੜਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਚੇਤਨ ਹੈ।
ਜਡਾਜਡਦृਸ਼ੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਦੋਲਾਯਿਤਦੁਰਾਸ਼ਯਃ । ਨ ਵਿਵੇਕੀ ਨ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਮੋਹਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵੀ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਨਾ ਇਹ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੂਰਖ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਕੇਨਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਤੋਕੇਨਾਯਾਤਿ ਖੇਦਿਤਾਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਹਸਮਸ਼੍ ਸ਼ੋਚ੍ਯੋ ਨੀਚੋ ਗੁਣਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੁਖੀ, ਨੀਚ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਆਗਮਾਪਾਯਿਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਨ੍ਤਕੇਸਰਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਵਿਕਾਸਿਸ੍ਮਿਤਪੁष੍ਪੇਣ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਲਙ੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਲ ਖਿੜਦੇ ਮੁੱਖ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਜਸ਼ਾਖੌਘਨਮਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨੁਸ੍ਤਮ੍ਭਸੁਸ੍ਥਿਤਃ । ਲੋਚਨਾਲਿਵਪਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਿਰਃਪੀਠਬृਹਤ੍ਫਲਃ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਡੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗਰਦਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸ੍ਰਵਦਸ੍ਰੁਰਸਸ੍ਰੋਤਾ ਹਸ੍ਤਪਾਦਸੁਪਲ੍ਲਵਃ । ਗੁਲ੍ਫਵਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਘਾਤਵਿਹਙ੍ਗਮਤਤਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਨਰਮ ਕੌਂਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵਿਚ ਲਹੂ ਤੇ ਰਸ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਗਟੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਸਚ੍ਛਾਯੋ ਦੇਹਵृਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਜੀਵਪਾਨ੍ਥਗਣਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮੀਯਃ ਕਸ੍ਯ ਪਰ ਆਸ੍ਥਾਨਾਸ੍ਥੇ ਕਿਲਾਤ੍ਰ ਕੇ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਪਰਾਇਆ — ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣਾ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਬਿਗਾਨਾ?
ਭਾਰਸਨ੍ਤਾਰਣਾਰ੍ਥੇਨ ਗृਹੀਤਾਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨਾਵਿ ਦੇਹਲਤਾਯਾਂ ਚ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਭਾਵਨਾ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਭਾਰ ਢੋਣ ਲਈ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮ-ਰੂਪ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਜਾਂ ਬੇਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਦੇਹਨਾਮ੍ਨਿ ਵਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਬਹੁਗਰ੍ਤਸਮਾਕੁਲੇ । ਤਨੂਰੁਹਾਸਙ੍ਖ੍ਯਤਰੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਕੋ ऽਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਸਰੀਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਖੱਡ ਤੇ ਖੋਹ ਹਨ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਚਰ੍ਮਸ੍ਨਾਯ੍ਵਸ੍ਥਿਵਲਿਤੇ ਸ਼ਰੀਰਪਟਹੇ ਦृਢੇ । ਮਾਰ੍ਜਾਰਵਦ੍ ਅਹਂ ਨਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਧ੍ਵਨੌ
ਚਮੜੀ, ਨਸਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਾਰਣ੍ਯਸਂਰੂਢੋ ਵਿਲਸਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮਰ੍ਕਟਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਞ੍ਜਰਿਕਾਕਾਰੋ ਦੀਰ੍ਘਦੁਃਖਘੁਣਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਿਆ ਮਨ ਦਾ ਬਾਂਦਰ, ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾਭੁਜਙ੍ਗਮੀਗੇਹਃ ਕੋਪਕਾਕਕृਤਾਲਯਃ । ਸ੍ਮਿਤਪੁष੍ਪੋ ਦ੍ਰੁਮਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮਹਾਫਲਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੱਪ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਕਾਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਫਲ ਵੱਡੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਦੋਰ੍ਲਤਾਜਾਲੋ ਹਸ੍ਤਸ੍ਤਬਕਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਪਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤਾਸ਼ੇषਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਯਵਪਲ੍ਲਵਃ
ਇਸ ਦਾ ਤਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਨਰਮ ਟੋਟੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਖਗਾਧਾਰਸ੍ ਸੁਜਾਨੁਸ੍ ਸੁਤ੍ਵਗ੍ ਉਨ੍ਨਤਃ । ਸਰਸਚ੍ਛਾਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਪਾਨ੍ਥਨਿषੇਵਿਤਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੋਡੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮੜੀ ਮਰਦਾਨੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਝੀਲ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਞ੍ਜਨਿਤਾਦੀਰ੍ਘਸ਼ਿਰੋਰੁਹਤृਣਾਵਲਿਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਜਰਦ੍ਗृਦ੍ਧਕੁਲਾਯਸੁषਿਰੋਦਰਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੰਬੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਗ੍ਰਿਧ ਦਾ ਘਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਵਾਸਨਾਜਾਲਮੂਲਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਬਲਾਕृਤਿਃ । ਵ੍ਯਾਯਾਮਵਿਰਮਃ ਕਾਯਵृਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨ ਸੁਖਾਯ ਮੇ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਭਰ ਰਹੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਲੇਵਰਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮਹਾਗृਹਮ੍ । ਲੁਠਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯੇਤੁ ਵਾ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨ ਮੁਨੇ ਹਿ ਮੇ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ; ਇਹ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਾਂ ਠੀਕ ਰਹੇ, ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਅਰਥ, ਹੇ ਮুনি?
ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਬਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪਸ਼ੁ ਵਲ੍ਗਤ੍ਤृष੍ਣਾਗृਹਾਙ੍ਗਨਮ੍ । ਰਜੋਰਞ੍ਜਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਕਾष੍ਠਾਸ੍ਥਿਕਾष੍ਠਸਙ੍ਘਟ੍ਟਪਰਿਸਙ੍ਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਅਨ੍ਤ੍ਰਦਾਮਭਿਰ੍ ਆਬਦ੍ਧਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸृਤਸ੍ਨਾਯੁਤਨ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਕृਤਕਰ੍ਦਮਮ੍ । ਜਰਾਮਕ੍ਕੋਲਧਵਲਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਸਨਾਯੀਆਂ ਤੇ ਤੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍ਯਭृਤਾਨਨ੍ਤਚੇष੍ਟਾਵष੍ਟਬ੍ਧਸਂਸ੍ਥਿਤਿ । ਮਿਥ੍ਯਾਮੋਹਮਹਾਸ੍ਥੂਣਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਅਨੇਕਾਂ ਕਰਤਬ ਤੇ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਝੂਠੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਝੂਠੀ ਲਗਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਥੰਮ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਭਕਕृਤਾਕ੍ਰਨ੍ਦਂ ਸੁਖਸ਼ਯ੍ਯਾਮਨੋਹਰਮ੍ । ਦੁਰੀਹਾਦਗ੍ਧਦਾਸੀਕਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਰੋਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਸੇਜ ਵਾਂਗ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਦਾ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਦਾਸੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਮਲਾਢ੍ਯਵਿषਯਵ੍ਯੂਹਭਾਣ੍ਡੋਪਸ੍ਕਰਸਙ੍ਕਟਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਕ੍ਸ਼ਾਰਵਲਿਤਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਗੁਲ੍ਫਗੁਲ੍ਗੁਲੁਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਜਾਨੂਚ੍ਚਸ੍ਤਮ੍ਭਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਦੋਰ੍ਦਾਰੁਸੁਦृਢਂ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਗੁਟਣਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਗੋਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਥੰਮਾਂ ਹਨ, ਸਿਰ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਕਟਾਕ੍ਸ਼ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਃਕ੍ਰੀਡਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਗृਹਾਙ੍ਗਨਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਦੁਹਿਤृਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨੇष੍ਟਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਅੰਗਣੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਇਸਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।